Γιατί άραγε μας συγκλονίζει ο Τραϊνός Δέλλας;

Η είδηση του θανάτου της Γωγώς Μαστροκώστα ενεργοποίησε, ανέλπιστα, πολλά και ευαίσθητα αντανακλαστικά κατά τρόπο που αποκαλύπτει εμφατικά μερικές αλήθειες της σύγχρονης πραγματικότητας την οποία άπαντες βιώνουμε συνεργώντας στην «δημιουργία» της, αλλά κανείς, όπως αποδεικνύεται, δεν απολαμβάνει.

Τι είχε η υπόθεση της Γωγώς Μαστροκώστα και μας συντάραξε; Ήταν μόνο το δραματικό της ιστορίας αυτό που οδήγησε σε μια σχεδόν συλλογική έκφραση πένθους, για ένα πρόσωπο που τα τελευταία χρόνια δεν απασχολούσε καν τα φώτα της δημοσιότητας;

Ήταν μόνο το αυτονοήτως συγκινησιακό της γνωστοποίησης της ασθένειας ταυτόχρονα με την γέννηση ενός παιδιού και το αυθορμήτως συνειρμικό της ταύτισής μας με το πρόσωπο, σε ένα- για όλους μας πιθανό- σενάριο συνάντησης με τον καρκίνο; 

Ή μήπως ήταν και που η Μαστροκώστα είχε επιλέξει έναν τρόπο ζωής και έκφρασης που απέπνεε αξιοπρέπεια μέσα σε έναν ορυμαγδό «ελαφρότητας» (και ενώ είχε περάσει μέσα από αυτήν); Μήπως ήταν και που παρά την τραγικότητα με την οποία συναντήθηκε, είχε την τύχη να απολαμβάνει «προνόμια» που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα, αλλά είναι πλέον, για τους περισσότερους από εμάς, δυσεύρετα, σχεδόν εξαφανισμένα από τη μηχανή του χρόνου που αλέθει τα ανθρώπινα και αφήνει πίσω του  σκιές;

Η Μαστροκώστα έζησε έναν εφιάλτη, αλλά έζησε και έναν παράδεισο. Και αυτό το «δίπολο» ήταν που έκανε τους ίδιους ανθρώπους από τη μια να θρηνούν και από την άλλη να… ζηλεύουν ή ακόμη και να εκπλήσσονται (ίσως και με την ίδια τους την έκπληξη).

Στην άλλη άκρη βρισκόταν ο Τραϊανός Δέλλας, η δημόσια αποθέωση του οποίου, (καθολική η στάση στα social media), φέρνει στην επιφάνεια όσα χάσαμε, αλλά και όσα δεν παύουμε, βαθιά μέσα μας να επιζητούμε: κάποιον να μένει στα δύσκολα. Κάποιον που να μένει όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν. Κάποιον να υπάρχει όταν κλείνουν τα φώτα.

Ο Τραϊανός Δέλλας δεν έκανε κάτι «ηρωικό» με τη στενή έννοια της λέξης, ή με την τρέχουσα αντίληψη περί ηρωισμού. Δεν επιδίωξε δημοσιότητα, δεν μετέτρεψε τον πόνο σε δημόσιο θέαμα, δεν εξαργύρωσε συναισθηματικά τη σχέση του. Στάθηκε απλά δίπλα στον άνθρωπό του.

Σε μια εποχή που οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται από την ευκολία της αποχώρησης, από τον φόβο της ευθύνης και από την κουλτούρα του «φεύγω όταν δυσκολέψει», στην εποχή του γκόστινγκ και της «έγνοιας» που φωτογραφίζεται για να πωληθούν προϊόντα, αυτή η στάση μοιάζει σχεδόν εξωπραγματική.

Η ανθρωπιά, η συντροφικότητα και η ασφαλής παρουσία, τα σχεδόν κεκτημένα άλλων εποχών,  αντιμετωπίζονται πλέον σαν κάτι σπάνιο, μυθιστορηματικής διαβίωσης. Έγινε η ανθρωπιά, ζητούμενο αυτού του ίδιου κόσμου που οικοδομεί με συνέπεια, χωρίς αναστολή, το χάος. Τόσο μακριά βρίσκεται πια ο άνθρωπος από τον εαυτό σου που εντυπωσιάζεται από τις αλλοτινές προφανείς εκφάνσεις του.

Χειροκροτεί δημόσια όσα απώλεσε αλλά δεν κοπιάζει να επανακτήσει. Θεωρεί είδηση όσα θα έπρεπε να θεωρεί βάση. Έγινε είδηση ο ανθρώπινος «κανόνας».