Λες και είναι χθες- «Νέα περίοδος», παλιό κασετόφωνο στο Δημαρχείο

Τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από μια «επετειακή» συγκέντρωση με τη σφραγίδα μιας Δημοτικής Αρχής που μετράει ήδη 12 έτη εγκατάστασης στο τιμόνι της πόλης; Σε τι θα προσέβλεπε ένας πολίτης από μια εκδήλωση που έχει διαφημιστεί ως σηματοδότηση της έναρξης της νέας περιόδου δράσης μιας ηγεσίας  που επί χρόνια παραμένει αμετακίνητη στις θέσεις και τα τσιτάτα της;

Θα περίμενε το προφανές: την σκιαγράφηση- κατ΄ελάχιστον- αυτής της νέας περιόδου, για τα μάτια και τα αυτιά του κόσμου (γιατί την κάνουμε βρε αδελφέ αυτή την σύναξη;), για την τήρηση των προσχημάτων και την διασκέδαση των εντυπώσεων. Θα περίμενε, αν όχι σαφή περιγράμματα, έστω λίγες πινελιές για να φρεσκαριστεί το παλιό και καταπονημένο κάδρο. Έστω ένα πέρασμα του «προσώπου» με water σπρέι για να την αποφυγή της αφυδάτωσης, ή του άμεσου εντοπισμού της.

 Και αν δεν έβρισκε τίποτε νέο ο πολίτης, τίποτε «φρέσκο» για να δικαιολογήσει την παρουσία του στη φιέστα και να εντοπίσει τους λόγους που την προκάλεσαν, θα περίμενε, τουλάχιστον, εξηγήσεις για τα κολλημένα έργα που βαλτώνουν, για αυτά που φυλλοροούν πριν καν παραδοθούν, θα περίμενε απαντήσεις για τη αθλιότητα του δημόσιου χώρου, για το «φάντασμα» του κυκλοφοριακού και της καθαριότητας, για τους διάτρητους δρόμους και τα πεζοδρόμια του…πολέμου. Απαντήσεις για την καθημερινότητά του.

Ακόμη όμως και αν υποθέσουμε ότι ένας πολίτης που είχε προσέλθει σε μια συγκέντρωση όπως η χθεσινή στο νέο Δημαρχείο, δεν είχε προσδοκία για τίποτε εκ των άνωθεν, ίσως να διατηρούσε την ελπίδα ότι αυτό το «τύπου επανεκκίνηση» ραντεβού με τον Κώστα Πελετίδη μετά από 12 έτη, θα είχε κάτι από το άρωμα της συμπερίληψης που λογικά αναμένει κανείς από ένα Δήμαρχο που έχει ήδη διανύσει τόσα έτη εξουσίας και έχει απολαύσει την εφαρμογή του ιδεολογικού οράματός του στην πράξη, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Και αυτό γιατί συνήθως η στέρηση είναι αυτή που κλείνει τις «αγκαλιές» και η σιγουριά αυτή που τις ανοίγει.

Πάμε όμως να δούμε τι άκουσαν όσοι βρέθηκαν χθες στο Δημαρχείο, μήνα Ιούλιο, με τη θερμοκρασία να συναγωνίζεται την ανάγκη τους να εξηγήσουν στον εαυτό τους  την απόφαση της παρουσίας τους στη συγκέντρωση.

Άκουσαν λοιπόν ένα μακροσκελές κομματικό λογύδριο, ίδιο και απαράλλαχτο με αυτό που ακούνε τα τελευταία 12 χρόνια.

Άκουσαν για τη Δημοτική Αρχή του λαού κόντρα σε συμφέροντα (ορατά και αόρατα), για τους αγώνες των σωματείων, για τη σημαία της Παλαιστίνης, για τον πόλεμο «για του αφέντη το φαΐ» που εξαπλώνεται παντού, για το φαί που είναι βόμβες, για την κατάργηση των παρκομέτρων (σε μια πόλη που βουλιάζει στο κυκλοφοριακό χάος), για το έργο του Κοινωνικού Οργανισμού που είναι το ίδιο επί 12 έτη και το ίδιο με σχεδόν όλους τους Δήμους της χώρας, για τα χρήματα που δεν δίνει στους Δήμους η Κυβέρνηση,  για τους «φίλους των τραπεζιτών και όσους τους υπηρετούν και θα έπρεπε να  κοκκινίζουν από το κακό τους», και για τους αγώνες που δόθηκαν όχι για να γίνουν, αλλά για να μην γίνουν πράγματα και άλλα συναφή, με κυρίαρχο αυτό που γεννάει την αίσθηση ότι για τα κακώς κείμενα της διοίκησης του Δήμου τόσα χρόνια, φταίνε όλοι οι… άλλοι, εκτός από αυτόν και τις επιλογές του. Δεν εντοπίσαμε ούτε ένα mea culpa.

 Όλα τούτα κατέλαβαν το 90% της ομιλίας, με μόλις ένα 10% να αφορά το πώς σκέφτεται η Δημοτική Αρχή να λύσει τα υπαρκτά προβλήματα της καθημερινότητας, για τα οποία αφιερώθηκαν μερικές γραμμές πνιγμένες στην αοριστολογία και την αποσπασματικότητα, για να  καταλήξουμε στα γνωστά επαναλαμβανόμενα «όσο κι αν καρτεράν να λυγίσουμε, δεν θα τους κάνουμε τη χάρη» και «θα κόψουμε το χαμόγελο των αφεντάδων», λίγο πριν καταλήξει η βραδιά στο χορευτικό του Δήμου.

Φεύγοντας οι πολίτες πήραν μαζί τους τους ήχους της μουσικής, τα ποδοβολητά των χορευτών, την απορία για το νέο που δεν ήρθε, το όραμα που αναζητείται, την ανανέωση που χάθηκε στο τραβηγμένο ιδεολογικό χειρόφρενο,  την επανεκκίνηση που ήταν ίδια με την αφετηρία  και τη σύγχυση για τους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την σύναξη καλοκαιριάτικα.

Κάποιος λιγότερο ταλαιπωρημένος που διαβάζει το κείμενο της ομιλίας στο μέιλ του, μπορεί βεβαίως να διαπιστώσει απλά ότι μετά από δώδεκα χρόνια αδιάλειπτης διοίκησης, η Δημοτική Αρχή της Πάτρας  εξακολουθεί να θεωρεί ότι η επίκληση των ίδιων συνθημάτων αρκεί για να καλύψει την απουσία ενός συγκεκριμένου σχεδίου για το αύριο της πόλης.

Και όσο το αφήγημα ανακυκλώνεται σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 2014, τόσο θα ενισχύεται η αίσθηση ότι η πόλη κινείται μπροστά μόνο ημερολογιακά.