Απίθανες σκηνές στο πολυσυζητημένο, τρίωρο έπος του Κρίστοφερ Νόλαν (μην περιμένετε να το δείτε στην tv)
Καθυστερήσαμε αλλά πήγαμε! Σε μια εποχή που όλα τα κλασικά κείμενα «ξαναδιαβάζονται», με ατέλειωτες διασκευές και παρεμβάσεις, απορούμε με τις αντιδράσεις στο κινηματογραφικό υπερθέαμα της «Οδύσσειας».
Ο Βρετανός σκηνοθέτης Κρίστοφερ Νόλαν με ένα all star cast παρουσιάζει ένα φαντασμαγορικό, αντιπολεμικό έπος με «πήγαινε- έλα» στο χρόνο, εκπληκτικές εικόνες και σύγχρονα μηνύματα για τα ιδανικά της πατρίδας, της οικογένειας, της ηθικής των ηγετών κ.α.
Ο Οδυσσέας του Ματ Ντέιμον εμφανίζεται μετανιωμένος για τη βάρβαρη καταστροφή της Τροίας ως κατακτητής. Βιώνει τα πάνδεινα αλλά τα δικαιολογεί υπαρξιακά. Επικεφαλής συναρπαστικών σκηνών με εκατοντάδες κομπάρσους και πάνω από 5000 κοστούμια, φυσικών sets σε θάλασσες, σπηλιές, κάμπους, τείχη ενσαρκώνει με θάρρος και μέτρο τον μυθικό πολεμιστή. Δεν τον βλέπουμε καθόλου ως υπερήρωα της λεγόμενης «αμερικανιάς» στη μεγάλη οθόνη. (Θεωρείται ήδη φαβορί για Οσκαρ) Η όλη ιδέα βασίζεται στη σκέψη πως ο άνθρωπος έχει τη ζωή του στα χέρια του και δεν είναι έρμαιο των θεών.
Οσα εξωπραγματικά συμβαίνουν προέκυψαν με κάμερες IMAX στον ώμο του Νόλαν σε Ελλάδα, Μαρόκο, Σκωτία, Ισλανδία, Μαρόκο, Αμερική. Είπε όχι στις ψεύτικες ψηφιακές προσθήκες, υπέβαλε τους ηθοποιούς σε σκληρές σωματικές δοκιμασίες και περίμενε να καταγράψει πραγματικά δελφίνια και δίνες των κυμάτων…
Ενδεχομένως βέβαια ο μέσος θεατής να μην ενδιαφέρεται για τις τεχνικές επιλογές μιας τρίωρης παραγωγής. Να κουράζεται από επαναφορές σκέψεων και γεγονότων ως το υπέροχο φινάλε. Όμως με τον τρόπο του ο Νόλαν μας κάνει να «νιώσουμε» τις περιπέτειες του Οδυσσέα. Τασσόμαστε αναμφίβολα με το Empire που έγραψε για «τον ορισμό του έπους». Και θεωρούμε πως σε τέτοιες ταινίες είναι που χρειαζόμαστε την υπερδύναμη Χόλιγουντ.
Απίθανη η στιγμή που οι Ελληνες κρύβονται στην κοιλιά του – εμβληματικού στο φιλμ- Δούρειου Ιππου όπου ασφυκτιούν και πνίγονται… Αξιομνημόνευτος ο Κύκλωπας και μοναδική η «ανάσταση» των νεκρών του Αδη, φοβερά ρεαλιστικές οι τρικυμίες. Ο Τομ Χόλαντ απέδωσε πειστικά το ευάλωτο της νεότητας ως Τηλέμαχος και η Αν Χάθαγουέι μαγεύει ως καταπιεσμένη αλλά δυναμική Πηνελόπη.
Σε έναν τέτοιο τρίωρο άθλο του παγκόσμιου σινεμά δεν στεκόμαστε στην έγχρωμη Ελένη, στις αμφιέσεις που δεν αποτυπώνουν ακριβώς την εποχή τους, στους Λαιστρυγόνες- Transformers, στην τελική επικράτηση του Οδυσσέα- Εξολοθρευτή και στις όποιες σεναριακές «φάουλ» λεπτομέρειες και αναντιστοιχίες από ιστορικής πλευράς. Στο γιατί ο Αγαμέμνονας μένει απρόσωπος ως ζωντανός, συμβολικός εφιάλτης ή γιατί αφαιρέθηκαν ατάκες και πληροφορίες ονομάτων. Η τέχνη επιτρέπει άλλωστε εδώ και αιώνες την προσωπική προσέγγιση και τοποθέτηση.
Πηγαίνετε σε εξοπλισμένη αίθουσα για να ακούσετε φυλλωσιές, έντομα, θάλασσα, πόλεμο και να «βουλιάξετε» μέσα τους. Διαφωνούμε με τις κακές κριτικές. Είναι λες και σου «χαρίζουν γάιδαρο και τον κοιτάς στα δόντια».
H Indipendent αποθεώνει τον «Spiderman», που μόλις ξεπέρασε εισπρακτικά την «Οδύσσεια»
Hμερολόγιο Pirelli: Ο φακός μαγεύεται από τις γυναίκες και την κουλτούρα της Ινδίας
Λετίσια: Πολύ… sexy για βασίλισσα (με κολλητό, ντραπέ και one shoulder)
Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr
