«Ποια Ελένη;»- Οι Υποκριτές μάς θυμίζουν γιατί αγαπάμε το θέατρο- Μην το χάσετε

Υπάρχουν στιγμές που το θέατρο επιστρέφει στην πιο ζωντανή του μορφή, εκεί όπου η τέχνη γίνεται αυθεντική έκφραση και η χαρά της παρέας προηγείται της «ταμπέλας» με το αποτέλεσμα να σε κερδίζει αβίαστα, σαν να είναι μέρος του dna σου ό,τι συμβαίνει στη σκηνή. 

Κάπως έτσι ένιωσα το βράδυ της περασμένης Παρασκευής αναχωρώντας από την παράσταση «ΠΟΙΑ ΕΛΕΝΗ» από το θεατρικό εργαστήρι των «Υποκριτών», στο θέατρο «Μηχανουργείο»

Μια παράσταση φρέσκια, σπαρταριστή, γεμάτη ενέργεια και γέλιο, που δεν φοβάται να παίξει με τον μύθο και να τον αναποδογυρίσει με ευφυΐα και χιούμορ, ραπίζοντας παράλληλα τα στερεότυπα: εν προκειμένω φωτίζοντας τη διάσταση  ότι  η ομορφιά δεν είναι παρά μια υποκειμενική υπόθεση, μια ψευδαίσθηση που αλλάζει ανάλογα με το βλέμμα που τη συναντά.

Η ιστορία του Τρωικού Πολέμου γίνεται εδώ ένα απολαυστικό παιχνίδι παρεξηγήσεων, μεταμορφώσεων και… θεϊκών παρεμβάσεων, με ρυθμό που δεν σε αφήνει στιγμή.

Και στο κέντρο όλων αυτών, ο Μίλτος Παπλάς. Η «καρδιά» των «Υποκριτών». Με προσωπική και «οξυδερκή» σκηνοθετική ματιά, ρυθμό και αγάπη για την ομάδα, καταφέρνει να ενώσει ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων και να το μετατρέψει σε μια ζωντανή, δεμένη σκηνική παρέα, αποδίδοντας με έναν εντελώς  δικό του τρόπο το σπαρταριστό κείμενο των Ρέππα- Παπαθανασίου. Ο Παπλάς δίνει  χώρο στους ηθοποιούς του να αναπνεύσουν, να παίξουν, να χαρούν, ακόμη και να … αυτενεργήσουν δημιουργικά, και αυτό περνάει αυτούσιο στο κοινό.

Οι ρόλοι ένας κι ένας: από τις απολαυστικές θεές που κινούν τα νήματα, μέχρι τον Πάρη, την Ωραία Ελένη και την ευρηματική Πευκίδα που κλέβει την παράσταση με την ανατροπή της ιστορίας. Οι ήρωες της Τροίας και της Σπάρτης ζωντανεύουν με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και ωραία σκηνική ενέργεια, δημιουργώντας ένα σύνολο που λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή γέλιου.

Αυτό όμως που πραγματικά ξεχωρίζει είναι η «ψυχή» της ομάδας. Μια παρέα δεμένη, ζεστή, με σκηνική γενναιοδωρία και αυθεντική χαρά για αυτό που κάνει. Οι ερασιτεχνικές ομάδες της Πάτρας, όπως οι «Υποκριτές»,  αποδεικνύουν περίτρανα ότι το θέατρο δεν είναι μόνο επαγγελματική υπόθεση, αλλά βαθιά συλλογική «γιορτή». Δίνουν μια άλλη διάσταση στη θεατρική πράξη: πιο ανθρώπινη, πιο άμεση, πιο αληθινή.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και σε δύο συναδέλφους δημοσιογράφους που βλέπουμε εδώ σε έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο: η Ελευθερία Μακρυγένη, από το thebest.gr, ως Ανδρομάχη, και ο Προκόπης Κόγκος  από την «Πελοπόννησο»,  ως Αχιλλέας, βγάζουν τον κλάδο… ασπροπρόσωπο.

Φεύγεις από την παράσταση με χαμόγελο, ενέργεια και μια γλυκιά αίσθηση παρέας, τραγουδώντας ασυναίσθητα το τραγούδι των «Υποκριτών» που άκουσες στο φινάλε: «δίνουμε το γέλιο, τη χαρά, μια ομάδα, σαν μικρά παιδιά».

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως αυτό είναι το μαγικό με το θέατρο (ερασιτεχνικό η μη)… Η στιγμή που γίνεσαι κι εσύ κομμάτι του.

Μην το χάσετε!