Μετά το πρώτο της μυθιστόρημα, «Είμαι ό,τι θυμάμαι», επιστρέφει με την «Αιχμάλωτη της Σιωπής», κάνοντας αυτή τη φορά το βήμα προς το ψυχολογικό θρίλερ.
Από τις νότες του κλασικού πιάνου στις λέξεις και από τη μνήμη στα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής, η συγγραφική διαδρομή της περνά μέσα από διαφορετικούς κόσμους που τελικά συναντιούνται στο ίδιο σημείο: στο συναίσθημα.
Μετά το πρώτο της μυθιστόρημα, «Είμαι ό,τι θυμάμαι», επιστρέφει με την «Αιχμάλωτη της Σιωπής», κάνοντας αυτή τη φορά το βήμα προς το ψυχολογικό θρίλερ. Μια ιστορία όπου η αλήθεια και η παραίσθηση μπλέκονται, οι ήρωες κουβαλούν τραύματα και μυστικά και η σιωπή δεν είναι απλώς απουσία λέξεων, αλλά μπορεί να γίνει φόβος, προστασία, ακόμη και συνενοχή.
Στη συνέντευξή της στο thebest.grη Πατρινή συγγραφέας Ιωάννα Καράνταλη, μιλά για τη σχέση της με τη μουσική και τη συγγραφή, για τη φωτογραφία που στάθηκε η αφορμή να γεννηθεί το πρώτο της βιβλίο, για όσα άλλαξαν μέσα της από το πρώτο στο δεύτερο μυθιστόρημα και για τη γοητεία που ασκούν πάνω της οι σκοτεινές και ευάλωτες πλευρές της ανθρώπινης ψυχής.
Και εξηγεί γιατί, αν έπρεπε να περιγράψει τη σιωπή με μία μόνο λέξη, αυτή θα ήταν «πόνος».
Έχεις σπουδάσει κλασικό πιάνο και Ανώτερα Θεωρητικά, ενώ έχεις εργαστεί στον χώρο των επιχειρήσεων. Πώς συνυπήρχαν μέσα σου η μουσική, η επαγγελματική καθημερινότητα και η συγγραφή;
Η συνύπαρξη αυτή μπορεί να φαίνεται αντιφατική, αλλά στην πραγματικότητα αποδείχθηκε το μεγαλύτερό μου πλεονέκτημα.
Η μουσική διαμόρφωσε τον συναισθηματικό μου κόσμο. Μέσα από αυτήν έμαθα να ακούω, να αισθάνομαι και να εκφράζομαι, ενώ η καθημερινή εξάσκηση μού δίδαξε την πειθαρχία και την υπομονή, που άλλωστε είναι στοιχεία απαραίτητα και στη συγγραφή. Από την άλλη, η επαγγελματική μου ζωή μού έδωσε μια πιο ρεαλιστική ματιά στην πραγματικότητα.
Μέσα από τη συναναστροφή μου με διαφορετικούς ανθρώπους και όμορφες προσωπικότητες, κέρδισα πολύτιμες εμπειρίες που με εξέλιξαν. Έτσι, η μουσική και η εργασία έγιναν η γέφυρα για να περάσω στη συγγραφή.Η πρώτη μού χάρισε το συναίσθημα και η δεύτερη, εμπειρίες και μια βαθύτερη κατανόηση των ανθρώπων.Δεν τις είδα ποτέ ως διαφορετικούς κόσμους, αλλά ως την ίδια ανάγκη·να αφουγκράζομαι όσα συμβαίνουν γύρω μου και να μετουσιώνω τις εμπειρίες μου σε ιστορίες στο χαρτί.
Τι είναι αυτό που σε έκανε να αφήσεις τη σκέψη για τη συγγραφή να γίνει τελικά πράξη;
Η συγγραφή υπήρχε πάντα μέσα μου. Από την εφηβεία μου έγραφα αυθόρμητα, κυρίως για μένα.Τα κιτρινισμένα πια χαρτιά που κρατώ ακόμα στο συρτάρι μου, μαρτυρούν αυτή την ανάγκη έκφρασης.Η συγγραφή λοιπόν, δεν ήταν μια σκέψη που χρειάστηκε να μετατραπεί σε πράξη· ήταν ανέκαθεν κομμάτι της ζωής μου.Αυτό που έγινε πράξη, ήταν η απόφαση να γράψω ένα βιβλίο και να μοιραστώ την ιστορία μου με τους αναγνώστες.Το καθοριστικό «κλικ» έγινε όταν μια φωτογραφία, ξύπνησε μέσα μου τόσο δυνατές αναμνήσεις που με έκανε να ανοίξω ξανά το συρτάρι εκείνο.
Κάπως έτσι γεννήθηκε το πρώτο μου βιβλίο, όπου οι αναμνήσεις συνάντησαν τη μυθοπλασία.Από τη στιγμή που το ονειρεύτηκα και το έθεσα ως στόχο, όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα.Ίσως, περίμενε την κατάλληλη στιγμή η σκέψη, να γίνει πράξη.
Το πρώτο σου μυθιστόρημα έχει τον ιδιαίτερα συμβολικό τίτλο «Είμαι ό,τι θυμάμαι». Πόσο σημαντική είναι η μνήμη στη ζωή σου αλλά και στη λογοτεχνία;
Ο τίτλος αυτός κρύβει μια μεγάλη αλήθεια: η μνήμη δεν διατηρεί απλώς όσα έχουμε ζήσει· διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε και αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας.Γι’ αυτό, είναι εξαιρετικά σημαντική στη ζωή μου, γιατί μέσα από αυτήν κουβαλάω ολόκληρη την ύπαρξή μου.
Πρόσωπα, μέρη, στιγμές, λέξεις, βλέμματα, συναισθήματα.Είμαστε οι χαρές που ζήσαμε, οι άνθρωποι που αγαπήσαμε, αλλά και οι απώλειες, οι φόβοι και τα τραύματα που μας διαμόρφωσαν.
Με τα χρόνια μάλιστα, συνειδητοποιώ ότι συχνά δεν έχει σημασία μόνο το τι πραγματικά συνέβη, αλλά και το πώς επιλέγει η ψυχή μας να το θυμάται.Αυτό το στοιχείο το βρίσκω μαγικό και στη λογοτεχνία, όπου η μνήμη γίνεται η απόλυτη πρώτη ύλη.Ακόμα και στην πιο καθαρή μυθοπλασία, δανείζεσαι ασυνείδητα μια μυρωδιά, ένα βλέμμα, μια αίσθηση από το παρελθόν σου.
Μέσα από τους χαρακτήρες μου βρίσκω κι εγώ έναν τρόπο να εκφράσω συναισθήματα και σκέψεις που ίσως δεν θα μπορούσα να πω διαφορετικά.Έτσι, η γραφή κρατά ζωντανά όσα η μνήμη αρνείται να ξεχάσει και τα μετατρέπει σε ένα κοινό αποτύπωμα μνήμης, με την ελπίδα πως, μέσα από τις λέξεις μου, θα αναδυθούν στον αναγνώστη και οι δικές του αναμνήσεις.Στη λογοτεχνία, όπως και στη ζωή, είμαστε τελικά όσα επιλέγουμε να μην ξεχάσουμε ποτέ.
Από το πρώτο σου μυθιστόρημα στην «Αιχμάλωτη της Σιωπής». Τι άλλαξε μέσα σου ως συγγραφέα από το πρώτο στο δεύτερο βιβλίο;
Σίγουρα ένιωσα περισσότερη αυτοπεποίθηση. Κυρίως όμως, ένιωσα έτοιμη να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και να κολυμπήσω στα βαθιά.Η «Αιχμάλωτη της Σιωπής» είναι το πρώτο μου αστυνομικό μυθιστόρημα και αποτέλεσε ένα δύσκολο, αλλά υπέροχο εγχείρημα, αφού δεν είχα ασχοληθεί ξανά με το συγκεκριμένο είδος.
Ήταν μια μεγάλη αλλαγή για μένα, γιατί χρειάστηκε να δοκιμάσω έναν διαφορετικό τρόπο αφήγησης.Η μεγαλύτερη πρόκληση όμως, ήταν να μη χαθεί εκείνο που θέλω να χαρακτηρίζει τη γραφή μου: το συναίσθημα.Στο πρώτο μου βιβλίο ήταν εκείνο που το διέκρινε και ήθελα να εντάξω αυτό το στοιχείο και μέσα σε μια καθαρά αστυνομική ιστορία.
«Αλλιώς, δεν θα ήμουν εγώ».Αυτή θεωρώ πως είναι και η μεγαλύτερη εξέλιξή μου ως συγγραφέα· άφησα την ιστορία να με ξεπεράσει, να με οδηγήσει, και κατάλαβα πως, αν δεν καταθέσω τη δική μου ψυχή, δεν μπορώ πραγματικά να δώσω ζωή στους ήρωές μου.Πλέον, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως, όποιο είδος κι αν επιλέξω να γράψω, το συναίσθημα θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της συγγραφικής μου ταυτότητας.Νομίζω πως, μέσα από αυτό το βιβλίο, γνώρισα λίγο καλύτερα και τη συγγραφέα μέσα μου.
Η «Αιχμάλωτη της Σιωπής» χαρακτηρίζεται ως ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ. Τι σε γοητεύει περισσότερο σε αυτό το είδος;
Αυτό που με γοητεύει περισσότερο στο ψυχολογικό θρίλερ είναι τα παιχνίδια του μυαλού και εκείνη η διαρκής αγωνία, που σε κάνει να μη θέλεις να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.Με συναρπάζει ιδιαίτερα το παιχνίδι με την αλήθεια. Να μην ξέρεις αν αυτό που διαβάζεις είναι πραγματικότητα ή παραίσθηση, αν ο ήρωας, λέει την αλήθεια ή αν το ίδιο του το μυαλό τον παγιδεύει. Αυτή η αμφιβολία που κρατά τον αναγνώστη σε εγρήγορση με εξιτάρει.
Παράλληλα, με ελκύει πολύ, τι κρύβεται πίσω από τις ανθρώπινες συμπεριφορές;Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να φοβηθεί, να σιωπήσει, να κρύψει την αλήθεια ή να φτάσει στα όριά του;
Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τόσο το συγκεκριμένο είδος.Μου δίνει τη δυνατότητα να εξερευνώ τις πιο σκοτεινές και ευάλωτες πλευρές της ανθρώπινης ψυχολογίας.Η μαγεία στο ψυχολογικό θρίλερ είναι να προσπαθείς να αποκρυπτογραφήσεις το μυαλό και την ψυχή των χαρακτήρων.
Η σιωπή είναι κεντρική έννοια ήδη από τον τίτλο. Για σένα η σιωπή είναι περισσότερο προστασία, φόβος ή συνενοχή;
Νομίζω πως, αν το δούμε λίγο πιο βαθιά, η σιωπή μπορεί να είναι και τα τρία: προστασία, φόβος και συνενοχή.Υπάρχουν φορές που σιωπούμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας ή κάποιον άλλον.
Υπάρχουν όμως και φορές που η σιωπή γεννιέται από φόβο.Και όταν επιλέγουμε να μη μιλήσουμε, ενώ γνωρίζουμε την αλήθεια, μπορεί να γίνει και συνενοχή.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο επικίνδυνο στοιχείο της.Δεν πιστεύω πως η σιωπή είναι πάντα η σωστή επιλογή, ούτε πως είναι πάντα «χρυσός», όπως συνηθίζουμε να λέμε. Πολλές φορές είναι ένας μηχανισμός άμυνας.Κατά τη γνώμη μου όμως, πάντα κάτι κρύβει. Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πρόθεση, μπορεί να δημιουργήσει απόσταση, να προκαλέσει ανασφάλεια και να πληγώσει τόσο εκείνον που τη δέχεται όσο και εκείνον που την επιλέγει.
Γιατί μπορεί η σιωπή να μη λέει ούτε μία λέξη κι όμως να υπονοεί χίλιες.Και αν έπρεπε να δώσω μία μόνο λέξη στη σιωπή, θα ήταν: «πόνος».
Πόσο δύσκολο είναι για έναν συγγραφέα να μπει βαθιά στην ψυχολογία ενός χαρακτήρα που κουβαλά τραύματα, φόβους και μυστικά;
Θεωρώ πως είναι εξαιρετικά δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα είναι και ένα από τα πιο γοητευτικά κομμάτια της συγγραφής.Για να μπεις πραγματικά στην ψυχή ενός χαρακτήρα, πρέπει πρώτα να τον καταλάβεις χωρίς να τον κρίνεις.Να αναρωτηθείς τι έχει ζήσει, τι τον έχει πληγώσει, τι φοβάται και τι είναι αυτό που δεν μπορεί να πει σε κανέναν;
Ιδιαίτερα όταν κουβαλά τραύματα και μυστικά, χρειάζεται ευαισθησία και σεβασμό, γιατί πίσω από κάθε αντίδραση, κάθε σιωπή ή ακόμη και κάθε λάθος, μπορεί να κρύβεται μια πληγή.Για μένα, η μαγεία βρίσκεται στο να γνωρίζω τους ήρωές μου όχι μόνο μέσα από όσα λένε, αλλά κυρίως μέσα από όσα δεν μπορούν να εκφράσουν.
Και τότε συμβαίνει κάτι μοναδικό… αποκτούν τη δική τους φωνή, παύουν να είναι απλώς χαρακτήρες και αρχίζουν να με οδηγούν εκείνοι μέσα στην ιστορία.Εκείνη τη στιγμή νιώθω πως δεν τους δημιούργησα απλώς εγώ· τους συνάντησα.
Πού τελειώνει η δικαιοσύνη και πού αρχίζει η εκδίκηση; Και τελικά, μπορεί η εκδίκηση να οδηγήσει πραγματικά στη λύτρωση;
Η δικαιοσύνη έχει να κάνει με την αποκατάσταση μιας αδικίας, ενώ η εκδίκηση με την ανάγκη να πονέσει ο άλλος όσο πόνεσες κι εσύ.Η πρώτη αναζητά τη λύση και την ισορροπία, ενώ η δεύτερη διαιωνίζει τον πόνο, μέχρι που η ανάγκη για δικαίωση μετατρέπεται σε επιθυμία τιμωρίας.Εκεί, για μένα, τελειώνει η δικαιοσύνη και αρχίζει η εκδίκηση.
Δεν πιστεύω, όμως, ότι η εκδίκηση μπορεί πραγματικά να λυτρώσει έναν άνθρωπο. Μπορεί να προσφέρει για λίγο την ψευδαίσθηση της δικαίωσης, όμως η αρχική πληγή παραμένει ανοιχτή.Όσο παραμένεις δεμένος με εκείνον που σε πλήγωσε και με την ανάγκη να τον τιμωρήσεις, του επιτρέπεις να έχει ακόμη δύναμη πάνω σου.Η αληθινή λύτρωση έρχεται όταν επιλέγεις να αφήσεις πίσω τον πόνο, χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου.Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να κάνεις τον άλλον να υποφέρει, αλλά να πάρεις πίσω τη ζωή σου. Εκεί αρχίζει η πραγματική ελευθερία.
Πόσο απαραίτητο είναι για έναν συγγραφέα ψυχολογικού θρίλερ να γνωρίζει καλά τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης;
Προσωπικά, για μένα, είναι πολύ σημαντικό. Δεν ξέρω όμως αν είναι απαραίτητο για κάθε συγγραφέα, γιατί εγώ μιλάω λίγο εκ του ασφαλούς, αφού αγαπώ την ψυχολογία και με ενδιαφέρει πολύ να παρατηρώ και να κατανοώ την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Για να γράψω ένα ψυχολογικό θρίλερ όπως θέλω, χρειάζεται να μπορώ να βλέπω πίσω από τις πράξεις.Με ενδιαφέρει περισσότερο το «γιατί» από το «τι». Το «τι» είναι η πράξη· το «γιατί» είναι η ιστορία.Πιστεύω πως καμία συμπεριφορά δεν εμφανίζεται χωρίς αιτία. Πίσω από έναν φόβο, μια επιλογή, μια εμμονή ή μια ακραία πράξη, υπάρχει συνήθως κάτι βαθύτερο. Μπορεί να υπάρχουν τραύματα, ενοχές, απωθημένα ή ανάγκες που ο ίδιος ο άνθρωπος δυσκολεύεται να αναγνωρίσει.
Και αυτό ακριβώς με γοητεύει… να καταλάβω τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο να ξεπεράσει τα όριά του.Για μένα, εκεί βρίσκεται και η ουσία του ψυχολογικού θρίλερ.Να μην μένεις σε αυτό που φαίνεται, αλλά να προσπαθείς να καταλάβεις τι κρύβεται από πίσω.
Όταν γράφεις υπάρχει κάποια μουσική που σε βοηθά να δημιουργήσεις ατμόσφαιρα ή να μπεις στην ψυχολογία των ηρώων σου;
Επιλέγω κάθε φορά τη μουσική που ταιριάζει στην ψυχολογία μου· άλλοτε κάτι μελαγχολικό και ατμοσφαιρικό, άλλοτε κάτι πιο έντονο, καθώς μια μελωδία μπορεί να μου δημιουργήσει εικόνες, να μου ξυπνήσει συναισθήματα ή ακόμη και να μου δώσει την έμπνευση για μια ολόκληρη σκηνή.
Με βοηθά να μπω βαθύτερα στην ιστορία και να νιώσω αυτό που θέλω να μεταφέρω στον αναγνώστη.Ίσως τελικά η μουσική να είναι για μένα ένας άλλος τρόπος γραφής, αφού τόσο μέσα από τις νότες όσο και μέσα από τις λέξεις προσπαθώ να μεταφέρω το συναίσθημα.
Θα’ θελες ο αναγνώστης να κλείνει το βιβλίο σου έχοντας περισσότερο φόβο, περισσότερα ερωτήματα ή περισσότερη ελπίδα;
Θα ‘θελα ο αναγνώστης να κλείνει το βιβλίο μου έχοντας περισσότερη ελπίδα.Ίσως όμως τελικά, η ελπίδα να αποκτά τη μεγαλύτερη αξία της όταν έχει προηγηθεί ο φόβος.Να ταυτιστεί με τους ήρωες, να βιώσει τους φόβους και τις αγωνίες τους, να προβληματιστεί και να αναρωτηθεί.Στην πλοκή, προσπάθησα η ιστορία να ολοκληρώνεται χωρίς αναπάντητα ερωτήματα.
Τα μηνύματά της όμως, θα ήθελα να γίνουν ερωτήματα και να αφήνουν μέσα του σκέψεις, που θα συνεχίσουν να τον απασχολούν.
Να μην του δίνουν έτοιμες απαντήσεις, αλλά να τον παρακινούν να σκεφτεί ο ίδιος· να τα αφουγκραστεί μέσα από τους χαρακτήρες, τις επιλογές και τα συναισθήματά τους και, ίσως, να αναγνωρίσει σε αυτά κάτι από τον εαυτό του.Κι αν, στο τέλος, δεν πάρει μαζί του τον φόβο, αλλά την ελπίδα πως ακόμη και μέσα στο σκοτάδι υπάρχει κάτι που αξίζει να αναζητήσει, αυτή θα είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου.Γιατί η πιο αληθινή ελπίδα δεν γεννιέται όταν απουσιάζει το σκοτάδι, αλλά όταν, έχοντας γνωρίσει το σκοτάδι, επιλέγουμε να αναζητήσουμε το φως.
Υπάρχει ήδη η επόμενη ιστορία στα σκαριά να σε κρατάει ξύπνια τα βράδια; Το επόμενο βιβλίο;
Η αλήθεια είναι πως ναι, οι ήρωες του νέου βιβλίου μου έχουν ήδη αρχίσει να μου κλέβουν τις νύχτες...Η μεγάλη μου πρόκληση αυτή τη φορά είναι ότι μεταφέρομαι σε ένα σκοτεινά γοητευτικό παρελθόν που κανείς μας δεν έχει ζήσει.
Σε μιαν άλλη εποχή!Όπως το αστυνομικό μυθιστόρημα ήταν ένας άγνωστος κόσμος για μένα, έτσι και αυτή η «άλλη εποχή» αποτελεί κάτι εντελώς καινούριο και άκρως προκλητικό.Επειδή λατρεύω να εξερευνώ το άγνωστο και να εμπλουτίζω τις γνώσεις μου, έχω ήδη βυθιστεί σε μια συναρπαστική έρευνα για να ζωντανέψω εκείνη την περίοδο.
Φυσικά, δεν θα είναι ένα αμιγώς ιστορικό βιβλίο.Θα είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα στον πυρήνα του, από το οποίο δεν θα λείπει η πινελιά του ψυχολογικού θρίλερ - που τελικά είναι και το δυνατό μου σημείο.
Με γοητεύει η ιδέα ότι, σε κάθε αιώνα, η ανθρώπινη φύση παλεύει με τα ίδια ακριβώς σκοτάδια.Άλλωστε, τα βαθιά ψυχολογικά αδιέξοδα δεν είχαν ποτέ εποχή.Δεν θα ήθελα να προδώσω τίποτα περισσότερο, γιατί η μισή μαγεία κρύβεται στο άγνωστο. Υπόσχομαι ωστόσο, βαθύ μυστήριο, αδυσώπητη ίντριγκα και ανατροπές που θα δοκιμάσουν τα όρια των αναγνωστών.
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr
