Marfin: Η Μαρία Καραγιάννη, η γυναίκα στο μπαλκόνι, περιγράφει τις στιγμές που έζησε- «Τους εκλιπαρούσαμε να μη μας κάψουν»

Τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε στις 5 Μαΐου 2010, όταν άγνωστοι έριξαν μολότοφ και καυστικό υγρό στο κτίριο της Marfin επί της οδού Σταδίου, θυμήθηκε και περιέγραψε η Μαρία Καραγιάννη, μία από τις επιζώσες της τραγωδίας.

Σήμερα, 16 χρόνια μετά, η κ. Καραγιάννη περιέγραψε τα συναισθήματα που τη διακατείχαν μαθαίνοντας ότι πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις για μια υπόθεση που στιγμάτισε τη ζωή της και στοίχισε τη ζωή τριών συναδέλφων της, καθώς και ενός αγέννητου παιδιού.

Μιλώντας στο MEGA, η Μαρία Καραγιάννη ανέφερε: «Μεγάλη ταραχή είναι το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα σήμερα όταν έμαθα ότι έχουμε εξελίξεις για την εξιχνίαση του εγκλήματος αυτού. Στην αρχή ένιωσα ταραχή γιατί ανακαλούνται όλες οι μνήμες με τον απύθμενο πόνο και τα ερωτήματα. Γιατί αφαιρέθηκε η ζωή από τους 3 συναδέλφους μας τόσο άδικα. Αισθανόμαστε αδικημένοι βαθιά. Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους».

«Είχαν πλήρη επίγνωση»

Η ίδια στάθηκε ιδιαίτερα σε όσα υποστηρίχθηκαν κατά καιρούς σχετικά με τις προθέσεις των δραστών: «Οι εγκληματίες είχαν πλήρη επίγνωση ότι υπήρχαν άνθρωποι στο κτίριο. Όταν έσπασαν τη τζαμαρία και έριξαν το εύφλεκτο υγρό οι συνάδελφοί μου ούρλιαζαν. Τους εκλιπαρούσαμε να μην μας κάψουν. Να μην μας επιτεθούν. Επειδή αυτή η άποψη έχει ακουστεί από συνάδελφό σας ότι δεν ήξεραν, αυτό δεν ισχύει. Τους έβλεπαν τους ανθρώπους και τους άκουγαν να ουρλιάζουν. "Σε παρακαλούμε μην το ρίξεις", τους φώναζαν».

Η στιγμή του απεγκλωβισμού

Συνταρακτική ήταν και η περιγραφή της για όσα έζησε μέχρι να απεγκλωβιστεί εκείνη την ημέρα: «Εγώ την ώρα που έσπασαν τα τζάμια ήταν σα να γινόταν σεισμός, ήμουν στο υπόγειο και κάλεσα αμέσως την αστυνομία. Μετά αφού έδωσα πληροφορίες προσπάθησα να καλέσω το 166 αλλά είχε κοπεί η επικοινωνία. Και πήγα όσο πιο ψηλά μπορούσα για να μπορέσω να αναπνεύσω. Μετά βγήκα στο μπαλκόνι και εκεί παρέμεινα με άλλους 4 συναδέλφους. Οι τρεις κατάφεραν να περάσουν σε άλλα μπαλκόνια. Είχα ένα ημερολόγιο συναλλαγών που έμεινε στο χέρι μου μαζί με τα κλειδιά του κτιρίου, μια κατάσταση χωρίς καθόλου ψυχραιμία που δεν μπορούσε κανείς να διαχειριστεί. Και μετά καπνός. Έλεγα δεν είχα άλλη αναπνοή. Για μια εβδομάδα ξέρναγε το σώμα μας στάχτη και αποκαΐδια».

Κλείνοντας τη δήλωσή της, εξέφρασε την ελπίδα ότι η υπόθεση θα οδηγηθεί επιτέλους σε δικαίωση: «Εμείς ευχόμαστε αυτή τη φορά να μην είναι παραπληροφόρηση και επικοινωνιακό παιχνίδι. Πρέπει να δικαστούν και να μπουν φυλακή».