Κάμερα έξω από την πόρτα: Είναι νόμιμη ή παραβιάζει προσωπικά δεδομένα;

Μια μικρή κάμερα πάνω από την είσοδο μπορεί να προσφέρει στους ενοίκους την αίσθηση ότι το κτίριο προστατεύεται. Μπορεί, όμως, να καταγράφει ποιος μπήκε στο απέναντι διαμέρισμα, τι ώρα επέστρεψε ένας γείτονας ή ποιος επισκέφθηκε ένα σπίτι.

Και κάπου εκεί, η ασφάλεια παύει να αποτελεί αποκλειστικά τεχνικό ζήτημα και μετατρέπεται σε υπόθεση προσωπικών δεδομένων.

Οι κάμερες στις πολυκατοικίες έχουν πολλαπλασιαστεί: συμβατικά κλειστά κυκλώματα, θυροτηλεοράσεις, «έξυπνα» κουδούνια και συσκευές που στέλνουν ζωντανή εικόνα στο κινητό. Η ευκολία αγοράς και εγκατάστασής τους δημιουργεί συχνά την εντύπωση ότι αρκεί ένας ιδιοκτήτης να επικαλεστεί λόγους ασφαλείας. Το ισχύον πλαίσιο, ωστόσο, θέτει συγκεκριμένα όρια.

Το βασικό κριτήριο δεν είναι απλώς πού βρίσκεται η κάμερα, αλλά τι ακριβώς βλέπει, εάν καταγράφει, για πόσο χρόνο κρατά το υλικό και ποιος μπορεί να το παρακολουθήσει ή να το χρησιμοποιήσει.

Η κάμερα μέσα στο διαμέρισμα

Όταν μια κάμερα καταγράφει αποκλειστικά το εσωτερικό μιας κατοικίας, χωρίς να λαμβάνει εικόνα από κοινόχρηστο, δημόσιο ή γειτονικό χώρο, η χρήση της θεωρείται κατά κανόνα προσωπική ή οικιακή. Σε αυτή την περίπτωση δεν ενεργοποιούνται οι υποχρεώσεις του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων.

Το ίδιο δεν ισχύει εάν η κάμερα στο μπαλκόνι βλέπει τον δρόμο, το πεζοδρόμιο, την είσοδο της πολυκατοικίας ή το απέναντι ακίνητο. Η λήψη δημόσιου ή γειτονικού χώρου επιτρέπεται μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις, όταν υπάρχουν προηγούμενες σοβαρές επιθέσεις και τεκμηριωμένος κίνδυνος επανάληψής τους. Ακόμη και τότε, το πεδίο λήψης πρέπει να περιορίζεται στο απολύτως αναγκαίο.

Τι ισχύει για την εξώπορτα του διαμερίσματος

Ένας ένοικος μπορεί να χρησιμοποιεί κάμερα για να βλέπει ποιος χτυπά το κουδούνι του, εφόσον επιτηρείται μόνο ο απολύτως απαραίτητος χώρος μπροστά από τη δική του πόρτα και δεν καταγράφεται ούτε εικόνα ούτε ήχος.

Καταγραφή εικόνας μπορεί επίσης να γίνει υπό αυστηρές προϋποθέσεις: η κάμερα πρέπει να είναι στραμμένη αποκλειστικά προς τη συγκεκριμένη είσοδο, να μη βλέπει το ασανσέρ, τις σκάλες, τον διάδρομο ή τις πόρτες άλλων διαμερισμάτων και να μην καταγράφει τη διέλευση όσων κατευθύνονται στα γειτονικά σπίτια. Η καταγραφή ήχου δεν επιτρέπεται.

Στην πράξη, αυτό είναι συχνά δύσκολο. Σε έναν στενό διάδρομο, η κάμερα μιας πόρτας μπορεί αναπόφευκτα να καταγράφει τους επισκέπτες του απέναντι διαμερίσματος ή όλους όσοι βγαίνουν από το ασανσέρ.

Όταν επηρεάζονται άλλες κατοικίες, απαιτείται προηγουμένως η συναίνεση των ενοίκων τους, αφού ενημερωθούν πλήρως για τον τρόπο λειτουργίας της κάμερας. Εάν δεν υπάρχει ομοφωνία, χρειάζεται θετική γνώμη των δύο τρίτων των ενοίκων των επηρεαζόμενων διαμερισμάτων, με μία ψήφο ανά κατοικημένο ή χρησιμοποιούμενο διαμέρισμα. Εκείνος που εγκαθιστά την κάμερα θεωρείται πλέον υπεύθυνος επεξεργασίας και αναλαμβάνει τις σχετικές υποχρεώσεις του ΓΚΠΔ.

Ποιος μπορεί να βάλει κάμερες στους κοινόχρηστους χώρους

Ένας μεμονωμένος ιδιοκτήτης ή ο διαχειριστής με προσωπική του απόφαση δεν μπορεί να εγκαταστήσει σύστημα που επιτηρεί την είσοδο, το κλιμακοστάσιο, το ασανσέρ ή άλλους κοινόχρηστους χώρους.

Υπεύθυνη για μια τέτοια εγκατάσταση είναι η ένωση των συνιδιοκτητών, η οποία λειτουργεί μέσω της γενικής συνέλευσης και σύμφωνα με τον κανονισμό της πολυκατοικίας.

Εάν ο κανονισμός προβλέπει ήδη τη δυνατότητα εγκατάστασης, ακολουθούνται οι όροι του. Εάν δεν υπάρχει σχετική πρόβλεψη, πρέπει πρώτα να συμφωνήσουν τα δύο τρίτα των ενοίκων, με μία ψήφο για κάθε κατοικημένο διαμέρισμα. Στη συνέχεια η γενική συνέλευση λαμβάνει την απόφαση με την πλειοψηφία που προβλέπει ο κανονισμός.

Η διάκριση έχει σημασία: άλλο η ψήφος των ιδιοκτητών στη γενική συνέλευση, η οποία μπορεί να υπολογίζεται με βάση τα χιλιοστά, και άλλο η γνώμη των ενοίκων για την κάμερα, όπου κάθε κατοικημένο διαμέρισμα διαθέτει μία ψήφο.

Ακόμη και μετά τη νόμιμη απόφαση, οι κάμερες δεν επιτρέπεται να ελέγχουν την πρόσβαση στα επιμέρους διαμερίσματα. Στόχος μπορεί να είναι η προστασία της κεντρικής εισόδου ή συγκεκριμένων εγκαταστάσεων, όχι η καταγραφή της καθημερινότητας των ενοίκων.

Το όριο των 48 ωρών

Στις πολυκατοικίες, το καταγεγραμμένο υλικό πρέπει να διαγράφεται το αργότερο μέσα σε 48 ώρες. Μπορεί να διατηρηθεί περισσότερο μόνο εάν έχει συμβεί περιστατικό και το σχετικό απόσπασμα χρειάζεται ως αποδεικτικό στοιχείο ή εάν έχει υποβληθεί νόμιμο αίτημα περιορισμού της διαγραφής.

Παράλληλα, όσοι εισέρχονται στον επιτηρούμενο χώρο πρέπει να ενημερώνονται με ευδιάκριτη πινακίδα. Πρέπει επίσης να είναι διαθέσιμες αναλυτικότερες πληροφορίες για τον υπεύθυνο του συστήματος, τον σκοπό της καταγραφής, τον χρόνο διατήρησης και τον τρόπο άσκησης των δικαιωμάτων πρόσβασης και εναντίωσης. Δεν απαιτείται πλέον προηγούμενη άδεια ή γνωστοποίηση στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η εγκατάσταση είναι ανεξέλεγκτη. Η πολυκατοικία οφείλει να μπορεί να αποδείξει τη νομιμότητά της.

Κάμερα στο κοινόχρηστο πάρκινγκ

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στις θέσεις στάθμευσης. Ακόμη και όταν ένας ένοικος έχει δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης μιας θέσης, αυτή μπορεί νομικά να παραμένει τμήμα της κοινόχρηστης ιδιοκτησίας.

Εφόσον δεν υπάρχει ήδη σύστημα της πολυκατοικίας, κάμερα για την προστασία συγκεκριμένου οχήματος μπορεί να εγκατασταθεί μόνο εάν συμφωνούν τα δύο τρίτα των ενοίκων, εστιάζει αποκλειστικά στο συγκεκριμένο αυτοκίνητο και υπάρχουν οι απαιτούμενες ενημερωτικές πινακίδες.

Η κάμερα δεν είναι λευκή επιταγή

Οι πρόσφατες αποφάσεις της Αρχής επιβεβαιώνουν ότι δεν αρκεί η επίκληση της ασφάλειας. Το 2025 επιβλήθηκαν πρόστιμα σε ιδιώτες επειδή σύστημα σε κατοικία κατέγραφε γειτονικό οικόπεδο και δεν ικανοποιήθηκε αίτημα πρόσβασης. Κάθε καταγγελλόμενος τιμωρήθηκε με συνολικό πρόστιμο 3.000 ευρώ και έλαβε εντολή να περιορίσει το πεδίο λήψης

Η νεότερη Απόφαση 10/2026, αν και δεν αφορά πολυκατοικία, στέλνει επίσης σαφές μήνυμα: η παράνομη κοινολόγηση υλικού, η ελλιπής ενημέρωση, η υπέρμετρη καταγραφή και η μη ικανοποίηση του δικαιώματος πρόσβασης μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικές διοικητικές κυρώσεις. 

Όποιος θεωρεί ότι καταγράφεται παράνομα μπορεί να ζητήσει εγγράφως ενημέρωση και πρόσβαση, να ασκήσει δικαίωμα εναντίωσης και, εάν δεν λάβει ικανοποιητική απάντηση, να απευθυνθεί στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων. Παράλληλα, ακόμη και μια ψεύτικη κάμερα μπορεί να προσβάλει την προσωπικότητα, παρότι δεν πραγματοποιεί επεξεργασία δεδομένων.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι εάν οι κάμερες αποτελούν προστασία ή παραβίαση. Μπορούν να είναι το πρώτο, όταν χρησιμοποιούνται στοχευμένα, διαφανώς και με σεβασμό στην αρχή της αναγκαιότητας. Γίνονται το δεύτερο όταν μετατρέπουν την είσοδο, τον όροφο ή το πάρκινγκ σε χώρο μόνιμης παρακολούθησης.