Η Πάτρα δεν χρειάζεται άλλο ένα Νότιο Πάρκο

Η ανάπλαση του θαλάσσιου μετώπου της Πάτρας είναι η σημαντικότερη πολεοδομική παρέμβαση που θα γίνει τις επόμενες δεκαετίες. Είναι η μοναδική ευκαιρία της πόλης να επανασυνδεθεί με τη θάλασσά της και να αποκτήσει ένα νέο σημείο αναφοράς.

Και φυσικά, είναι η μοναδική ευκαιρία για να αποκτήσει η περιοχή μια νέα ταυτότητα. Να σηματοδοτήσει το νέο της «αφήγημα». Είναι μια ευκαιρία να επανασυστηθεί.

Παρακολουθώντας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα σχέδια και τα φωτορεαλιστικά σκίτσα στο πλαίσιο της προμελέτης που παρουσιάστηκε σήμερα στο Δημοτικό Συμβούλιο,  ήταν αδύνατο να εντοπίσουμε το στοιχείο εκείνο που θα δώσει στην πόλη μια νέα προοπτική.

Οι εικόνες παραπέμπουν σε έναν όμορφα διαμορφωμένο  χώρο περιπάτου, με πράσινο, ποδηλατόδρομους και καθιστικά όπου θα μπορεί κανείς να περπατάει και να ρεμβάζει από την αυγή μέχρι να δύσει ο ήλιος, συλλέγοντας θαλασσινές εμπειρίες και δημιουργώντας περιπατητικές αναμνήσεις.

Κανείς δεν διαφωνεί ότι οι βόλτες και η ρέμβη, είναι θετικά και απαραίτητα για κατοίκους και επισκέπτες.

Ωστόσο, το ερώτημα για την τρίτη πόλη της Ελλάδας η οποία δεν φημίζεται δα και για τον τουρισμό της, για την οικονομική της ευρωστία  ή για την πληθώρα των δεδομένων που μπορούν να τη καταστήσουν  προορισμό, είναι αν αυτά αρκούν για να «δεσμεύουν» το μεγαλύτερο «στοίχημά» της στη επανάληψη ενός ακόμη... Νοτίου Πάρκου σαν αυτό που ήδη χρησιμοποιείται για βόλτα, άθληση και αναψυχή. Αρκεί το νέο παραλιακό μέτωπο, η διαχρονικότερη διεκδίκηση της Πάτρας να προσφέρει ουσιαστικά την ίδια εμπειρία, απλώς σε μεγαλύτερη έκταση; Αυτό θέλουμε τελικά για την  πόλη;

Οι μεγάλες αναπλάσεις που άλλαξαν την πορεία ευρωπαϊκών πόλεων δεν περιορίστηκαν στη δημιουργία ενός ακόμη πάρκου. Δημιούργησαν έναν προορισμό. Ένα τοπόσημο. Έναν χώρο που απέκτησε διεθνή αναγνωρισιμότητα και έγινε κομμάτι της ταυτότητάς τους.

Η Πάτρα έχει ανάγκη από κάτι που θα την ξεχωρίζει. Ένα εμβληματικό στοιχείο που θα συνδέεται με τη θάλασσα, τον πολιτισμό, το καρναβάλι, την ιστορία ή τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Κάτι που θα κάνει τον επισκέπτη να πει «πρέπει να πάω να το δω».

Οι αναπλάσεις δεν κρίνονται μόνο από το αν προσφέρουν ειδυλλιακές εικόνες χαλάρωσης σαν αυτές που είχαμε την ευκαιρία να δούμε στο πλαίσιο της παρουσίασης της προμελέτης. Κρίνονται από  το αν και κατά πόσο δημιουργούν  νέα δραστηριότητα, αυξάνουν  την επισκεψιμότητα, προσφέρουν  έναν δημόσιο χώρο που θα αναγνωρίζεται ως μοναδικός, αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι κάτοικοι βιώνουν το χώρο,  τον τρόπο με τον οποίο τον αντιλαμβάνονται οι επισκέπτες, δημιουργούν μια νέα οικονομική και πολιτιστική δυναμική, και, εν τέλει, επανατοποθετήσουν μια πόλη στον χάρτη, με νέα αυτοπεποίθηση και δυναμική.

Έχει η Πάτρα την πολυτέλεια να επενδύσει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για να αποκτήσει απλώς έναν μεγαλύτερο και ομορφότερο χώρο περιπάτου;

Αυτό είναι το ερώτημα.