"Τ' αδέσποτα και τ' αφεντικά"

Αγαπητοί φίλοι και φίλες ,συμπολίτες μου…

Πριν μέρες ήταν η παγκόσμια μέρα των τετράποδων φίλων μας και πιο πρόσφατα η παγκόσμια ημέρα των αφεντικών. Καθυστέρησα να αναφερθώ στο θέμα της τιμητικής τους, περιμένοντας να βρω κάποια άρθρα ευαισθησίαs με λίγα λόγια καρδιάς για τα ζώα συντροφιάς. Αποφάσισα σαν «φιλόζωη» να καταθέσω τις σκέψεις μου σχετικά με τα αδέσποτα, τα αφεντικά και την εκπαίδευσή τους από έναν «ηγέτη» ή από τον «κηδεμόνα» τους ή από τον «αφεντικό» τους.

Απογοητευμένη για το μορφωτικό, πνευματικό και πολιτιστικό μας επίπεδο, ζώντας σε μια απαίδευτη και αδιάφορη κοινωνία που ελπίζω ότι, «άθελά της και εν αγνοία της», με την βάναυση συμπεριφορά απέναντι στα ζώα συντροφιάς δεν συνειδητοποιεί πόσο χαρισματικά είναι τα τετράποδά μας, ώστε να τους αποδίδει τον σεβασμό, τη φροντίδα, την αγάπη και τα δικαιώματά τους, αναφέρω πως...

Στο σχολείο, στο σπίτι, στην γειτονιά δεν διδάχθηκε μαθήματα φιλοζωίας και δεν απέκτησε περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση, ώστε να υπάρχει αρμονική συνύπαρξη με τα ζώα.

Πόσα σεμινάρια διοργανώνονται για την ευαισθητοποίηση των δημοτών σε θέματα ζώων, ώστε να πληροφορούνται για τις υποχρεώσεις τους απέναντι στα ζώα, την ευθύνη για την προστασία τους, τα δικαιώματά τους και τις ποινές των κηδεμόνων τους; Ιδιαίτερα στον τομέα των κλινικών δοκιμών, λόγω μεγάλων συμφερόντων που διακυβεύονται χωρίς ηθική και θετική στάση απέναντι στα ζώα, ενώ υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις με τα πειράματα όπως η καλλιέργεια των κυττάρων των ιστών που κοστίζει ακριβότερα;

Πότε θα αντισταθούμε στα πειράματα των αδέσποτων ζωντανών ψυχών;

Κυνηγημένα από την κοινωνία όπου ζουν την ιστορία της, ζώντας μαζί της στην ίδια με μας πορεία χωρίς να της ανήκουν!

Χτυπημένα από ασυνείδητους οδηγούς σε μια άθλια πόλη, όπου να προσπαθούν οι περαστικοί πολίτες να τα σώσουν και να ξεψυχάνε στα χέρια κάποιων ευαίσθητων και συνειδητοποιημένων ανθρώπων (ευτυχώς που ακόμα υπάρχουν), χωρίς να μπορούν να προσφέρουν βοήθεια μια και… από την Πολιτεία δεν υπάρχει πρόνοια για να λειτουργούν ασταμάτητα κτηνιατρικές δημόσιες κλινικές όπως και για τους ανθρώπους και μάλιστα σε κάθε τοπικό διαμέρισμα της πόλης και όχι μόνον!!!

Το να αλληλοσπαράζονται σε κυνομαχίες, ώστε τα κανάλια να κάνουν πάρτι με τα υψηλά ποσοστά τηλεθέασης δεν μας δίνει ανωτερότητα στον μικρόκοσμό μας δηλ. στον κόσμο της «προβολής και της ασέβειας». Η πόλη μας έλκεται από την ασφάλεια της μίζερης νοοτροπίας, στην υποκουλτούρα, στην ημιμάθεια και στην στασιμότητα.

Θεωρείται «παιδεία» το θέαμα των αλυσοδεμένων και χτυπημένων άγριων ζώων στο τσίρκο! Η Πολιτεία δεν ασχολήθηκε με την δημιουργία ενός όμορφου πάρκου με πλήθος πουλιών και σπάνιων άγριων ζώων ώστε σε σωστές συνθήκες ζωής τους να αναπτύσσονται και όπου οι γονείς με τα παιδιά τους θα τα απολαμβάνουν. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για το μεγαλείο του Πολιτισμού μας!

Κάποια από τα ζώα συντροφιάς όπως τα σκυλιά μας …είναι η εύκολη λεία των φαρμακοβιομηχανιών για τα πειράματά τους. Τα καλλυντικά, τα σαπούνια και τα απορρυπαντικά που χρησιμοποιούμε έχουν στοιχεία από τον «πόνο» στην έρευνα και στην θυσία τους! Η κατανάλωση ζωοτροφών που οι κτηνίατροι προτείνουν εξ αιτίας συμφερόντων των επιδοτούμενων «ερευνητών» με σκοπούς ερευνητικούς, οφείλεται στην άγνοιά μας επειδή δεν μας λένε πως είναι «ακατάλληλες». Οι έρευνες όσων συμμετέχουν αποβλέπουν στο κέρδος των βιομηχανιών αρπάζοντας τα αδέσποτα –θύματα- κατά δεκάδες πειραματιζόμενοι δήθεν για το καλό των υπολοίπων και της κοινωνίας μας! Γνωρίζετε πως τα βασανίζουν και τα πετσοκόβουν με χημικές ουσίες, σκοτώνοντάς τα στο όνομα της Επιστήμης; Ας αντισταθούμε δηλώνοντας αποχή -τώρα και στο μέλλον- από τις ζωοτροφές!

Τα ζωντανά μας έχουν δικαιώματα στην ζωή! Δεν είναι έρμαια κανενός!

Δεν χρειάζονται ζωοτροφές αλλά το περίσσευμα από το φαγητό μας!

Δεν χρειάζονται φυλακές και κακομεταχείριση αλλά χάδια, στοργή και χάδια. Λέμε ΟΧΙ στις μεθοδεύσεις διατροφής με ζωοτροφές εφόσον δεν είναι απαραίτητες και προκαλούν αστείρευτο πόνο!

Κάποιοι διεστραμμένοι παρουσιάζουν βίντεο όπου εξοντώνουν με σαδιστικό τρόπο γάτες και σφαγιάζουν, πετσοκόβοντας όντας σε ζωή τα ζωντανά και μας τα παρουσιάζουν με την καρδιά των ζώων στα χέρια τους! Που είναι η Πολιτεία; Η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος; ΟΧΙ στον διασυρμό του πολιτισμού μας! ΟΧΙ στην βάρβαρη εξαφάνιση! Αυτοί αύριο θα σκοτώσουν ιδεολογικά, κοινωνικά, πολιτιστικά τις ευαίσθητες ανθρώπινες, υγιείς μορφές της κοινωνίας μας! Αυτοί πρέπει να διασυρθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Η κοινωνία μας δεν έχει ανάγκη από βία!

Κάνω έκκληση στους φιλοζωικούς συλλόγους που αγωνίζονται να προβούν σε ενέργειες! Κανείς δεν είναι ανώνυμος! Αυτοί κυκλοφορούν ανάμεσά μας και υποθηκεύουν την αξιοπρέπεια και την ζωή μας! Ευτυχώς μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών μας! Αυτό δεν μας κάνει να εφησυχάζουμε, επειδή είναι άκρως επικίνδυνοι και ανησυχητικοί ακόμα και για την ζωή μας!!!

Κακοποιημένα από τον «αφέντη», βασανισμένα από τα «αφεντικά τους» με «αφεντικό καμάρι», και εγκαταλελειμμένα στους δρόμους! Τα τετράποδά μας ανήκουν στην φύση και στους νόμους της. Ο άνθρωπος έξω από την φύση αναζητά και γίνεται το «όν» που εξελίσσεται. Το ζώο είναι μια τέλεια ύπαρξη, σωπαίνει αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι δούλος μας ώστε να το τρομοκρατούμε, να του στερούμε το δικαίωμα της επιλογής και την τροφή, τιμωρώντας το με θυμό και μανία πληγώνοντάς το ακόμα και θανάσιμα. Οι φωνές, οι απειλές, η στέρηση και η απάνθρωπη εγκατάλειψη δεν σε κάνουν «αφέντη» ούτε «κηδεμόνα» τους.

Αντίθετα μαρτυρούν την αμάθεια και την αγνωμοσύνη απέναντι στην άπλετη, καθάρια αγάπη που σου δείχνουν. Επίσης αποδεικνύει το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και την χαμηλή εκτίμηση του περιβάλλοντος μας..

Αφέντης είναι ο δάσκαλος, ο μέντοράς σου που σε καθηλώνει με τις γνώσεις και σε διαμορφώνει σε ένα άτομο με περισσότερες γνώσεις και εμπειρίες. Δεν είναι ο εξουσιαστής και ο τρομοκράτης που επηρεάζει αρνητικά τις πρωτοβουλίες σου, υποβιβάζοντάς σε!

Στην κοινωνία συμβαίνει το αδιανόητο και το αντίθετο από το σωστό και το πρέπον. Η εργασιακή σχέση είναι η πλέον ανάρμοστη ώστε να δημιουργεί ανασφαλή και υποταγμένα ανθρωπάκια. Σε μια τέτοια συγκυρία οικονομικής ανέχειας, ανισότητας πλούτου και άδικα κατανεμημένου κάποιοι αντιδρούν ανώριμα και άδικα στα ανυπεράσπιστα ζώα. Εξ αιτίας των κακών επιλογών του παρελθόντος, ο αποθαρρημένος και αστήριχτος από την κοινωνία άνθρωπος πιέζεται κάτω από τις πολιτικοοικονομικές και κοινωνικές συνθήκες αβεβαιότητας και περιθωριοποίησης. Ζει στην αδιαφορία και στην κοινωνική μοναξιά. Έτσι ωθείται στο να αντιδρά με βία, ξεσπώντας στο σκύλο του στον πιστό σύντροφο που τον θαυμάζει, τον υπακούει πρόθυμα και τον θέλει «κηδεμόνα» του επειδή είναι μια ύπαρξη αυθόρμητη και πλήρης αν μπορεί… εφόσον ο άνθρωπος παραβιάζει την φύση του και την μεταλλάσσει δυσκολεύοντας την συνύπαρξη του με μας, διαμορφώνοντας τις συνθήκες διαβίωσής του. Ο άνθρωπος δεν είναι πλήρης αλλά αβέβαιο, αμφίβολο και παροδικό «ΟΝ» μιας και θα πεθάνει, θα φθαρεί. Γίνεται ένα αβέβαιο, αμφίβολο, παροδικό «όν» το οποίο με την γνώση αλλοτριώθηκε, αποξενώθηκε είναι απέναντι από την φύση και όχι μέσα σε αυτήν. Το ζώο είναι η γέφυρά μας με την ζωή πριν από την γνώση ίσως και με τη ζωή… μετά τη γνώση. Δεν σε προδίδει ποτέ γιατί δεν προδίδει τον εαυτό του.

Είναι αυτό που είναι. Ξέρει όσα ξέρει και δεν ταλαντεύεται, δεν παλινδρομεί δεν αμφιβάλλει, δεν αμφισβητεί και μας εμπιστεύεται(δηλητηριασμένες φόλες). Δεν έχει άγχος θανάτου ούτε ζωής. Η αγάπη του είναι σταθερή δεν έχει προϋποθέσεις, ούτε διαθέσεις, κι ούτε διακυμάνσεις.

ΠΡΙΝ 3.000 χρόνια ο Άργος, ο σκύλος του Οδυσσέα περίμενε να δει τον άνθρωπό του είκοσι χρόνια για να ξεψυχήσει. «Κουνώντας την ουρά του, κατεβάζοντας τα αυτιά του, τον μύρισε και αφού δεν είχε δύναμη να τρέξει κοντά του, ξεψύχησε. Για πρώτη φορά έκλαψε ο Οδυσσέας, σκληρός και έτοιμος για εκδίκηση, παρ’ ολίγο να προδοθεί.. μοίρα έχει ο Άργος σαν τους ανθρώπους…».

Ο άνθρωπος αλλάζει, σε προδίδει, σε προσπερνάει, σε ξεχνάει, σε αδικεί!

Την πίστη, την αφοσίωση, την σταθερότητα, την σιγουριά και την απλότητα μόνο στο ζώο βρίσκεις. Μας χαρίζει την χαμένη μας αθωότητα! Ένας τετράποδος σύντροφος είναι το καλύτερο αντίδοτο στο άγχος της ύπαρξης, λένε οι ψυχίατροι. Αποτελεί τον ομφάλιο λώρο που μας συνδέει με την αθώα και άδολη ύπαρξη, με τον αρχέγονο εαυτό μας, τις ρίζες μας. Όσο απομακρυνόμαστε από την φύση τόσο πιο πολύ θα μας χρειάζονται τα ζώα για να εξισορροπούν την αμφιβολία και να ξεχνάμε την αλλοτρίωση για εσωτερική αποκατάσταση της αρμονίας και ενότητας.

Η αγάπη τους σε μας ,στον «κηδεμόνα» τους που κάποιες φορές γίνεται ο βασανιστής του …είναι άδολη, εκούσια, καθαρή, ελεύθερη και ειδυλλιακή. Μας προσφέρει ό,τι δεν αντλούμε από καμία σχέση δηλ. μια σχέση πρότυπη, αυθεντική, πρωταρχική απαγορευμένη από την ίδια την φύση. Κάποιοι εκπαιδεύουν με αγάπη και όχι με βία τον σκύλο τους κερδίζοντας την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό του κι όχι καλλιεργώντας τον τρόμο και τον φόβο του ώστε να είναι ο « ηγέτης». Το ζώο δεν είναι υποκατάστατο αλλά αναντικατάστατο!

Όταν οι κάτοικοι της Ηλείας μαίνονταν από την πυρκαγιά καθώς έχαναν την περιουσία τους… έλυναν και άφηναν ελεύθερα τα ζωντανά τους. Κάποιοι «κηδεμόνες» τα κρατούσαν αγκαλιά λέγοντας: «τα ζωντανά είναι η ζωή μας!» Ηρωικές αξίες και δυνατά συναισθήματα σε τραγικές στιγμές όπου το μεγαλείο της ψυχής αναδυόταν με θάρρος!

Αφεντικό δηλ. ιδιοκτήτης όχι αλάνθαστος επειδή έχει την δικαιοδοσία να αποφασίζει ή Ηγέτης όποιος εμπνέει τον κόσμο να δράσει για ένα υπέροχο σκοπό και να τον ακολουθήσει και ας μην έχει την δικαιοδοσία να αποφασίζει και συνήθως τα καταφέρνει! Και αν αποτύχει το καταφέρνουν όσοι τον ακολούθησαν όταν πια εκείνος έχει φύγει και δεν τον ξεχνάνε ποτέ! Η ηγεσία είναι το σημαντικότερο πράγμα στις επιχειρήσεις. Για το 80% των προβλημάτων των σκύλων φταίει το αφεντικό τους. Ποιός λοιπόν πρέπει να εκπαιδευτεί, ο σκύλος ή εμείς;

Αν το αφεντικό μας δεν μας τρομάζει ή δεν απειλεί σαν δικτάτορας με κραυγές, κριτικές και άδικες συμπεριφορές αλλά δείχνει ευγένεια, σεβασμό και εμπιστοσύνη σε εμάς δηλ. σκέφτεται και λειτουργεί ανθρώπινα και έξυπνα με χαρακτηριστικά ηγέτη τότε δεν χρειαζόμαστε την παρουσία του για να δουλέψουμε και να αποδώσουμε και να τον συμβουλευόμαστε όπως κάνουμε με έναν μέντορα ή έναν δάσκαλο που σεβόμαστε και ακολουθούμε τις διδαχές του! Φόβος για το αφεντικό και σεβασμός για τον ηγέτη. Τα ίδια συναισθήματα έχουν και τα σκυλιά μας και τον ίδιο πόνο νοιώθουν!!!

Ο σεβασμός κερδίζεται αλλά ο φόβος καλλιεργείται!

Ούτως ή άλλως θα εκτελούν τις εντολές μας! Γιατί να επιβαρύνουμε την ψυχική τους υγεία ενισχύοντας την ψυχολογία τρόμου στην σχέση με τον κηδεμόνα τους;

Η βία προκαλεί βία και το άγχος τα αποσυντονίζει αυξάνοντας και την επικινδυνότητα του περίγυρού μας και μάλιστα όταν το ζώο δαγκώνει, καταστρέφει και φεύγει κιόλας! Όταν μας διατάζουν, εκτελούμε με στενοχώρια και σαν αγγαρεία. Μας αρέσει να εκτελούμε από φόβο; Κουράζει μια τέτοια σχέση αφεντικού και υπαλλήλου! Τα ίδια συναισθήματα υπάρχουν στην σχέση του σκύλου και του κηδεμόνα του. Σε ποιο αφεντικό αρέσει να το χλευάζουν και να το κακολογούν για τις αποφάσεις του δημιουργώντας ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργεί η καταπίεση στους ανθρώπους; Ακαλλιέργητα άτομα λένε: «Να δείξεις στον σκύλο σου ποιός είναι το αφεντικό», «να μην σου πάρει τον αέρα», «το κόκκαλο θέλει» κ . λ .π.

Η φύση δηλ. τα ζώα, τα πουλιά έχει δικαιώματα και στην πόλη και στην ύπαιθρο!

Έχουν ανάγκη από καταφύγιο, τροφή και αποφυγή κάθε απάνθρωπης μεταχείρισης.

Η κλασσική εκπαίδευση με την καλυμμένη μορφή βίας καλλιεργεί το φόβο του σκύλου για επιβίωση ώστε εσείς να είστε το αφεντικό, χωρίς να είστε εκπαιδευμένος και ο σκύλος να εκτελεί τα βασικά. Γιατί να μην κερδίσετε τον σεβασμό και την εκτίμηση σας ώστε να γίνετε ο ηγέτης που θα λατρεύει, θα ακολουθεί και θα χαίρεται εκτελώντας και τα πιο τρελά σας παιχνίδια;

Σχέσεις ζωής ή σχέσεις ντροπής; Από εσάς εξαρτάται!

Την προστασία και την φροντίδα που τους παρέχουμε μας την ανταποδίδουν με την αφοσίωση και τα παιχνίδια τους. Την εισπράττουμε με την πίστη και την αγάπη τους! Καταλαβαίνω πως στις άγριες και οικονομικά συνθήκες απαξίωσης που ζούμε κι όπου η ανθρωπιά υποβιβάζεται μαζί με το ανασφαλές βιοτικό επίπεδο, δεν μας αφήνει την χαρά και τον χρόνο να τα προστατέψουμε! Προδομένοι από τους ανθρώπους, το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα μιας αδιάφορης Πολιτείας παραιτούμαστε από την αυθεντική και λυτρωτική αγάπη του σκύλου μας!

Κι όμως… Είναι η φωνή στην σιωπή του πόνου μας! Είναι η συμμετοχή στην δυστυχία μας, το στήριγμα στην απόγνωση, ο σύντροφος όταν οι «έξω» πόρτες κλείνουν! Είναι η σωτηρία μας όταν η ζωή μας αφήνει! Είναι πάντα εκεί! Είναι πάντα για μας! Καρτερικός, πιστός φίλος, συνοδοιπόρος, προστάτης!

Δεν κατανοώ την έλλειψη σεβασμού, την αδιαφορία, τον πόνο και την ασυνειδησία που εξ αιτίας μας βιώνουν οι υπέροχοι τετράποδοι φίλοι μας! Στο χέρι μας είναι! Σχέσεις ζωής ή σχέσεις ντροπής;

Μαθαίνοντας τη φύση, μαθαίνουμε την κοινωνία και τον εαυτό μας.

Για μια κοινωνία δίκαιη και οικολογικά βιώσιμη απαιτείται μια ρήξη με τη σύγχρονη νέο-φιλελεύθερη καπιταλιστική κυριαρχία(λεηλασία).

Χρειαζόμαστε νέες προοδευτικές Πολιτικές με νέες αξίες, που θα μειώσουν δραστικά τις κοινωνικές ανισότητες, θα διανέμουν δίκαια τον κοινωνικό πλούτο και θα στηρίξουν μισθούς, συντάξεις υποστηρίζοντας την σταθερή και πλήρη απασχόληση για όλους και για όλες! Δεν πρόκειται για ουτοπικό όραμα αλλά για επείγουσα ανάγκη. Να επιβιώσει ο πλανήτης και οι επόμενες γενεές ώστε την δική μας εξαθλίωση να μην την επιστρέφουμε στα ζώα μας τα οποία μας συντροφεύουν την ώρα της μοναξιάς! Στους συνοδούς ατόμων! Στους φίλους και προστάτες των παιδιών και στους αρρώστους και όχι μόνο! Αυτά τα ανυπεράσπιστα ζώα δεν είναι παρά… οι προστάτες στην ανασφάλειά μας και στην εγκληματικότητα! Είναι οι φύλακες του σπιτιού μας! Η δύναμη στην αρρώστια μας δίνοντάς μας το κουράγιο να ζήσουμε και να παλέψουμε για την ζωή και την αγάπη τους!

Αν κάθε σπίτι είχε και από δυο σκύλους (ευτυχώς η νομοθεσία το επιβάλλει) η ζωή μας θα ήταν ανθρώπινη δίχως βία, εγκληματικότητα, αυτοκτονία, περιθωριοποίηση, κατάθλιψη και μιζέρια! Η υποδοχή του σκύλου με το παιχνίδισμα της ουράς και το νάζι στο βλέμμα καλύπτει το κενό, την απουσία και ξυπνάει δυνατά συναισθήματα. Να πάψουμε να κινδυνεύουμε από τους ασυνείδητους! Υπάρχουν προτάσεις και νομοθεσία αρκεί να εφαρμόζονται!

Στο χέρι μας είναι!

ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΩΗΣ Ή ΣΧΕΣΕΙΣ ΝΡΟΠΗΣ;