Η θάλασσα μέσα μας

Όποιος μεγάλωσε κοντά στη θάλασσα ξέρει πως δεν είναι ποτέ η ίδια. Άλλοτε απλώνεται λεία σαν λάδι, καθρεφτίζοντας τον ουρανό τόσο καθαρά που δεν ξέρεις πού τελειώνει το νερό και πού αρχίζει το φως. Κι άλλοτε, μέσα σε λίγες ώρες, σκοτεινιάζει, φουσκώνει, μουγκρίζει, και χτυπιέται πάνω στα βράχια σαν να θέλει να τα ξεριζώσει.

Έτσι είναι κι η καρδιά του ανθρώπου. Δεν μένει ποτέ στην ίδια κατάσταση. Υπάρχουν μέρες που μέσα μας βασιλεύει μια γαλήνη που δεν την προκάλεσε τίποτα το εξωτερικό απλώς είναι εκεί. Και υπάρχουν άλλες που ένας άνεμος, μια σκέψη, μια στενοχώρια, αρκεί για να τα αναστατώσει όλα.

Μάθαμε να νομίζουμε πως η ειρήνη έρχεται όταν λείπουν τα προβλήματα. Μα δεν είναι έτσι. Οι φουρτούνες της ζωής δεν σταματούν ποτέ ολότελα και κανείς δεν πέρασε τη θάλασσα χωρίς να τον βρει καιρός. Εκείνο που κρίνει την πορεία μας δεν είναι το μέγεθος του κύματος, αλλά τι κρατά την ψυχή μας σταθερή όταν αυτό σηκώνεται.

Το καράβι δεν αντέχει τη φουρτούνα επειδή η θάλασσα είναι ήρεμη. Αντέχει επειδή έχει άγκυρα. Και η άγκυρα της ψυχής είναι η εμπιστοσύνη  να αφήνεσαι σε κάτι μεγαλύτερο από τις δικές σου δυνάμεις. Όποιος στηρίζεται μόνο στον εαυτό του, εύκολα τον παρασέρνει ο πρώτος δυνατός αγέρας.

Ζούμε σε μια εποχή γεμάτη θόρυβο και βιασύνη, που μας πείθει πως η ηρεμία αγοράζεται με περισσότερα πράγματα ή κατακτιέται με περισσότερη δύναμη. Μα η αληθινή γαλήνη δεν είναι απόκτημα· είναι κατάσταση της καρδιάς. Γεννιέται μέσα από την ταπείνωση, την υπομονή και την πίστη.

Γι' αυτό, όταν φουρτουνιάζει μέσα μας, δεν χρειάζεται να τρομάζουμε. Όπως η θάλασσα ξαναβρίσκει την ηρεμία της μόλις κοπάσουν οι άνεμοι, έτσι κι η ψυχή βρίσκει το λιμάνι της όταν πάψει να παλεύει μόνη και στραφεί, με ελπίδα, σ' Εκείνον που ημερεύει και τα κύματα.