Το φαινόμενο της Ιδρυματοποίησης

Άρθρο Δημήτρη Τσιπιανίτη, μέλους της δημοτικής παράταξης «σπιράλ»

Η ιδρυματοποίηση, ή αλλιώς ιδρυματισμός, είναι ένας ψυχολογικός και κοινωνιολογικός όρος που περιγράφει το σύνολο των αρνητικών επιπτώσεων και των αλλαγών στη συμπεριφορά ενός ατόμου, όταν αυτό έχει ζήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα σε ένα κλειστό ή αυστηρά καθορισμένο πλαίσιο.

Το άτομο προσαρμόζεται σταδιακά στους κανόνες, στη ρουτίνα και στις συνθήκες αυτού του περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα να χάνει την ικανότητα να λειτουργεί αυτόνομα, να σκέφτεται κριτικά και να διεκδικεί αλλαγές. Παρατηρείται μειωμένη ικανότητα έκφρασης συναισθημάτων, έλλειψη ενδιαφέροντος για το ευρύτερο περιβάλλον και μια γενικότερη παθητικότητα. Το άτομο αισθάνεται ασφάλεια μόνο μέσα στο γνώριμο πλαίσιο και συχνά βιώνει έντονο άγχος ή φόβο στην προοπτική αλλαγής ή κατάρρευσής του.

Αν μεταφέρουμε αυτό το φαινόμενο στο επίπεδο της πόλης των Πατρών και της κοινωνικής συμπεριφοράς, μπορούμε να μιλήσουμε για μια μορφή «ιδρυματοποίησης» των πολιτών. Οι Πατρινοί έχουμε συνηθίσει να ζούμε μέσα σε μια συγκεκριμένη πραγματικότητα: χαμηλές προσδοκίες, περιορισμένες διεκδικήσεις, αποδοχή της στασιμότητας και εξοικείωση με προβλήματα που θα έπρεπε εδώ και χρόνια να έχουν αντιμετωπιστεί.

Ως κορωνίδες επιτευγμάτων της Δημοτικής Αρχής παρουσιάζονται οι πεζοδρομήσεις, οι αναπλάσεις και ορισμένες παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο. Ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας αφουγκράζεται και αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα αυτών των έργων, ωστόσο πρόκειται για παρεμβάσεις που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες και να είχαν πραγματοποιηθεί εδώ και δεκαετίες όπως σε όλες τις Ευρωπαϊκές πόλεις.

Σήμερα, η Πάτρα δεν μπορεί να αρκείται μόνο σε έργα βασικής αστικής λειτουργίας. Η πόλη χρειάζεται τεχνολογική, ψηφιακή, παραγωγική και αναπτυξιακή αναβάθμιση. Χρειάζεται πολιτικές που θα τη φέρουν στο παρόν και θα τη συνδέσουν με το μέλλον.

Η καθαριότητα, η οδηγική αναρχία, τα ανεκμετάλλευτα κτίρια, η έλλειψη σύγχρονων υποδομών, η αδυναμία προσέλκυσης επισκεπτών και επενδύσεων, η απουσία ψηφιακού μετασχηματισμού και η γενική αίσθηση στασιμότητας πρέπει να μπουν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.

Δεν αρκεί να παρουσιάζουμε και να καμαρώνουμε για όσα έπρεπε να έχουν γίνει χθες. Οφείλουμε να μιλήσουμε για αυτά που θα πρέπει να γίνουν αύριο.