Ο Δημήτρης Σαμόλης έρχεται Πάτρα με το φαινόμενο «Στρακαστρούκες»- «Η μεγαλύτερη δύναμη είναι να δείχνεις τα συναισθήματά σου»

Οι «Στρακαστρούκες» έγιναν επιτυχία χωρίς τον συνηθισμένο θόρυβο της διαφήμισης. Πιστεύεις ότι το κοινό σήμερα αναζητά περισσότερο την αλήθεια παρά το hype;

Συμφωνώ  σε αυτό που λέτε, ναι, γιατί πολλές φορές νιώθω ότι πλέον θέλει το κοινό να ανακαλύπτει  μόνο του κάποια πράγματα. Όταν νιώθει ότι πάει να του επιβληθεί κάτι ή  ότι πολυδιαφημίζεται, κάπως είναι καχύποπτο  το κοινό. Οπότε, επειδή οι  «Στρακαστρούκες»   έγιναν γνωστές πραγματικά κυριολεκτικά  από στόμα σε στόμα, ένιωθα ότι αυτό εκτιμήθηκε πάρα πολύ, γιατί θεωρώ ότι   εκτιμάμε πολύ την γνώμη κάποιου  φίλου μας, παρά ας πούμε, αυτό που ακούσαμε από την τηλεόραση.

Η παράσταση βγαίνει από έναν μικρό θεατρικό χώρο και ταξιδεύει σε ανοιχτά θέατρα. Αλλάζει η σχέση του έργου με το κοινό;

Είχα το άγχος ότι μπορεί να ήταν το προσωπικό στοιχείο, αλλά να σας πω την καθαρή μου αλήθεια, είδα προς μεγάλη έκπληξη ότι έγινε ακόμα ωραιότερη έξω η παράσταση. Δηλαδή, επειδή πολλοί θεατές έχουν έρθει δύο και τρεις φορές στην παράσταση, τώρα στην περιοδεία άνθρωποι  που την είχαν δει  στο κλειστό θέατρο μου είπαν ότι ίσως όλο αυτό,  το ότι γίνεται  σε εξωτερικό χώρο και ακούγονται και οι ήχοι της πόλης, της φύσης, το κάνει ακόμα πιο έντονο, οπότε λειτουργεί πολύ καλά και στα μεγάλα θέατρα της περιοδείας. 

Μετά από τρία χρόνια και συνεχόμενα sold out, υπάρχει κάτι που σε εκπλήσσει ακόμη κάθε φορά που βγαίνεις στη σκηνή;

Ναι, υπάρχει. Βλέπω ότι πολλές φορές οι άνθρωποι αντιδρούν στις έντονες συναισθηματικές στιγμές με διαφορετικούς τρόπους. Για παράδειγμα, ας πούμε σε μια πολύ σκληρή σκηνή, μπορεί  κάποιο κοινό  να αντιδράσει με τεράστια σιωπή, να αισθάνεται αμήχανα, ή άλλο κοινό  μπορεί να χειροκροτήσει. Και είναι πολύ περίεργο γιατί αυτό συμβαίνει συλλογικά και από όλους. Δεν ξεκινάει ένας να χειροκροτεί αλλά όλοι  ταυτόχρονα. Ουσιαστικά δηλαδή αισθάνομαι κάθε φορά ότι είναι διαφορετική παράσταση  πραγματικά. Γιατί παίζεται σε διαφορετικούς ανθρώπους. Επειδή είναι ένας διάλογος ουσιαστικά ο  μονόλογος, γιατί τους κοιτάω στα μάτια και τους λέω την ιστορία, κάθε φορά ο διάλογος είναι διαφορετικός, γιατί είναι άλλοι άνθρωποι απέναντί μου, και υπάρχουν  άλλες  αντιδράσεις. Αυτό όντως κάθε φορά με εκπλήσσει.

Το έργο μιλά για την τοξική αρρενωπότητα χωρίς διδακτισμό. Πιστεύεις ότι σήμερα οι άντρες έχουν πραγματικά περισσότερο χώρο να είναι ευάλωτοι ή απλώς αλλάζει το λεξιλόγιο;

Θα έλεγα ότι δυστυχώς, τα μεγαλύτερα θύματα αυτού του πράγματος είναι οι ίδιοι που το υιοθετούν, οι ίδιοι οι άντρες, γιατί είναι και οι ίδιοι φυλακισμένοι και εγκλωβισμένοι  σε αυτό που η κοινωνία ζητάει από αυτούς. Οπότε, καταρχάς είναι οι ίδιοι θύματα αυτής  της πατριαρχικής νοοτροπίας και νομίζω ότι όλο αυτό ξεκινάει πολύ από φόβο. Από  φόβο αποδοχής, να τους δεχτούν δηλαδή για αυτό που είναι, να μην τους κοροϊδέψουν. Αλλά φυσικά τα βασικά θύματα της τοξικής αρρενωπότητας είναι άνθρωποι που υφίστανται  τον εκφοβισμό, το bullying, και βέβαια οι γυναίκες με όλα αυτά που βλέπουμε δυστυχώς που έρχονται το ένα μετά το άλλο, που έχουμε χάσει πια το μέτρημα  με τις γυναικοκτονίες, και που έχω πάντα και μια μεγάλη ανασφάλεια και έναν φόβο μήπως γίνει αυτό που έλεγε ο Χατζιδάκις, «μήπως συνηθίσουμε τόσο πολύ το τέρας, που του μοιάσουμε στο τέλος».

 Ποια είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση γύρω από την έννοια της «ανδρικής δύναμης»;

Αν μιλήσουμε γενικά για τους άντρες, θεωρώ ότι η δυνατή μας  πλευρά είναι η ευάλωτη, πλευρά μας. Και σε αυτό υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση. Πιστεύουμε ότι η επιθετική πλευρά είναι η δυνατή, ενώ στην πραγματικότητα, θεωρώ-αυτό το έχω δει και από τον εαυτό μου και στη ζωή- ότι το να είσαι ευάλωτος, το να μπορείς να συγχωρέσεις, το να μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη, το να μπορείς να παραδεχθείς τα λάθη σου, το να πεις φοβάμαι, αυτό είναι μεγαλύτερη δύναμη. Και αυτό δεν επιτρέπεται  από την κοινωνία στους άντρες, και οι ίδιοι οι άντρες δεν το επιτρέπουν στον εαυτό τους. Θεωρώ ότι αυτή είναι τεράστια παρεξήγηση, γιατί ουσιαστικά η συναισθηματική πλευρά όλων των ανθρώπων, η ευάλωτη, η ευαίσθητη, είναι η δυνατή μας πλευρά. Γιατί είναι αυτή που μας φέρνει και κοντά μεταξύ μας τους ανθρώπους. Η μεγαλύτερη δύναμη που έχει ο άνθρωπος είναι το γεγονός ότι καταφέρει να δείξει τα συναισθήματά του. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από αυτή. Το  να δείχνουμε τα συναισθήματά μας είναι το πιο γενναίο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε και είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Αυτό οι άντρες το φοβούνται πάρα πολύ, το να δείχνουν τα συναισθήματά τους. Μεγαλώσανε με μια νοοτροπία ότι ο άντρας είναι ο ισχυρός και δεν πρέπει να κλαίει. Μάλιστα υπάρχει και μέσα στο έργο αυτό, γιατί όπως θα δείτε ένα μεγάλο πρόβλημα του ήρωα είναι το ότι δεν μπορεί να κλάψει. Γιατί έχει παγώσει τόσο πολύ το συναίσθημά του για να επιβιώσει συναισθηματικά, που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να αισθάνεται τίποτα, ούτε τη χαρά ούτε τον πόνο.

Το έργο αγγίζει τις queer ταυτότητες μέσα από μια πολύ ανθρώπινη ιστορία. Ήταν συνειδητή επιλογή να μη γίνουν το μοναδικό επίκεντρο;

Σαφώς και ήταν συνειδητή επιλογή γιατί θεωρώ ότι αυτό το χαρακτηριστικό, η queer ταυτότητα του ήρωα είναι μια πλευρά του μόνο. Δεν είναι όλη η ιστορία. Οι άνθρωποι είμαστε τετραπέρατα  πλάσματα, που  έχουμε πολλές ιδιότητες, είμαστε σύντροφοι,  πατεράδες, εγγόνια, ξαδέρφια... Δεν έχουμε μια ιδιότητα, δηλαδή, αν και πολλές  φορές βλέπουμε έναν άνθρωπο ότι δεν είναι πολύ εξωστρεφής τον κοιτάμε και  λέμε αυτός ο κοντός εκεί. Δεν μ' αρέσουν οι ταμπέλες, δεν είναι κάτι που σε χαρακτηρίζει. Οπότε θεωρώ ότι ο Κωνσταντής ήθελε απλά να είναι ο ήρωας του έργου, μια ανθρώπινη ιστορία που έχει πολλά- πολλά χαρακτηριστικά, και ένα από αυτά είναι η queer ταυτότητά του. Πάντα,  προσπαθώ να τον βλέπω, να βλέπω το παιδί που ήταν κάποτε γιατί έτσι μπορείς να συνδεθείς πολύ πιο εύκολα. Δεν ήθελα να γίνει το επίκεντρο, και αν θέλετε και από περηφάνεια, με την έννοια ότι δεν θέλω να καπηλευτώ  την woke ατζέντα  και να κλείσω το μάτι στην κοινότητα ότι ελάτε να δείτε αυτή την παράσταση. Όχι, δεν το καταδέχομαι αυτό. Θεωρώ ότι για όλες τις ανθρώπινες ιστορίες, το μόνο που έχει σημασία είναι η αλήθεια μιας ιστορίας και όχι οι ταμπέλες. 

Έχεις αισθανθεί ότι κάποιοι θεατές έρχονται περιμένοντας μια «queer παράσταση» και τελικά φεύγουν έχοντας δει κάτι πολύ πιο καθολικό;

Αυτό πάντα ισχύει, αλλά πιο πολύ αυτό που έχω νιώσει είναι  ότι κάποιοι θεατές δεν ξέρουν τι έρχονται να δουν ακριβώς, μου  το έχουν πει πάρα πολλοί. Τους πιάνει εξαπίνης. Απλά έχουν ακούσει για μια παράσταση που είναι καλή. Και χαίρομαι γιατί ενώ στην αρχή μπορεί να τους βλέπεις κουμπωμένους, στο τέλος ανοίγει πολύ το συναίσθημά τους και αγκαλιάζουν τόσο πολύ τον ήρωα. Αλλά σίγουρα ισχύει  και αυτό που λέτε, ότι αυτή η queer, ας πούμε, εκδοχή της παράστασης δεν είναι το πρωταρχικό, είναι κάτι πιο καθολικό, δηλαδή στο τέλος είναι κάτι που είναι βαθιά ανθρώπινο αυτό. 

Λες ότι βάζεις στο μικροσκόπιο την «αγία ελληνική οικογένεια». Τι πιστεύεις ότι φοβόμαστε περισσότερο να συζητήσουμε μέσα στην οικογένεια;

Νομίζω ό,τι γενικά στην οικογένεια αυτό που αποφεύγουμε είναι τα συναισθήματα. Νιώθω ότι έχουμε μια αλλεργία στον πόνο, στη θλίψη… Πολλές φορές βλέπω ας πούμε και στις νεότερες γενιές, όταν ένα παιδάκι κλαίει του δίνουν το τάμπλετ. Δηλαδή του λένε πάρε τώρα το τάμπλετ και ηρέμησε. Σαν να θέλουμε να αποφύγουμε τη σύνδεση, τον πόνο και τη θλίψη που είναι αναπόσπαστα  κομμάτια της ζωής. Σαν να μην θέλουμε να συζητάμε τα κακά, παρά μόνο τα καλά. Το πένθος είναι ταμπού, η αποτυχία είναι ταμπού, οι δύσκολες συζητήσεις γενικά είναι ταμπού, νιώθω ότι τα  κρύβουμε κάτω από το χαλάκι. Το ότι  που «δεν σε έζησα καθόλου και δούλευες όλη ημέρα», αυτό δεν το συζητάμε δεν το αγγίζουμε. Αντιθέτως μιλάμε για κληρονομικά, για τον τάδε, για κουτσομπολιά, για πράγματα που είναι τόσο επιφανειακά.

Πόσο αυτοβιογραφικός είναι ο Κωσταντής και πού αρχίζει η μυθοπλασία;

Να σας πω, επειδή το έχω γράψει εγώ, τα έχω μπλέξει λίγο, γιατί στην  μυθοπλασία, έχεις την απόλυτη ελευθερία να χρησιμοποιήσεις δικά σου στοιχεία, να χρησιμοποιήσεις φανταστικά στοιχεία, να χρησιμοποιήσεις αληθινά γεγονότα ή από φίλους, οπότε όλα αυτά έχουν μπλεχτεί πολύ γλυκά. Σίγουρα δεν είμαι εγώ ο ήρωας, απλά έχω πάρει και έχω περάσει  κάποια στοιχεία μου. Ουσιαστικά θα έλεγα ότι δεν είναι βιογραφικό το έργο με την έννοια της πραγματικότητας. Είναι βιογραφικό με την έννοια της αλήθειας, με την έννοια ότι τα βασικά συναισθήματα του ήρωα κάποια στιγμή τα έχω νιώσει κι εγώ. Τα γεγονότα που εξιστορώ μέσα στις «Στρακαστρούκες»  δεν τα έχω βιώσει, δεν τα έχω ζήσει, είναι όλα φανταστικά. Αλλά την ουσία, το ζουμί δηλαδή του συναισθήματος, θεωρώ ότι είναι δικό μου βίωμα.

Υπήρξε κάποια προσωπική ανάμνηση που σε δυσκόλεψε περισσότερο να γράψεις;

Το ένιωσα, στα κομμάτια που ο Κωνσταντής υφίσταται μπούλινγκ   στο σχολείο. Ήταν κάτι  αρκετά οδυνηρό, παρότι το έβαλα μέσα σε άλλες συνθήκες από αυτές που εγώ είχα βιώσει. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το κομμάτι του μπούλινγκ είναι μια μεγάλη πληγή. Και μάλιστα πολλές φορές σκέφτομαι ότι δυστυχώς και ως ενήλικοι όταν το βιώνουμε, μπορεί να είναι ακόμα πιο επίπονο. Γιατί εκεί πλέον είσαι και ενήλικος και δυστυχώς πολλές φορές, λόγω συγκυριών, ίσως να μην μπορείς να υπερασπίσεις τον εαυτό σου. Αν είσαι σε μια δουλειά και ο προϊστάμενός σου,  σου ασκεί  μπούλινγκ, ενδεχομένως να μην έχεις και τη δυνατότητα ούτε να παραιτηθείς για οικονομικούς λόγους, πολλές φορές και  λόγω χαρακτήρα,  να μην έχεις τη δυνατότητα να απαντήσεις. Οπότε γενικώς, αυτό το κομμάτι, ναι,  με είχε δυσκολέψει στη γραφή. Και γενικά η οικογένεια.  Ίσως δεν ασχολούμαστε πολύ με αυτά, γιατί είναι πράγματα λίγο τζίζ, οπότε δεν τα επικοινωνούμε συχνά μεταξύ μας. Και ίσως και αυτό είναι και η επιτυχία της παράστασης ότι μιλάει για πράγματα που είναι δύσκολα, αλλά με έναν τρόπο που σε λυτρώνει. Χωρίς να υποτιμώ  την ψυχαγωγική διάσταση του θεάτρου, αλλά το κομμάτι της θεραπείας είναι πολύ σημαντικό. Μάλιστα όταν είχα μάθει ότι η Επίδαυρος, το θέατρο της Επιδαύρου, στα αρχαία χρόνια ήταν θεραπευτήριο, βάζαν εκεί πέρα δηλαδή τους ασθενείς να τους γιατρέψουν γιατί πιστεύαν ότι υπήρχε μια ενέργεια θεραπευτική, το θεώρησα πολύ αλληγορικό και για αυτό που μετέπειτα έγινε το θέατρο της Επιδαύρου. 

Τι σου έχει πει κάποιος θεατής μετά το τέλος της παράστασης που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;

Να σας πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο. Μου αρέσει  αυτό που μου λέει η πλειοψηφία των θεατών στο τέλος. Γιατί στο τέλος της παράστασης, πάντα κατεβαίνω μιλάω με τους  θεατές όσο κουρασμένος και να είμαι, ποτέ δεν φεύγω κατευθείαν. Και αυτό που μου λένε σχεδόν όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είναι ότι είδανε μέσα στον εαυτό τους και αισθάνθηκαν λιγότερο μόνοι. Ότι πίστευαν ότι μόνο αυτοί τα είχαν βιώσει αυτά τα πράγματα και τώρα αισθάνθηκαν λιγότερη μοναξιά. Και αυτό τους συγκινεί πάρα πολύ. Είναι αυτό που είπαμε, το κομμάτι της λύτρωσης, όταν τον μοιράζεσαι τον πόνο κάπως ένα κομμάτι του θεραπεύεται και μετριάζεται.

Αν μπορούσες να ψιθυρίσεις μία μόνο φράση στον Κωνσταντή δέκα λεπτά πριν χτυπήσουν οι καμπάνες, ποια θα ήταν;

Θα του έλεγα ότι είναι υπέροχος  ακριβώς όπως είναι και ότι είναι ασφαλές να είναι ο  εαυτός του. Και ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα ίσως του ανθρώπου είναι να παραμείνει άνθρωπος.

Ραντεβού λοιπόν με τις «Στρακαστρούκες» στην Πάτρα στις 16 Ιουλίου, στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο στις 21:30.

Βέβαια, ανυπομονώ να βρεθώ στην Πάτρα. Θα ήθελα να πω ό,τι  μου έκανε  τρομερή εντύπωση, στα social media και στο Instagram, το γεγονός ότι, όταν είπα κάνω περιοδεία και έγραφα πείτε μου σε ποιες πόλεις να έρθουμε, η πλειοψηφία των μηνυμάτων ήταν από Πάτρα. Και στην αρχή δεν είχαμε κλείσει και μου έστελναν  συνέχεια μηνύματα, οπότε χαίρομαι πάρα πολύ που θα έρθω στις 16 του μήνα.

Ειδήσεις Τώρα

Ελληνικό box office: Συνεχίζει να "σκίζει" το φιλμ τρόμου «Εμμονή», καλό ξεκίνημα για την «Πρόσκληση» της Ολίβια Γουάιλντ

Γιατί τα «ΤΑΜΑΤΑ» ξεχωρίζουν από τα περισσότερα ελληνικά αστυνομικά

Πάτρα: Γιορτινή εβδομάδα εκδηλώσεων στο Πολύεδρο με bazaar βιβλίου και παρουσίαση νέας έκδοσης