Οι ταινίες του Μιχάλη Κακογιάννη και του Κωνσταντίνου Γιάνναρη προσεγγίζουν, από διαφορετικές εποχές, την πίστη, την απόγνωση και την προσδοκία της λύτρωσης
Δύο ταινίες, γυρισμένες με απόσταση τεσσάρων δεκαετιών, αποτύπωσαν με ξεχωριστό τρόπο τον Δεκαπενταύγουστο και τη θέση της Παναγίας στη συλλογική ελληνική συνείδηση.
Πρόκειται για «Το Τελευταίο Ψέμα» του Μιχάλη Κακογιάννη, παραγωγής 1958, και τον «Δεκαπενταύγουστο» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, που κυκλοφόρησε το 2001.
Στην ταινία του Κακογιάννη, η Έλλη Λαμπέτη ενσαρκώνει τη Χλόη, κόρη μιας ξεπεσμένης αστικής οικογένειας, η οποία οδηγείται σταδιακά σε μια βαθιά προσωπική μεταμόρφωση. Αναλαμβάνοντας να μεταφέρει στην Τήνο το παιδί της υπηρέτριάς της, αναζητά συγχώρεση και ελπίδα. Η κορυφαία σκηνή της λιτανείας, γυρισμένη ανάμεσα σε πραγματικούς προσκυνητές, λειτουργεί ταυτόχρονα ως δραματική κορύφωση και πολύτιμη καταγραφή μιας άλλης Ελλάδας.
Ο Γιάνναρης ξεκινά από την έρημη αυγουστιάτικη Αθήνα και αναπτύσσει τρεις παράλληλες διαδρομές. Ανάμεσά τους βρίσκεται ένα ζευγάρι που ταξιδεύει προς την Παναγία Σουμελά, αναζητώντας σωτηρία για την άρρωστη κόρη του.
Οι δύο δημιουργίες εκπροσωπούν διαφορετικές περιόδους και κινηματογραφικές γλώσσες. Τις ενώνει, ωστόσο, η ανθρώπινη ανάγκη για ένα θαύμα όταν η λογική και οι αντοχές εξαντλούνται. Μέσα από την πίστη, την ενοχή και την αγωνία, οι ήρωες δοκιμάζονται, αλλάζουν και στρέφονται προς μια οικεία μητρική μορφή, αναζητώντας παρηγοριά, προστασία και τελικά λύτρωση.
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr
