Η ιστορία επαναλαμβάνεται και δεν πρόκειται περί ...φάρσας.
Αυτός ο τόπος, έχει παρελθόν στην απανωτή προσφυγή στις κάλπες, καθώς στην πορεία της ιστορίας του έζησε στιγμές έντασης, αβεβαιότητας και διχασμού, διερχόμενος και κρίσεις από τις οποίες κατάφερε να βγει και να συνεχίσει, φέροντας πληγές, που ξεπεράστηκαν μεν άφησαν το σημάδι τους δε, στις ιδέες, τους ανθρώπους, τα μυαλά, τα καφενεία και τα έδρανα των 300 εκλεκτών τους.
Δεν ήταν η πρώτη φορά το 2012 που οι Έλληνες άρχισαν να ψάχνουν τις ταυτότητές τους για να πάνε στην κάλπη και πριν προλάβουν να τις βάλουν στο πορτοφόλι, τις ξαναέβγαλαν για να ξαναμπούν στο παραβάν, πότε σαστισμένοι, πότε απογοητευμένοι, πότε παθιασμένοι, πότε βαριεστημένοι και πότε με την βεβαιότητα ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει.
Ο τόπος έχει μακρά ιστορία, και μια πρόχειρη ανάγνωση της ιστορίας της κάλπης, αρκεί για να προσεγγίσει κανείς τα πολιτικά σύνδρομα και τα ...κουσούρια της φυλής.
Σε αυτό το αφιέρωμα εστιάζουμε στις απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις που έγιναν σε θυελλώδεις περιόδους, αρχής γενομένης από τις εκλογές του 1950 και φτάνουν μέχρι τις ταραχώδεις μέρες μας με την κρίση να έχει βγάλει τα δόντια της και να ροκανίζει πέρα από την οικονομία, και τα θεμέλια του πολιτικού συστήματος, το οποίο έζησε και συνεχίζει να ζει το δικό του Βατερλώ.
Σε αυτές τις απανωτές εκλογές, των περιόδων 1950-1952, 1963-1964, 1989-1990 και 2012 θα βρούμε πρωταγωνιστές πολλούς Αχαιούς. Θα έλεγε κανείς ότι σε κάθε περίοδο του παρελθόντος ένας Αχαιός βρισκόταν μπρος ή πίσω από την πολιτική σκηνή, με αποκορύφωμα την εποχή που κονταροχτυπιούνταν δύο τέκνα της Αχαϊας για τη θέση του Πρωθυπουργού, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Πάμε λοιπόν να ξεφυλλίσουμε την ιστορία για να δούμε πότε και πως η χώρα ξεσκόνιζε εκλογικά βιβλιάρια και τα κρατούσε στο σακάκι αντί για το συρτάρι για πάσα...πιθανή χρήση. Και βεβαίως να διαπιστώσουμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και δεν πρόκειται περί ...φάρσας.
ΕΚΛΟΓΕΣ 1950- 1952
Οι εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 διεξήχθησαν από υπηρεσιακή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ιωάννη (Τζων) Θεοτόκη με το σύστημα της απλής αναλογικής του 1946 με μικρές τροποποιήσεις, (περιορισμός αριθμού εδρών από 354 σε 250). Κανένα κόμμα δε συγκέντρωσε απόλυτη πλειοψηφία. Τα μεγαλύτερα σε δύναμη κόμματα ήταν το Λαϊκό Κόμμα του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη (18,80%), το Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου (17,24%), η Εθνική Πολιτική Ένωσις Κέντρου (ΕΠΕΚ) με αρχηγό τον Νικόλαο Πλαστήρα (16,44%) και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου με τον Γεώργιο Παπανδρέου (10,67%).
Στον πολιτικό χώρο της Δεξιάς πρώτο κόμμα αναδείχτηκε το Λαϊκό Κόμμα υπό τον Κ. Τσαλδάρη με 18,8 των ψήφων (62 έδρες). Διάφορα άλλα κόμματα της δεξιάς έλαβαν μικρότερα ποσοστά (περίπου 18% των ψήφων και 24 έδρες). Το συνολικό ποσοστό των κομμάτων της Δεξιάς όμως συγκριτικά με τις εκλογές του 1946 μειώθηκε σημαντικά, από 68% σε 35%.
Το Κέντρο το εκπροσωπούσαν τρία κόμματα (Φιλελεύθεροι με αρχηγό τον Σ. Βενιζέλο, ΕΠΕΚ με αρχηγό τον Πλαστήρα και ΔΣΚ με αρχηγό τον Γ. Παπανδρέου) και έλαβαν συνολικό ποσοστό 44,3% και 136 έδρες συνολικά.
Η Αριστερά παρουσιάστηκε στις εκλογές με το σχήμα της Δημοκρατικής Παράταξης (ΔΠ) που ιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου από τον Αλ. Σβώλο (ΣΚ-ΕΛΔ), τον Σ. Χατζήμπεη (Αριστεροί Φιλελεύθεροι) και τον Ι. Σοφιανόπουλο που είχαν ήδη συνεργαστεί με το ΕΑΜ στο δημοψήφισμα του 1946. Η ΔΠ είχε και την υποστήριξη του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, υπό τον Νίκο Πλουμπίδη, που ήδη από τα τέλη του 1949 προωθούσαν την συγκρότηση ενός "Δημοκρατικού Μετώπου". Η υποστήριξη αυτή του ΚΚΕ εκφράστηκε τελικά με την "πριμοδότηση" ορισμένων υποψηφίων της ΔΠ, κυρίως στα αστικά κέντρα. Η ΔΠ συγκέντρωσε τελικά το 9,70% των ψήφων και 18 έδρες.
Οι εκλογές του 1951 έγιναν στις 9 Σεπτεμβρίου από την κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου. Ακολουθήθηκε το σύστημα της απλής αναλογικής. Mετείχαν 4 συνασπισμοί και 12 μεμονωμένα κόμματα.
Από το εκλογικό σύστημα ευνοούνται οι τρεις πρώτοι συνασπισμοί, που είναι ο Ελληνικός Συναγερμός, η νεοσύστατη τότε ΕΔΑ και τα ΚΦ και ΕΠΕΚ που τηρούν μεταξύ τους υπόσχεση. Αξιοσημείωτο είναι πως το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου εξαφανίζεται από το κοινοβούλιο, αποσπώντας ποσοστό μόλις 2,10%. Επίσης. το Λαϊκό Κόμμα απέτυχε να μπει στη Βουλή, μιας και γνώρισε συντριπτική ήττα από τον Ελληνικό Συναγερμό. Έκτοτε περιορίζεται σε μικρά ποσοστά, ώσπου διαλύεται στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Σε αυτές τις εκλογές κατέρχεται για πρώτη φορά υποψήφιος ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος ως επικεφαλής του νεοσύστατου Ελληνικού Συναγερμού και παίρνει τις περισσότερες ψήφους, δεν αποκτά όμως αυτοδυναμία στη Βουλή, παρά την απροκάλυπτη εύνοια του αμερικανικού παράγοντα και ειδικότερα του τότε σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα Ελληνοαμερικανού Τομ Καραμεσίνη.
Και τούτο διότι με την συμφωνημένη συμμαχία του Κόμματος των Φιλελευθέρων και της ΕΠΕΚ του Πλαστήρα σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού εξ αυτών όπου μαζί είχαν την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή (131 από 258 έδρες).
Στις 27 Οκτωβρίου 1951, ο Νικόλαος Πλαστήρας ανέλαβε Πρωθυπουργός.
Ένα χρόνο μετά οι Έλληνες ξαναπάνε στις κάλπες. Οι εκλογές έγιναν 16 Νοεμβρίου 1952 από την υπηρεσιακή κυβέρνηση Κιουσόπουλου. Ο αριθμός των 300 εδρών του κοινοβουλίου είναι τώρα σταθερός.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου συνεργάζεται με τον Ελληνικό Συναγερμό, εξασφαλίζοντας έτσι την παρουσία του στη νέα Βουλή. Το σύστημα, ύστερα από συμφωνία Παπάγου και Πλαστήρα, είναι πλειοψηφικό. Ο Παπάγος έχει την υποστήριξη του Αμερικανικού παράγοντα αλλά κυρίως του Τύπου. Λόγω της ακυβερνησίας και της συχνής εναλλαγής κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια, ακόμα και εφημερίδες του φιλελεύθερου κεντρώου χώρου υποστήριξαν τον Παπάγο. Εναντίον της καθόδου του Παπάγου στη πολιτική ήταν οι βασιλείς.
Στις εκλογές αυτές η ΕΔΑ, η οποία εκπροσωπούσε το παράνομο ΚΚΕ, έριξε το σύνθημα «Τι Παπάγος, τι Πλαστήρας». Λόγω του πλειοψηφικού συστήματος, ο Ελληνικός Συναγερμός πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Επί 300 εδρών έλαβε 247, το 82,33% των εδρών. Η ΕΔΑ έμεινε εκτός κοινοβουλίου.
Στις 19 Νοεμβρίου 1952 ορκίζεται Πρωθυπουργός ο Αλέξανδρος Παπάγος.
Εξαιτίας του πλειοψηφικού συστήματος, δεν υπήρχαν επιλαχόντες βουλευτές και χρειάστηκε να γίνουν επαναληπτικές εκλογές σε ορισμένες εκλογικές περιφέρειες το 1953 και το 1954. Αναπληρωματικές έγιναν το 1953 στις περιφέρειες Έβρου, Θεσσαλονίκης, Καρδίτσας-Τρικάλων, Γρεβενών, Ρεθύμνου, Πειραιά και Επιδαύρου-Λιμηράς και το 1954 στη Θεσσαλονίκη , τη Δράμα και τη Φθιώτιδα. Σε 5 περιπτώσεις οι επαναληπτικές εκλογές διεξήχθησαν λόγω θανάτου των βουλευτών εν ενεργεία. Αποτέλεσμα ήταν όλες οι έδρες να κερδηθούν από υποψηφίους του Ελληνικού Συναγερμού.
Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
Την Κυριακή 18 Ιανουαρίου 1953 στην αναπληρωματική εκλογή στον Νομό Θεσσαλονίκης (που τότε περιελάμβανε και τον Νομό Χαλκιδικής) αναδεικνύεται η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής, η Ελένη Σκούρα, υποψήφια του Συναγερμού. Σπουδαίο, επίσης, είναι ότι και το Κέντρο (όπως και άλλοι συνδυασμοί) σ” αυτή την αναμέτρησή του είχε υποψήφια γυναίκα, την Ελένη Ζάννα. Από την ΕΔΑ, εξάλλου, υποψήφιος ήταν ο Ιωάννης Πασσαλίδης.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, στα 222 Εκλογικά Τμήματα από τα 225, ήταν τα παρακάτω:
* Ελένη Σκούρα, (Συναγερμός) 46.650.
* Ελένη Ζάννα (ΕΠΕΚ – Φιλελεύθεροι) 23.808.
* Ι. Πασσαλίδης (ΕΔΑ) 42.727.
Έτσι η ελληνική Βουλή απέκτησε την πρώτη βουλευτίνα της. Όταν μάλιστα, κατά την πρώτη εμφάνισή της σε συνεδρία, ο Πρόεδρος της Βουλής την προσφώνησε «κυρία βουλευτής», προκλήθηκε ειδική συζήτηση για την καθιέρωση του «σωστού» όρου για τις γυναίκες-μέλη του Κοινοβουλίου, που προβλεπόταν να πληθύνουν.
Πάντως, παρά τη συντριπτική υπεροχή των γυναικών και των κυνηγημένων, σ” αυτή την εκλογή σημειώθηκε μεγάλη αποχή, που σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών έφτασε το 32,40%. Η επαναληπτική εκλογή είχε προκληθεί μετά τον θάνατο του βουλευτή Ι. Μπακονίκα (Συναγερμός) στα μέσα Δεκεμβρίου και ελλείψει επιλαχόντος.
Ο Πλαστήρας
Ο Πλαστήρας
Η Ελένη Σκούρα
Η Ελένη Σκούρα
Ο Παπάγος αναλαμβάνει από τον Πλαστήρα
Ο Παπάγος αναλαμβάνει από τον Πλαστήρα
1963-1964
Η ιστορία οδήγησε τους Έλληνες στις κάλπες στις 3 Νοεμβρίου 1963 από την υπηρεσιακή κυβέρνηση Στυλιανού Μαυρομιχάλη.
Το καλοκαίρι του 1963, και ενώ η Ε.Ρ.Ε. διοικείτο από τριμελή επιτροπή υπό τους Κωνσταντίνο Ροδόπουλο, Παναγιώτη Κανελλόπουλου και Παναγή Παπαληγούρα, εκδηλώθηκε σοβαρότατη κρίση και στους κόλπους της Ένωσης Κέντρου.
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Ιουλίου ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Γεώργιος Παπανδρέου, δήλωσε ότι "η περαιτέρω συνεργασία με τον κ. Σοφοκλή Βενιζέλο έχει καταστή αδύνατος". Αφορμή δηλώσεις του Σοφοκλή Βενιζέλου στο Ηράκλειο Κρήτης οι οποίες εντάσσονταν στο σχέδιό του για συγκυβέρνηση Ε.Ρ.Ε. και Ένωσης Κέντρου. Εν τέλει όμως, οι δύο ηγέτες του Κέντρου, παρά τις διαφορές επιδιώξεων, βάδισαν μαζί προς τις εκλογές, οι οποίες στις 30 Ιουλίου ορίστηκαν να διενεργηθούν στις 3 Νοεμβρίου με σύστημα ενισχυμένης αναλογικής, το οποίο εν τω μεταξύ συζητείτο στη Βουλή. Η αναγγελία των εκλογών ικανοποίησε τα κόμματα πλην της Ε.Δ.Α., ο πρόεδρος της οποίας Ιωάννης Πασαλίδης ζήτησε απλή αναλογική και σχηματισμό κυβέρνησης κοινής εμπιστοσύνης. Πάντως δεν ήταν η κυβέρνηση Πιπινέλη αυτή που θα διεξήγαγε τις εκλογές.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου ανέβασε πάλι τους τόνους και απείλησε με αποχή από τις εκλογές. Αποκορύφωμα η τεράστια συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 5 Σεπτεμβρίου όπου ο Γ. Παπανδρέου, ενώ το πλήθος φώναζε "Κάτω ο Καγκελλάριος" ζήτησε την αντικατάσταση της κυβέρνησης Πιπινέλη από άλλη αυστηρώς υπηρεσιακή.
Το αίτημα του Γ. Παπανδρέου, μέσα από ποικίλες και ισχυρές πιέσεις του, έγινε τελικά δεκτό από τον Παύλο, που στις 27 Σεπτεμβρίου αντικατέστησε τον Πιπινέλη με τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου Στυλιανό Μαυρομιχάλη, ο οποίος υποσχέθηκε "αψόγους από πάσης πλευράς εκλογάς". Την επομένη ορκίστηκε η κυβέρνησή του και την ίδια ημέρα επέστρεψε, άνευ προειδοποιήσεως, από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και με δηλώσεις του προειδοποίησε: "Κατά τας προσεχείς εκλογάς, θα κριθή κυρίως εάν εις τον τόπον μας θα επιζήση το ελεύθερον πολίτευμα ή θα εισέλθη η χώρα εις περιπέτειαν με απροβλέπτους συνεπείας".
Ο αρχηγός της Ενώσεως Κέντρου απάντησε ότι "αποτελεί πρόκλησιν να δίδη μαθήματα δημοκρατίας ο ένοχος, ο οποίος ουσιαστικώς την έχει καταλύσει με την οργάνωσιν της βίας και με τους αλήτας των τρικύκλων!". Ο νέος γύρος οξύτατης αντιπαράθεσης Κ. Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου άρχισε.
Ο Στυλιανός Μαυρομιχάλης ήταν αποφασισμένος να οργανώσει εκλογές όσο το δυνατό περισσότερο αδιάβλητες. Για πρώτη φορά δεν έγιναν βάσει των εκλογικών καταλόγων του 1940, αλλά βάσει της απογραφής του 1961.
Οι εκλογές που διεξήχθησαν στην Ελλάδα στις 16 Φεβρουαρίου 1964 ήταν οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές πριν τη Δικτατορία. Αρμόδια για τη διεξαγωγή τους ήταν η υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου η οποία είχε αναλάβει από τις 30 Δεκεμβρίου 1963.
Στις εκλογές του 1963, η Ένωση Κέντρου δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία και έτσι έγιναν αυτές οι εκλογές. Κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα απεβίωσε και ο συναρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Σοφοκλής Βενιζέλος υιός του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η Ένωσις Κέντρου πέτυχε σαρωτική νίκη, λαμβάνοντας ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά που έχει λάβει ποτέ πολιτικός σχηματισμός.
Η 1η Ιανουαρίου 1964 βρήκε την Ελλάδα με νέα κυβέρνηση. Έξι ώρες πριν εκπνεύσει το 1963 ο Ιωάννης Παρασκευόπουλος, υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας, ορκίστηκε ενώπιον του βασιλιά Παύλου πρόεδρος υπηρεσιακής κυβέρνησης και υποσχέθηκε στους Έλληνες: "Θα ενεργήσω εκλογάς τόσον εντίμους και τόσον αδιαβλήτους, ώστε η Ελλάς από απόψεως απροσκόπτου λειτουργίας των ελευθέρων θεσμών να μη υπολειφθή κατά τίποτε εν συγκρίσει προς τα λοιπάς χώρας του ελευθέρου κόσμου".
Στις 8 Ιανουαρίου θυροκολλήθηκε το διάταγμα για τη διάλυση της Βουλής η οποία είχε προκύψει από τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963. Οι νέες εκλογές ορίστηκαν για τις 16 Φεβρουαρίου και η σύγκληση της νέας Βουλής για τις 19 Μαρτίου.
Δύο ήταν οι κύριοι αντίπαλοι της αναμέτρησης: ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Ο πρώτος, αρχηγός της Ένωσης Κέντρου, ήταν ο νικητής των προηγουμένων εκλογών, ο οποίος, αναλαμβάνοντας την πρωθυπουργία χωρίς κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, αρνήθηκε να στηριχθεί στις ψήφους της Ε.Δ.Α. αλλά και της Ε.Ρ.Ε. και είχε ζητήσει τη διεξαγωγή των εκλογών. Ο δεύτερο ηγείτο του κόμματός του από το Δεκέμβριο του 1963. Ήταν και οι δύο τέκνα της Αχαΐας και είχαν διατελέσει πρωθυπουργοί.
Ο τρίτος πόλος από πλευράς πολιτικής δύναμης ήταν η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά με επικεφαλής τον Ιωάννη Πασαλίδη και "υπαρχηγό" τον Ηλία Ηλιού. Η Ε.Δ.Α. εκπροσωπούσε ουσιαστικά και τις δυνάμεις του Κ.Κ.Ε. στο εκλογικό σώμα, καθώς το κόμμα αυτό βρισκόταν εκτός νόμου από το 1947. Τέταρτος, αν και πολύ μικρός, πόλος ήταν το Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη, το οποίο σ' αυτές τις εκλογές συγκρότησε συνασπισμό με την Ε.Ρ.Ε. με βάση τη συμφωνία Κανελλόπουλου και Μαρκεζίνη της 11ης Ιανουαρίου, η οποία προέβλεπε ισότιμη εκλογική συνεργασία των δύο κομμάτων και προγραμματική αυτοτέλεια.
Στην πορεία προς τις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου άρχισε να διαμορφώνεται ο πυρήνας ενός άλλου πόλου, ο οποίος θα κυριαρχούσε 17 χρόνια αργότερα. Πρόκειται για τον Ανδρέα Παπανδρέου, πρωτότοκο γιο του αρχηγού της Ένωσης Κέντρου, ο οποίος αποφάσισε να εγκαταλείψει την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του και να κατέλθει στον πολιτικό στίβο της Ελλάδας.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το Κυπριακό συνέχισε να βρίσκεται σε οξύτατη, κυριολεκτικά δραματική κρίση, με άμεση απειλή τουρκικής απόβασης. Εκείνο που ωστόσο κυριαρχούσε ήταν το θέμα της δραχμής, η οποία κατά την Ε.Ρ.Ε. κινδύνευε αν νικούσε ο Παπανδρέου, και δευτερευόντως η απόφαση της Ε.Δ.Α. να συγκροτήσει συνδυασμούς μόνο σε 31 περιφέρειες, προσφέροντας έτσι ως "δώρο" προς την Ένωση Κέντρου τις εκλογικές της δυνάμεις σε άλλες 24 περιφέρειες της χώρας.
Και τα δύο αυτά θέματα "εγγράφησαν επισήμως" στο πολιτικό γίγνεσθαι στις 10 Ιανουαρίου, δηλαδή δύο ημέρες μετά την προκήρυξη των εκλογών, καθώς την ημέρα εκείνη η Ε.Δ.Α. ανακοίνωσε ότι δεν θα εμφανίσει υποψηφίους σε 24 περιφέρειες και την ίδια ημέρα ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Ξενοφών Ζολώτας διαπίστωσε ότι είναι καλύτερη παρά ποτέ άλλοτε η οικονομική κατάσταση της χώρας. Στον Ζολώτα απάντησε εκ μέρους της Ε.Ρ.Ε. ο Παναγής Παπαληγούρας, ο οποίος είχε αναλάβει την εκστρατεία για τη δραχμή.
Η προεκλογική εκστρατεία είχε ανοίξει στις 8 Ιανουαρίου με προκήρυξη του Κανελλόπουλου προς το λαό, με την οποία υπογράμμιζε ότι οι εκλογές θα κρίνουν αν τη χώρα θα τη διαλύσει η δημαγωγία ή αν η εθνική ζωή θα στερεωθεί επί του αισθήματος ευθύνης. Στόχος του Κανελλόπουλου ήταν να μειώσει το "πολιτικό κεφάλαιο" που πρόλαβε να συσσωρεύσει στους δύο μήνες της πρωθυπουργίας του ο Γεώργιος Παπανδρέου με παροχές σε διάφορες επαγγελματικές ομάδες. Την επομένη ο Παπανδρέου υπεραμύνθηκε των παροχών και κάλεσε τον Κανελλόπουλο να δηλώσει ποιες από όσες αυξήσεις δόθηκαν δεν θα έπρεπε να δοθούν.
Στις 15 Ιανουαρίου η κυβέρνηση Παρασκευοπούλου, έπειτα από σημείωμα αιτημάτων του Κανελλόπουλου, αντικατέστησε ως προσκείμενους στην Ένωση Κέντρου τον διοικητή της Αγροτικής Τράπεζας Χρήστο Βασματζίδη και του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας Επ. Στασινόπουλο. Από την πλευρά του ο Παπανδρέου ζήτησε αφοπλισμό των Ταγμάτων Εθνοφυλακής Αμύνης, τον οποίο άρχισε να εφαρμόζει σταδιακά η υπηρεσιακή κυβέρνηση.
Ο προεκλογικός αγώνας διεξήχθη μέσα σε άσχημες καιρικές συνθήκες και άρχισε κάπως να θερμαίνεται στις 19 Ιανουαρίου, όταν ο Κανελλόπουλος μιλώντας στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης κάλεσε τον λαό να προστατεύσει τη δραχμή καταδικάζοντας τους "δραχμοκτόνους". Στην ίδια γραμμή, αλλά ηπιότερος, ο Σπύρος Μαρκεζίνης, μιλώντας στις 24 Ιανουαρίου προς οικονομικούς παράγοντες των Αθηνών, τόνισε ότι, αν χαθούν οι εκλογές για την εθνική παράταξη (όπως αποκαλούσε το συνασπισμό Ε.Ρ.Ε.-Προοδευτικών), κανείς δεν θα μπορέσει να ελέγξει την εξέλιξη της οικονομικής κατάστασης.
Η επιχειρηματολογία της Ε.Ρ.Ε. ενισχύθηκε καθώς στις 23 Ιανουαρίου δημοσιεύθηκε η απόφαση της 6ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του εκτός νόμου Κ.Κ.Ε., με την οποία υποστήριξε τη θέση που πήρε η Ε.Δ.Α. για έναν τακτικό εκλογικό χειρισμό που απέβλεπε στην αφαίρεση δυνάμεων και εδρών από την Ε.Ρ.Ε. και παραπέρα ζητούσε από τους οπαδούς του Κέντρου να ψηφίσουν την Ε.Δ.Α. στις μονοεδρικές περιφέρειες Λευκάδας και Σάμου για να μην κερδηθούν από την Ε.Ρ.Ε.
Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 27 Ιανουαρίου, ο Γεώργιος Παπανδρέου, μιλώντας προς ογκώδη συγκέντρωση οπαδών του στη Θεσσαλονίκη, αποδύθηκε σε διμέτωπο αγώνα κατά της Ε.Ρ.Ε. και της Ε.Δ.Α., κατηγορώντας τη δεύτερη ότι η απόφασή της να μη συγκροτήσει συνδυασμούς σε 24 περιφέρειες είναι "πράξη δολιοφθοράς", η οποία αποσκοπεί στο να δώσει όπλα στον κύριο αντίπαλό του, την Ε.Ρ.Ε.
Έπειτα από εικοσιτετράωρη ανάπαυλα, λόγω της κηδείας του Σοφοκλή Βενιζέλου, ο Κανελλόπουλος ανέβασε τους τόνους, υπολογίζοντας στα αντικομμουνιστικά σύνδρομα της μεγάλης μερίδας του εκλογικού σώματος. Μιλώντας στις 11 Φεβρουαρίου στη Λάρισα και με αφορμή κάποια επεισόδια στην Κρήτη, τόνισε: "Μετά τόσον αίμα του ελληνικού λαού κατά τον συμμοριτοπόλεμον, αι εαμικαί ορδαί αναδιωργανώθησαν, περιφέρονται και τρομοκρατούν την ύπαιθρον υπό την αιγίδα του κόμματος του κ. Παπανδρέου".
Στη ρητορική αυτή απάντησε ο Γεώργιος Παπανδρέου κατά την καθοριστικά μεγάλη τελική συγκέντρωση του κόμματός του στην πλατεία Κλαυθμώνος: "Εις τα 1944, με την βοήθειαν του Θεού, κατελύσαμεν την τυραννίαν της αριστεράς. Τώρα, με την βοήθειαν του λαού, κατελύσαμε την τυραννίαν της δεξιάς".
Τις τελευταίες ημέρες προ των εκλογών κυκλοφόρησαν φήμες για στρατιωτικό πραξικόπημα. Ωστόσο κάθε τέτοια κίνηση είχε αποθαρρυνθεί από τους Αμερικανούς, οι οποίοι στις εμπιστευτικές συνομιλίες τους με διάφορους παράγοντες δήλωναν αντίθετοι σε παρόμοιο εγχείρημα, φοβούμενοι ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιδεινώσει τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας και να οδηγήσει σε σύγκρουση.
Την εκδήλωση πραξικοπήματος θεώρησε απίθανη και η βασίλισσα Φρειδερίκη σε συζήτησή της με τους Αμερικανούς, λέγοντας ότι ο στρατός δεν θα κινούνταν χωρίς σύμφωνη γνώμη του βασιλιά και συμπληρώνοντας ότι θα ανησυχούσε μόνο αν ο Παπανδρέου συμπεριλάμβανε τους κομμουνιστές στην κυβέρνηση.
Στις 18 Φεβρουαρίου 1964 ορκίστηκε η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου στο Τατόι λόγω της ασθένειας του Βασιλιά Παύλου Α΄.
Παπανδρέου- Κανελλόπουλος
Παπανδρέου- Κανελλόπουλος
ΤΟ ΔΙΑΒΟΗΤΟ 1989 ΚΑΙ Η ΚΑΛΠΗ
Οι εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989 που διεξήχθησαν από την κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου κερδήθηκαν από τον Κ. Μητσοτάκη, αλλά χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι εκλογές διεξήχθησαν με το σύστημα του Νόμου 1847/1989 (παραλλαγή της απλής αναλογικής) που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση λίγο πριν τις εκλογές.
Η ΝΔ με 44,3% των ψήφων κατέλαβε 145 έδρες, το ΠΑΣΟΚ με 39,1% 125 έδρες, ο Συνασπισμός με 13,1% 28 έδρες και από 1 έδρα κατέλαβαν η ΔΗΑΝΑ με 1% και ο ανεξάρτητος Μουσουλμάνος με 0,5%.
Η Κυβέρνηση Τζαννή Τζαννετάκη 1989 ανέλαβε μετά από την Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1985.
Kαθώς στις εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989, δεν προέκυψε απόλυτη πλειοψηφία εδρών κανενός κόμματος στη Βουλή και μπρος στο αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκε η κατάσταση, ορκίστηκε στις 2 Ιουλίου, ύστερα από συμφωνία ΝΔ και Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου (ΚΚΕ και ΕΑΡ) πρωθυπουργός ο Τζανής Τζανετάκης.
Η κυβέρνηση είχε ως κύριο μέλημά της -σύμφωνα με τη Νέα Δημοκρατία και τον Συνασπισμό- την «κάθαρση» και οδήγησε τη χώρα στις εκλογές του Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Επί κυβέρνησης Τζαννετάκη δημιουργήθηκε η ιδιωτική τηλεόραση (έπειτα από συμφωνία ΝΔ/Συνασπισμού) και κάηκε ένα μεγάλο ιστορικό αρχείο της σύγχρονης ιστορίας, οι φάκελοι των αγωνιστών της Αριστεράς την περίοδο από την κατοχή έως την πτώση της χούντας το 1974.
Οι πρόωρες εκλογές της 5ης Νοεμβρίου 1989 που διεξήχθησαν από υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Ιωάννη Γρίβα έδειξαν νικήτρια τη Νέα Δημοκρατία, αλλά χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι εκλογές διεξήχθησαν με μια παραλλαγή της απλής αναλογικής (εκλογικός νόμος 1847/1989) που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου.
Ως αποτέλεσμα των εκλογών αυτών, προέκυψε η βραχύβια οικουμενική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ξενοφώντα Ζολώτα και κόμματα που τη στήριξαν τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου (στον οποίο μετείχε τότε και το ΚΚΕ), δηλαδή περίπου από το 98% των Ελλήνων οι οποίοι ψήφισαν τα 3 αυτά κόμματα.
Οι δεύτερες εκλογές 5 Νοεμβρίου1989 έδειξαν ότι το ΠΑΣΟΚ παρ΄ότι εξακολουθούσε να αμύνεται, αύξησε οριακά τη δύναμή του, ενώ η ΝΔ παρ΄ότι αύξησε τη δύναμή της πάλι δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει κυβερνητική πλειοψηφία. Ο σχετικά χαμένος των εκλογών υπήρξε ο Συνασπισμός, ο οποίος είδε το ποσοστό του να πέφτει. «Φαίνεται ότι οι τολμηρές και πρωτοφανείς πρωτοβουλίες του τον Ιούνιο του 1989 δε βρήκαν καθολική αποδοχή στο εκλογικό σώμα της Αριστεράς, το οποίο εξέφρασε την αντίδρασή του στη συμμαχία ΝΔ-Συνασπισμού».
Η συγκρότηση της κυβέρνησης Τζαννετάκη και μετέπειτα και της οικουμενικής κυβέρνησης υπό τον Ξενοφώντα Ζολώτα (ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/Συνασπισμός) αποτέλεσε μια από τις βασικές αιτίες της ανταρσίας της ΚΝΕ και της διάσπασης της ΚΝΕ και του ΚΚΕ το Σεπτέμβριο-Νοέμβριο του '89.
Οι πρόωρες εκλογές της 8ης Απριλίου 1990 που διεξήχθησαν όταν ολοκλήρωσε το έργο της η Οικουμενική κυβέρνηση υπό τον Ξ. Ζολώτα κερδήθηκαν από τον Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος στις 11 Απριλίου σχημάτισε την κυβέρνηση του 1990.
Η Νέα Δημοκρατία έλαβε 150 έδρες, το ΠΑΣΟΚ 123, ο Συνασπισμός 19 έδρες, ο Συνδυασμός ΠΑΣΟΚ - Συνασπισμού για τις μονοεδρικές 4 έδρες, οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί 1 έδρα, η Εμπιστοσύνη/Πεπρωμένο (Μουσουλμάνοι Ξάνθης/Ροδόπης) 2 έδρες και η ΔΗΑΝΑ 1 έδρα.
Η κυβέρνηση 1990 σχηματίστηκε ύστερα από την αποστασιοποίηση βουλευτή της ΔΗΑΝΑ και πρσχώρησής του στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, η γνωστή υπόθεση Κατσίκη. Μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση ότι είχε γίνει λάθος στην κατανομή των εδρών της Νέας Δημοκρατίας και στερούνταν μιας έδρας, οπότε στη Νέα Δημοκρατία δόθηκε μια επιπλέον έδρα και πλέον η κυβέρνηση βρέθηκε με 152 έδρες στη Βουλή.
Η αρχική ιδέα που οδήγησε στο σχηματισμό της οικουμενικής κυβέρνησης ήταν να διαρκέσει μέχρι τον Απρίλιο του 1990, οπότε το κοινοβούλιο θα έπρεπε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η συγκεκριμένη ιδέα υλοποιήθηκε εν μέρει, δεδομένου ότι η Βουλή δεν μπορούσε να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας αφού δεν υπήρξε συμφωνία μεταξύ των κομμάτων για κοινό υποψήφιο. Η διάλυση της Βουλής ήταν αναπόφευκτη και η πιο πιθανή ερμηνεία για τους λόγους διάλυσής της έχει σχέση με τη στρατηγική της ΝΔ: Ο Κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ θεωρούσαν ότι το κόμμα είχε το προβάδισμα και ότι σε περίπτωση νέων εκλογών θα μπορούσε να εξασφαλίσει οριακά την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο».
Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ 2012
Οι βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012 διεξήχθησαν από την Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου την Κυριακή 6 Μαΐου. Τα αποτελέσματα των εκλογών έδειξαν σημαντική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ (δεύτερο κόμμα), μικρή άνοδο του ΚΚΕ, σημαντική πτώση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, η οποία παρόλα αυτά αναδείχθηκε σε πρώτο κόμμα, και είσοδο στη Βουλή των κομμάτων Ανεξάρτητοι Έλληνες, Χρυσή Αυγή και Δημοκρατική Αριστερά.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που παραδόθηκαν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, από τον Πρόεδρο της προηγούμενης Βουλής, Φίλιππο Πετσάλνικο, η ΝΔ καταλαμβάνει, σε επτακομματική πλέον Βουλή, την πρώτη θέση με 18,85% και 108 έδρες, ενώ ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έρχεται δεύτερος με 16,78% και 52 έδρες. Το ΠΑΣΟΚ καταγράφει σημαντική μείωση των ποσοστών του με 13,18% και 41 έδρες. Στους κερδισμένους συγκαταλέγονται και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με ποσοστό 10,60% και 33 έδρες και ακολουθούν το ΚΚΕ με 8,48% και 26 έδρες, η Χρυσή Αυγή με 6,97% και 21 έδρες και η Δημοκρατική Αριστερά με 6,11% και 19 έδρες. Επιπρόσθετα, εκτός Βουλής έμειναν οι Οικολόγοι Πράσινοι με 2,93%, ο ΛΑΟΣ με 2,90% (ο οποίος είχε παρουσία στην προηγούμενη βουλή) και η Δημοκρατική Συμμαχία με 2,55%.
Κανένα κόμμα δεν κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία εδρών της Βουλής. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας ανέθεσε διερευνητικές εντολές στους αρχηγούς των τριών πρώτων κομμάτων κατ' επιταγήν του Συντάγματος. Και οι τρεις απέτυχαν να σχηματίσουν κυβέρνηση και επέστρεψαν τις εντολές στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Ακολουθώντας το άρθρο 37 του Συντάγματος, ο Πρόεδρος συνάντησε όλους τους αρχηγούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων στις 13, 14 και 15 Μαΐου για να προσπαθήσει να σχηματιστεί κυβέρνηση. Όταν και αυτή η προσπάθεια απέτυχε, στις 16 Μαΐου κλήθηκε ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας Παναγιώτης Πικραμμένος να σχηματίσει υπηρεσιακή κυβέρνηση που θα διεξαγάγει εκλογές.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διέλυσε τη Βουλή της ΙΔ΄ Περιόδου, προκήρυξε εκλογές για τις 17 Ιουνίου 2012, ημέρα Κυριακή, και συγκάλεσε τη Βουλή που θα προέκυπτε από αυτές στις 28 Ιουνίου 2012.
Οι εκλογές διενεργήθηκαν από την υπηρεσιακή κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμμένου μέσα σε δεκαοκτώ μήνες από τις προηγούμενες της 6ης Μαΐου. Κατά συνέπεια δεν εφαρμόστηκαν για αυτές οι περί εκλογής βουλευτών με σταυρό προτιμήσεως διατάξεις της εκλογικής νομοθεσίας, αλλά οι περί σειράς καταλήψεως εδρών διατάξεις (λίστα) της εκλογικής νομοθεσίας του 1985, που επαναφέρονται σε ισχύ σε παρόμοιες περιπτώσεις πρόωρων εκλογών. Οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν, κατά την περίοδο πριν τη διεξαγωγή τους, ως οι κρισιμότερες των τελευταίων ετών ή και δεκαετιών από τη Μεταπολίτευση και μετά, με δεδομένα τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, αλλά και τα σενάρια εξόδου της χώρας από το ευρώ.
Οι εκλογές του Ιουνίου 2012 διεξήχθησαν στις 17 Ιουνίου. Πρώτο κόμμα αναδείχθηκε η Νέα Δημοκρατία, δεύτερο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστά 29,7% και το 26,9% αντίστοιχα, ενώ τρίτο κόμμα ήλθε το ΠΑΣΟΚ με ποσοστό 12,3%. Τα υπόλοιπα κόμματα που εκλέγουν βουλευτές είχαν ποσοστά μικρότερα του 8% και είναι τα: Ανεξάρτητοι Έλληνες, Χρυσή Αυγή, Δημοκρατική Αριστερά και Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Μετά τις εκλογές τα κόμματα Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Δημοκρατική Αριστερά συγκρότησαν την Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά.
ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
Οι ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 ήταν πρόωρες εκλογές που διενήργησε η Κυβέρνηση Σαμαρά και οι οποίες προκλήθηκαν από την αδυναμία εκλογής προέδρου της δημοκρατίας από τη Βουλή των Ελλήνων. Ο μοναδικός υποψήφιος, Σταύρος Δήμας, ο οποίος στηρίχτηκε από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και κάποιους ανεξάρτητους βουλευτές, δεν συγκέντρωσε τον απαιτούμενο αριθμό των 180 ψήφων για εκλογή του στην τρίτη ψηφοφορία που έγινε στις 29 Δεκεμβρίου 2014 και έτσι, η Βουλή διαλύθηκε και προκηρύχθηκαν εκλογές για τις 25 Ιανουαρίου 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα κέρδισε τη νίκη στις εκλογές, και μετά από συνεννόηση του Αλέξη Τσίπρα με τον αρχηγό των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, Πάνο Καμμένο, συμφωνήθηκε η δημιουργία κυβέρνησης συνασπισμού αποτελούμενη από τα δύο κόμματα. Μετά την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σχηματίστηκε η Κυβέρνηση Τσίπρα. Η νέα Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές συνήλθε στις 5 Φεβρουαρίου. Για πρώτη φορά η πλειοψηφία των βουλευτών ορκίστηκε με πολιτικό όρκο. Την επομένη εκλέχτηκε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Στις 20 του Σεπτέμβρη η ιστορία ξαναγράφει και εμείς είμαστε μέρος της.
Με πληροφορίες από την wikipedia
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr