Κωνσταντίνος Ασπιώτης: «Νιώθω ότι συνδέομαι σε όλα με τον ‘Αμλετ, ακόμα και στο ότι βλέπω.. φαντάσματα»

Από μικρός ανέβαζε παραστάσεις με τη θεατρική ομάδα του σχολείου του στη Θεσσαλονίκη, χωρίς να είναι ξεκάθαρο στο μυαλό του ότι θέλει να ασχοληθεί με την υποκριτική. Κάποια στιγμή θα ήθελε να σκηνοθετήσει Μολιέρο, γιατί «στα έργα του υπάρχει και η κωμωδία και το σκοτάδι», ενώ στον ελεύθερο χρόνο που του αφήνει το θέατρο σχεδιάζει κόμικς.

Αυτές τις μέρες ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης κοιμάται και ξυπνάει με τη σκέψη του «Άμλετ», του σαιξπηρικού ήρωα που ερμηνεύει στην ομώνυμη παράσταση την οποία σκηνοθετεί ο Γιάννης Κακλέας στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και σημειώνει συνεχόμενα sold out.

«Πάντα αντιλαμβανόμουν ότι ο "Άμλετ" είναι ένας σπουδαίος ρόλος. Απλώς όχι όσο τον έχω νιώσει στο πετσί μου τώρα. Μόνο μέσα από την πρόβα, ένας ηθοποιός μπορεί να καταλάβει το αληθινό μέγεθός του. Απαιτεί για μένα αντοχές αθλητή.. όλη η προετοιμασία μοιάζει με πρωταθλητισμός» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο νεαρός ηθοποιός και εξηγεί:

«Είναι μία παράσταση βιωμένη με το σώμα. Όταν ένας ηθοποιός μπαίνει σε μία διαδικασία να πενθήσει, να κλάψει, να νιώσει το βάρος μιας μελαγχολίας, ξυπνάει το νευρικό του σύστημα προς αυτή την κατεύθυνση, οπότε το σώμα του έχει ζήσει τουλάχιστον σε ένα ποσοστό την πραγματικότητα αυτού του πράγματος. Αυτή τη στιγμή προσπαθώ να κάνω δικό μου το λόγο του ήρωα, κι έτσι βρίσκομαι σε μία συνθήκη όπου νιώθω ότι συνδέομαι σε όλα μαζί του, ακόμα και στο ότι βλέπω.. φαντάσματα!».

Στην παράσταση που φέρει τη σφραγίδα του Γ. Κακλέα βλέπουμε το έργο στο σήμερα. «Πρόκειται για ένα σύγχρονο Άμλετ, χωρίς να εννοώ φυσικά ότι βγαίνω στη σκηνή με το iphone 7. Αυτό που μας ενδιαφέρει δεν είναι τόσο η άμεση σύνδεση με τη σημερινή εποχή, αλλά περισσότερο ο τρόπος που ο σύγχρονος θεατής, αντιλαμβάνεται τη ζωή» εξηγεί ο ηθοποιός.

Μετά την «Αυλή των Θαυμάτων» και το «Κουρδιστό Πορτοκάλι», ο «Άμλετ» αποτελεί την τρίτη του συνεργασία με τον Γ. Κακλέα. «Υπήρχαν από την πρώτη στιγμή κάποιοι κοινοί κώδικες επικοινωνίας, όμως κάθε φορά είναι μια νέα εμπειρία να δουλεύεις μαζί του. Είναι ένας σκηνοθέτης που αντλεί από το υλικό των ηθοποιών του για να στήσει μία παράσταση. Δεν αρκείται μόνο στο τι φαντάζεται ο ίδιος. Από εκεί και πέρα βάζει τις ράγες για να τρέξει το τρένο».

Ο ρόλος του Φρανκ-ν-Φέρτερ στο «Rocky Horrour Show» του Κωνσταντίνου Ρήγου, για τον οποίο ήταν υποψήφιος και για το βραβείο Χορν, θεωρεί ότι ήταν «ένα βήμα εξέλιξης» για τον ίδιο. «Με έκανε ευρύτερα γνωστό, καθώς με είδε περισσότερος κόσμος σ’ έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, που μάλλον τα πήγα καλά από ότι φάνηκε. Οπότε κάπως ανέβηκε η μετοχή μου. Πέρα από αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο.. Ένιωσα ωραία που είχα καταφέρει σε ένα μεγάλο βαθμό να είμαι ευχαριστημένος με αυτό που κάνω και πήγα παρακάτω» αναφέρει.

Τώρα με τον Άμλετ νιώθει πως βαδίζει σε πιο δύσκολα μονοπάτια; «Σίγουρα, γιατί είναι ένα βαθιά φιλοσοφικό κείμενο με κορυφαία ερωτήματα, θέματα που μας απασχολούν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας, όπως είναι η απώλεια, ο θάνατος, οι σχέσεις με τους γονείς, ο έρωτας...». Ήταν η κατάλληλη στιγμή για τον ίδιο να τον ερμηνεύσει; «Νομίζω ναι, γιατί νιώθω αρκετά ώριμος, και ότι έχω κατακτήσει μία τεχνική ώστε να μπορέσω να κάνω κάτι τόσο δύσκολο και παράλληλα νιώθω και αρκετά μικρός γι‘αυτό, σε όλα τα επίπεδα».

Σχετικά με τις αλλαγές που έχει επιφέρει η κρίση, δηλώνει πως οι άνθρωποι του θεάτρου είναι εκπαιδευμένοι στις δυσκολίες. «Με στενοχωρεί που κινούνται οι ζωές των ανθρώπων σε σχέση με το χρήμα, όμως δεν το αφήνω να με επηρεάσει, γιατί είμαι αισιόδοξος και έτσι θέλω να βλέπω τα πράγματα», παραδέχεται ο ηθοποιός και επισημαίνει πως ένας καλλιτέχνης δεν είναι υποχρεωμένος να έχει δημόσιο λόγο σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν. «Ο καθένας εκτός από καλλιτέχνης είναι και πολίτης. Κι αν το θέλει μπορεί να έχει δημόσιο λόγο, δεν είναι απαραίτητο όμως. Αυτοί που τον ακούν πρέπει να προσέχουν. Δεν σημαίνει δηλαδή, ότι επειδή πχ. ένας σταρ υποστηρίζει τον Ντ. Τραμπ, πρέπει ντε και καλά να ‘χει δίκιο. Για μένα ο καθένας από εμάς πρέπει και να προσέχει τι λέει, αλλά και τι ακούει και τι ασπάζεται».

Αντίθετα πιστεύει ότι το θέατρο μπορεί να φέρει την αλλαγή. «Οι παραστάσεις έχουν τη δύναμη να το κάνουν αυτό. Όπως και στην παράστασή μας, ο Άμλετ χρησιμοποιεί το θέατρο για να αποσπάσει από τον Κλαύδιο, μία κρυμμένη αλήθεια. Αν κάποιος δει κάτι και του ξεκλειδώσει κάποιες αλήθειες είναι θετικό γιατί τον εξελίσσει ως άνθρωπο, είτε τον κάνει να πάει προς το καλό είτε τον κάνει να πάει προς το κακό».

Στο σινεμά πρωταγωνιστεί στη νέα ταινία του Κάρολου Ζωναρά «Πέντρο Νούλα», όπου υποδύεται έναν άνθρωπο που έχει χάσει τη μνήμη του και προσπαθεί μέσα από μία επιταγή, ένα ιταλικό διαβατήριο και τη φωτογραφία μιας κοπέλας να ανακαλύψει την ταυτότητα του. «Προσωπικά, βρίσκομαι σε μία συνεχή αναζήτηση. Επειδή έχω μία φυσική τάση να καταρρίπτω τα πάντα και να λέω μέσα μου «δεν είμαι μόνο αυτό», προσπαθώ όσο περνάει ο καιρός, να βρω μια βάση». Ο ίδιος, εμπνέεται από στιγμές της καθημερινής ζωής και αναρωτιέται για το πως θα μπορούσαν να γίνουν τέχνη. «Και όταν λέω τέχνη, δεν εννοώ μόνο θέατρο. Μπορώ να δω κάτι και να πω, τι ωραίο κόμικ θα ήταν αυτό;».