Υπόθεση Μαζωνάκη: Το κράτος του Άδωνι, έφτασε πρώτο στις δηλώσεις και τελευταίο στον έλεγχο

O παραλογισμός στον πολιτικό και δημόσιο βίο της χώρας αγγίζει πλέον την οροφή και μερικές φορές την τρυπάει κιόλας και πετάει το κεφάλι του από πάνω κοιτάζοντας την λογική μέσα από τις παραμορφώσεις του γυαλιού.

Ζούμε στη χώρα στην οποία ένας Υπουργός Υγείας και ένας Πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου, του μεγαλύτερου της χώρας, σπεύδουν ταχέως μετά το θάνατο ενός λαοφιλούς τραγουδιστή (κρατήστε το κι αυτό, εκλογές έρχονται) και δηλώνουν, πριν ακόμη καταλαγιάσει το σοκ της απώλειας, ότι το ιατρείο στο οποίο ο τραγουδιστής είχε προσέλθει είχε άδεια παθολογικού ιατρείου και στερείτο άδειας κλινικής για την εκτέλεση συγκεκριμένων ιατρικών πράξεων όπως η πλασμαφαίρεση.

Μιλάμε με λίγα λόγια, ή μάλλον με βάση τα λόγια του υπουργού,  για μια αυτοαποκαλούμενη κλινική στην καρδιά της Αθήνας, στο Κολωνάκι, η οποία λειτουργούσε κάτω από την μύτη ποιων; Αυτών που έσπευσαν να μας ενημερώσουν για το παράνομο του πράγματος, ανακαλύπτοντας εν ριπή οφθαλμού, κάτι που δεν είχε εντοπίσει το μάτι τους επί χρόνια. Λες και το «μάτι» τους, δεν είχε και δεν έχει ακριβώς αυτή την υποχρέωση, να εντοπίζει το πρόβλημα και να λαμβάνει μέτρα πριν βρεθούν στα… δόντια του οι πολίτες.

Είναι πάρα πολύ αστείο πράγματι μέσα στην τραγικότητά του όλο αυτό το σκηνικό και σαφώς είναι αποκαλυπτικό του τρόπου λειτουργίας ενός κράτους που ομολογεί την αδυναμία του να εντοπίσει με ελέγχους ένα «κοινό μυστικό» που αφορά ζωές, αλλά και ενδεικτικό της αδυναμίας ανάληψης στοιχειώδους ευθύνης για τον επιτρεπόμενο και, κατόπιν εορτής, καταγγελλόμενο, παραλογισμό.

Βγήκε να μας μιλήσει ο υπουργός Υγείας για το θέμα λες και μιλάει για μια άδεια λειτουργίας υγειονομικού καταστήματος, το οποίο το κλείνουμε όταν και εφόσον εντοπίσουμε την παρατυπία και υποχρεωθούμε π.χ. από τις συνθήκες να κοιτάξουμε και αυτό και το κύκλωμα των «στραβών ματιών» που του επέτρεπε επί έτη να λειτουργεί.

Λες και μιλάμε για ένα εσπρεσάκι στα όρθια και όχι για μια ανθρώπινη ζωή, για πολλές ανθρώπινες ζωές που επαναπαύονται στην, εν τέλει φαντασιωσική, ιδέα ότι μια  κλινική, έν έτει 2026, είναι εγκεκριμένη από το κράτος για να εμφανίζεται ως τέτοια και ελεγμένη με περιοδικούς ελέγχους.

Εκτός πια και αν έχουμε φτάσει ήδη στην εποχή που η ύπαρξη ολόκληρου εικονοστασίου στο χώρο (οι εικόνες που κυκλοφόρησαν ήταν αρκούντως ομιλητικές), αποτελούν πιστοποιητικό επάρκειας σε ένα κράτος που μεριμνά για την αύξηση του μισθού των Μητροπολιτών, και, ίσως και –λόγω εικονοστασίου-, αφήνει την υγεία στα χέρια του Θεού.

Θυμίζουμε στους κ.κ. Γεωργιάδη  και Πατούλη ότι δεν είναι σχολιαστές της επικαιρότητας, ούτε μέλη πάνελ πρωινής εκπομπής για να πληροφορούνται το γεγονός, σηκώνοντας το φρύδι και εκφράζοντας την έκπληξή τους. Είναι επικεφαλής ενός μηχανισμού που οφείλει να προλαμβάνει, να ελέγχει, να πιστοποιεί και, όπου χρειάζεται, να απαγορεύει.

Τα ερωτήματα που οφείλουν άμεσα να απαντήσουν, δεν είναι αν και πόσο αγαπούσαν τον Μαζωνάκη και πόσο λυπούνται για ό,τι συνέβη. Είναι ποιος έλεγξε, πότε έλεγξε, τι βρήκε, τι δεν βρήκε και γιατί δεν το βρήκε; Ποιος είχε την αρμοδιότητα να γνωρίζει; Ποιος όφειλε να χτυπήσει την πόρτα πριν χρειαστεί να τη χτυπήσουν δημοσιογράφοι, κάμερες και εισαγγελείς;

Διότι διαφορετικά καταλήγουμε ξανά και ξανά και ξανά στο ελληνικό διοικητικό θαύμα: το κράτος να είναι πανταχού παρόν όταν πρόκειται να σου ζητήσει ένα χαρτί, μια υπογραφή, ένα παράβολο, μια βεβαίωση, ένα πιστοποιητικό και παντελώς απόν όταν πρέπει το ίδιο να ελέγξει αν όλα αυτά που απαιτεί από εσένα τηρούνται από εκείνους στους οποίους εμπιστεύεσαι την υγεία και τη ζωή σου.

Αν λοιπόν ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργούσε απολύτως νόμιμα, να το μάθουμε. Αν λειτουργούσε παράνομα, επίσης να το μάθουμε. Αν κάποιες πράξεις επιτρέπονταν και κάποιες άλλες όχι, να αποσαφηνιστεί ποιες και με ποιο καθεστώς. Και κυρίως, αν υπήρχε παρανομία, να μάθουμε ποιος είχε την ευθύνη να την εντοπίσει και γιατί δεν την εντόπισε.

Η ευθύνη δεν μπορεί να αρχίζει στην πόρτα μιας κλινικής και να τελειώνει ακριβώς πριν από την πόρτα του αρμόδιου υπουργείου ή του αρμόδιου εποπτικού φορέα.

Στη χώρα μας έχουμε συνηθίσει, δυστυχώς, το κράτος να φτάνει πρώτο στις δηλώσεις και τελευταίο στην πρόληψη.

Μόνο που όταν πρόκειται για την υγεία, αυτή η συνήθεια παύει να είναι απλώς ένας ακόμη ελληνικός παραλογισμός, τον οποίο μπορεί να ξεγελάσει ο Άδωνις Γεωργιάδης, με μια ακόμη τρίπλα.