Ένα παράσημο για τον Αμβρόσιο, ένας καθρέφτης για την Εκκλησία

Υπήρξε η επιτομή του σκότους.  Οι ακραίες φανατικές του θέσεις έγιναν πολλάκις σημείο αναφοράς της συζήτησης περί ιερατικής εμπάθειας, οπισθοδρομικότητας και διασποράς μίσους.

Θα περίμενε κάνεις ότι ο άλλοτε υπηρετών τη βασιλική Χωροφυλακή, Aμβρόσιος, ο οποίος έσπειρε θύελλες ως Μητροπολίτης με τις δηλώσεις του υπέρ της Χρυσής Αυγής και έδωσε εντολή να χτυπούν πένθιμα οι καμπάνες του Αιγίου επί διήμερον επειδή η Βουλή ψήφιζε την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, αυτός που είπε «φτύστε τους» για τους ομοφυλόφιλους και που ονόμασε τον Μπελογιάννη αρχιδολοφόνο των Ελλήνων, θα αφηνόταν να ξεχαστεί ως μια θλιβερή παραφωνία του εκκλησιαστικού λόγου και ως ένα διαρκές παράδειγμα προς αποφυγήν.

Και μαζί με αυτόν, ότι θα αφήνονταν να ξεχαστούν και οι απίστευτοι αφορισμοί του και η περίφημη αρθρογραφία του, η πύρινη και όζουσα από μίσος ανάμικτο με παραλογισμό («ο Διάβολος θα μας βάλει δηλητήριο με τις νέες ψηφιακές ταυτότητες», είχε πει και «η τραγωδία των Τεμπών, πρέπει να εξεταστεί μήπως ήταν τιμωρία από τον Θεόν» για την «υπερβολική ασέβεια» και το προηγηθέν τριήμερο του Καρναβαλιού, που ήταν γιορτή του Διαβόλου»).

Αυτά θα περίμενε κανείς από την εκκλησιαστική «μηχανή» της χώρας εν έτει 2026: τη λήθη. Την εγκατάσταση του Αμβρόσιου στο χρονοντούλαπο από το οποίο και θα ξετρύπωνε μόνο ως παράδειγμα προς αποφυγήν και ως αλήστου μνήμης γραφικότητα.

Τι δεν θα περίμενε σε καμία περίπτωση ένας στοιχειωδώς νοήμων άνθρωπος τρέφων την ψευδαίσθηση ότι η εκκλησία έχει διανύσει χιλιόμετρα από την εποχή του Μεσαίωνα; Ότι ο εκκεντρικός ακραίος της Αιγιαλείας και των Καλαβρύτων θα τύγχανε τιμής από την Ιερά Σύνοδο για την πολυετή εκκλησιαστική παρουσία με το  «Χρυσό Σταυρό μετά αστέρος του Παρασήμου του Αποστόλου Παύλου».

Του απονέμεται με λίγα λόγια μετάλλιο ηθικής επιβράβευσης λόγω παρέλευσης 50ετίας. Τίνος; Του ανθρώπου που χαρακτήρισε το εμβόλιο κατά της Covid-19 «σφράγισμα του Διαβόλου» και τους εμβολιασμένους «τέκνα του Διαβόλου» που προειδοποιούσε ότι ο Διάβολος «θα μας δηλητηριάσει με τις νέες ταυτότητες» και χαρακτήριζε τους μετανάστες «μόλυνση».

Το Ιερατείο, πήρε ένα σφουγγάρι και έσβησε όλη την αθλιότητα με όχημα τα 50 χρόνια της σταδιοδρομίας του. Ή- το πιο πιθανό- δεν είχε τίποτα να σβήσει. Γιατί ποτέ δεν θεώρησε ότι όλα αυτά αποτελούσαν λεκέ.

Ίσως, γιατί  ο Αμβρόσιος ήταν ο πορτ παρόλ των κρυφών σκέψεων των ανώτατων ρασοφόρων, ο πιο τολμηρός - και λόγω ιδιοσυγκρασίας-, αυτός με τον οποίο όλοι συμφωνούσαν μα δεν μπορούσαν δημόσια να τον μιμηθούν. Δεν μπορούσαν ή δεν τους έπαιρνε.

Και κάπως έτσι, εκεί που θα περίμενε κανείς μια Εκκλησία που έχει διδαχθεί από τις πιο σκοτεινές υπερβολές του παρελθόντος της, εμφανίζεται ξανά εκείνη η παλιά, γνώριμη, ζοφερή εικόνα.

Και μάλιστα σε μια εποχή κατά την οποία η ίδια η Εκκλησία επιχειρεί να συνομιλήσει με μια κοινωνία που έχει αλλάξει δραματικά. Μια κοινωνία περισσότερο δύσπιστη απέναντι στους θεσμούς, λιγότερο ανεκτική στον μισαλλόδοξο λόγο και πολύ πιο απαιτητική ως προς το ποιον αναγνωρίζουμε ως πρότυπο και για ποιον λόγο.

Το παράσημο στον Αμβρόσιο δεν είναι μια εσωτερική εκκλησιαστική υπόθεση.

Γίνεται μήνυμα. Γίνεται εικόνα. Γίνεται θέση.

Είναι γεμάτο από λόγια που δίχασαν, προσέβαλαν, στοχοποίησαν ανθρώπους και τροφοδότησαν έναν δημόσιο λόγο που ελάχιστη σχέση είχε με την αγάπη και τη συγχώρεση που υποτίθεται ότι βρίσκονται στον πυρήνα του χριστιανικού μηνύματος, του τόσο κακοποιημένου πρώτα και κύρια από τους ίδιους τους κήρυκές του.

Τι  λέει άραγε αυτή η επιλογή στον ομοφυλόφιλο που άκουσε από έναν Μητροπολίτη «φτύστε τους»; Στον μετανάστη που άκουσε ότι αποτελεί «μόλυνση»; Στον πολίτη που μέσα στην πανδημία προσπαθούσε να εμπιστευτεί την επιστήμη και άκουγε έναν ανώτατο κληρικό να μιλά για «σφράγισμα του Διαβόλου»; Στους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών που είδαν ακόμη και την τραγωδία τους να επιστρατεύεται σε μια θεολογική ακροβασία περί «τιμωρίας»;

Τι τους λέει σήμερα η Εκκλησία που αποφάσισε να του καρφιτσώσει ένα παράσημο στο στήθος;

Ότι όλα αυτά ήταν απλώς μερικές άτυχες στιγμές σε μια κατά τα άλλα παρασημοφορήσιμη πορεία.

Όχι, ο Αμβρόσιος δεν είναι μια τυπική εξαίρεση της εκκλησίας του 2026.

Ο Αμβρόσιος είναι απλώς ο καθρέφτης της.