Ο Νίκος Αμανίτης συναντάει τους αναγνώστες του στην Πάτρα με αφορμή το βιβλίο του Ο αγνοούμενος του Ματαρόα

Ο αγνοούμενος του Ματαρόα: Μυθιστορία μιας ταραγμένης εποχής, το συγγραφικό ντεμπούτο του έμπειρου δημοσιογράφου Νίκου Αμανίτη, που έχει ήδη γνωρίσει θετική ανταπόκριση τόσο από τους αναγνώστες όσο και από τους κριτικούς αποσπώντας ενθουσιώδη σχόλια, θα μπορούσε να είναι ένα μυθιστόρημα βγαλμένο από τη φαντασία του συγγραφέα, όμως είναι ολόκληρο ένα ντοκουμέντο μιας ταραγμένης εποχής. Είναι ένα ημερολόγιο Κατοχής και το ερωτικό, αναπάντητο γράμμα ενός Έλληνα ζωγράφου, του Νίκου Μπαλόγιαννη, στη Γαλλίδα αγαπημένη του. Ανάμεσα στην κατεχόμενη Αθήνα και το Παρίσι του ’39 αναβιώνουν ο έρωτας, η τέχνη και η σκιά του ολέθρου. Όλα αυτά συνθέτουν ένα πλέγμα συμπτώσεων, απρόσμενων συναντήσεων, δανεικών αναμνήσεων και μιας αγωνίας να κρατηθεί ο χρόνος που δεν κρατιέται με τίποτα.

Σε μια μοναδικη εκδήλωση στην Πάτρα, ο Νίκος Αμανίτης, μια εξαιρετική νέα φωνή της πεζογραφίας μας, θα παρουσιάσει το σύμπαν του νέου του μυθιστορήματος, θα απαντήσει σε ερωτήσεις του κοινού και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου του.

Η εκδήλωση στην Πάτρα θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 7 Μαΐου 2026, στις 8:30 μ.μ., στο βιβλιοπωλείο ΠΟΛΥΕΔΡΟ (Κανακάρη 147)
Με τον συγγραφέα συνομιλεί ο δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Μάγνης.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ποιος ήταν αυτός ο μυστήριος ζωγράφος που αγνοείται εντελώς από την ελληνική βιβλιογραφία, που δεν άφησε εδώ πέρα ούτε το όνομά του, που ταξίδεψε με το Ματαρόα και τον μνημονεύουν μετά θάνατον οι Νew Υork Τimes; Κι αυτό το κορίτσι που ήταν δεκαεννιά χρονών το 1939 και το έχουμε αφήσει σε ένα χωριό της νότιας Γαλλίας, επέζησε; Δημιούργησε; Τον ξαναβρήκε; Μπορείς άραγε να ανακαλύψεις μια φοιτήτρια του Μεσοπολέμου στον 21ο αιώνα; Εκεί που χάνεται το μονοπάτι του Εθνικού Κήπου σε έναν πίνακα ζωγραφισμένο μέσα στην Κατοχή, εκεί αρχίζει αυτή η ιστορία. Η δική τους και η δική μας. Όλων μας.

«Πολλές ζωές μπλέκονται στις σελίδες αυτού του βιβλίου, σιγοπερπατούν κάτω από τις πιπεριές της μεσοπολεμικής Αθήνας, χορεύουν στα ντάνσινγκ του Παρισιού λίγους μήνες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, συναντάνε αγωνιστές του ΕΑΜ και δωσίλογους υπουργούς, φωτογραφίζονται με τον Μόραλη, συνομιλούν με τον Σικελιανό, τοιχογραφούν τα κεντρικά γραφεία της Pfizer δεκαετίες πριν τα εμβόλια μας βγάλουν από τον εγκλεισμό. Ο αθηναϊκός Μεσοπόλεμος, το Παρίσι του ’39 και του ’45, η Κατοχή, το αλβανικό μέτωπο, το Σαν Φρανσίσκο του ’50 και η Νέα Υόρκη του ’60, συμπτώσεις, αναπάντεχες συναντήσεις, ταξίδια με πλοία ονομαστά, δανεικές αναμνήσεις και μια προσπάθεια να κρατηθεί ο χρόνος που δεν κρατιέται με τίποτα. Θα μπορούσε να είναι ένα μυθιστόρημα βγαλμένο από τη φαντασία του συγγραφέα, αλλά είναι όλο αληθινό, ένα ντοκιμαντέρ μιας ταραγμένης εποχής. Και ίσως έτσι να είναι καλύτερα».
Απόσπασμα από το βιβλίο

ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
«Όλα ξεκίνησαν τον σκληρό Απρίλη το 2020, όταν ήρθε στα χέρια μου ένα χειρόγραφο, ένα ρολό χαρτί μήκους 27 μέτρων, ένα ανεπίδοτο ερωτικό γράμμα που είχε γραφτεί στην Αθήνα τα βράδια της Κατοχής και απευθυνόταν σε μια κοπέλα που δεν απάντησε ποτέ. Είκοσι εφτά μέτρα με καθημερινές στιγμές της ζωής στην κατοχική Αθήνα, πληροφορίες για την Αντίσταση, αναμνήσεις από δύσκολες ώρες στο αλβανικό μέτωπο, αλλά και από το Παρίσι του 1939, τότε που οι δύο ερωτευμένοι φοιτητές της Μποζάρ, αυτός ο 28άρης Έλληνας και εκείνη η 19χρονη Γαλλίδα, χόρευαν τανγκό πάνω στο παρισινό λιθόστρωτο και άφηναν τον χρόνο να περνάει, χωρίς να φαντάζονται τι τους περιμένει».
Διαβάστε ΕΔΩ πώς μας συστήνει ο Νίκος Αμανίτης το βιβλίο του.

Ο Νίκος Αμανίτης μιλάει στον Παναγιώτη Μένεγο και στο news247 για τον μυστηριώδη Έλληνα του 20ού αιώνα και την εντυπωσιακή έρευνα πίσω από το βιβλίο του.
«Ένα πράγμα που με συνεπήρε είναι να παρακολουθώ τις ζωές αυτών των ανθρώπων, ενώ ο πλανήτης έχει μπει σε διαδικασία αντίστροφης μέτρησης για τον όλεθρο του Β΄ Παγκοσμίου. Ο Μπαλόγιαννης, ας πούμε, γύρισε στην Ελλάδα ως “αγύμναστος” λαμβάνοντας ένα χαρτί που πήραν όλοι οι Έλληνες που σπούδαζαν στο εξωτερικό και τους καλούσαν να έρθουν για πέντε μήνες εκγύμνασης στον στρατό. Επικράτησε πανικός μεταξύ τους, αλλά γύρισαν για να ξεμπερδεύουν. Πίστευαν οι περισσότεροι, έτσι και ο δικός μου, ότι δεν είναι δυνατόν να επαναληφθούν τα ίδια μόλις είκοσι χρόνια μετά την καταστροφή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Δεν μπορούσαν να διανοηθούν αυτό που έρχεται, κάποιοι γύρισαν χωρίς καν να πάρουν όλα τα πράγματά τους. Ήταν πολύ μεγάλη η απογοήτευσή τους γι’ αυτό που ακολούθησε. Σκεφτείτε τον Μπαλόγιαννη να γράφει στη Μουν από την κατοχική Αθήνα, παρότι εκείνη δεν του απαντά, κι όμως να συνεχίζει παρότι έχει πάρει μήνυμα από τη μάνα της που λέει ότι η Μουν είναι πια παντρεμένη και να την αφήσει ήσυχη. Δεν το πιστεύει όμως γιατί το να της γράφει τον κρατάει ζωντανό. Το τελευταίο γράμμα στο ρολό γράφεται την ημέρα της απελευθέρωσης».


Σε συνέντευξή του στην Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη και την Athens Voice ο συγγραφέας επισημαίνει:
«Tο βιβλίο αυτό δεν είναι μόνο η βιογραφία ενός, άντε δύο ανθρώπων. Ούτε οι πολλές ιστορίες τόσων άλλων που έχουν από καιρό πεθάνει και που τα φαναράκια τους ανάβουν κι αυτά για λίγο, όσο κρατάνε οι σελίδες τους. Είναι κυρίως η βιογραφία μιας εποχής. Μιας εποχής που παρουσιάζεται μέσα από τις ζωές όσων την έζησαν, των γονιών μας, των παππούδων μας. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα. Να ζήσω την κοινή ζωή στο Παρίσι του ’39, στην Αθήνα του Μεσοπολέμου».


Σε συνέντευξή του στον Μιχάλη Παπαγεωργίου και το TheBest.gr ο Νίκος Αμανίτης αποκαλύπτει τι ήταν εκείνο που τον ενέπνευσε για τη συγγραφή του βιβλίου.
«Αυτό που κυρίως θέλησα να κάνω στο βιβλίο ήταν η βιογραφία, όχι ενός ανθρώπου, αλλά μιας εποχής. Ο Μπαλόγιαννης ήταν η αφορμή, το όχημα που με ταξίδεψε στην Αθήνα του Μεσοπολέμου ή στο Παρίσι του ’39, που δεν έχει ιδέα τι πρόκειται να του συμβεί λίγους μήνες μετά. Περιέγραψα με κάθε λεπτομέρεια τους δρόμους που περπάτησε, χόρεψε, ζωγράφισε εκείνος, γιατί δίπλα του, εκείνη τη στιγμή, περπάτησαν πολλοί άλλοι άνθρωποι και αυτοί ήταν οι πρόγονοί μας, οι γονείς μας, οι παππούδες μας. Και προσπάθησα να γράψω για τα τραγούδια που άκουγαν, τις ειδήσεις που διάβαζαν στις εφημερίδες, για αυτά που συναντούσαν, που έβλεπαν στους περιπάτους τους. “Δεν μπορώ να φανταστώ την Αθήνα χωρίς τις πιπεριές της”: Όταν διάβασα αυτή τη φράση, γραμμένη τη δεκαετία του ’30 στα ημερολόγια του Γιώργου Θεοτοκά, έπαθα σοκ. Δεν ήξερα ούτε πώς είναι οι πιπεριές, ούτε μπορούσα να φανταστώ ότι ήταν το χαρακτηριστικό της πόλης (τελικά ανακάλυψα δυο τρεις, καχεκτικές, κοντά στο Σύνταγμα). Αυτά μας φέρνουν πιο κοντά σε αυτούς τους δικούς μας ανθρώπους που έζησαν σε κάθε πόλη εκείνα τα χρόνια».

ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ
«Ο αγνοούμενος του Ματαρόα συνδυάζει μέσα στις σελίδες του αστυνομικό μυστήριο, χρονικό, μελέτη, μαρτυρία και μυθοπλασία σε αρμονική συνύπαρξη, καθώς το ένα βοηθά και εντείνει το άλλο. Σπάνια θα διαβάσει κάποιος κείμενο τόσο εθιστικό, τόσο συναρπαστικό και τόσο τέλεια συγκροτημένο.
Αλέξης Πανσέληνος, ΤΑ ΝΕΑ

«Ένα μαγευτικό αναγνωστικό ταξίδι […], ένα ταξίδι το οποίο συγκερνά τον έρωτα και την πολιτική, την καλλιτεχνία και τον κοσμοπολιτισμό, τη δημόσια με την ιδιωτική σφαίρα. Κι εκεί μέσα, με έναν χαρακτήρα με σάρκα και οστά, πλασμένο με διακειμενικές ραφές και δημιουργική φαντασία, ορθώνεται μπροστά μας μια εποχή, όπου η ειρήνη και ο πόλεμος, η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία, η αφέλεια και η στοχοπροσήλωση κυματίζουν τις πολύχρωμες σημαίες τους».
Γιώργος Ν. Περαντωνάκης, BOOK PRESS

«Επίμονος, φιλοπερίεργος και παθιασμένος, ο Νίκος Αμανίτης θα παρακολουθήσει τον συνονόματό του Μπαλόγιαννη στις περιπλανήσεις, τις αποκοτιές, τις αμφιταλαντεύσεις, τις επιτυχίες, τα λάθη του, αλλά ταυτόχρονα θα παρακολουθήσει και τις δικές του περιπλανήσεις, τις αμφιταλαντεύσεις, τις αποκοτιές και τα λάθη καθώς προσπαθεί να “ξεθολώσει εικόνες θολωμένες από τους υδρατμούς του χρόνου, σκουπίζοντας την επιφάνεια των γεγονότων μ’ ένα σωρό σελίδες”».
Κατερίνα Σχινά, The Books’ Journal

«Ένα εξαιρετικά γόνιμο υβρίδιο που ανοίγει δρόμους στη συμπόρευση λογοτεχνίας, τεκμηρίων, ιστοριογραφίας και Ιστορίας προς ένα ανοιχτό και, θα έλεγα, ολόφρεσκο και άκρως δυναμικό σύμπλεγμα».
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, ΤΟ ΒΗΜΑ


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Νίκος Αμανίτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο και το Παρίσι. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε περιοδικά (ΕΝΑ: διευθυντής σύνταξης, Panorama: διευθυντής, Vita: ιδρυτής/διευθυντής, Ταχυδρόμος: διευθυντής), σε εφημερίδες (ΤΑ ΝΕΑ: υπεύθυνος εβδομαδιαίων εκδόσεων, Αγγελιοφόρος), στην τηλεόραση (ΑΝΤ1: αρχισυντάκτης δελτίου ειδήσεων, ΣΚΑΪ), στο ραδιόφωνο (ΕΡΑ – εξωτερικό δελτίο, χρονογράφημα, παραγωγός) και στο web (popaganda.gr: ιδρυτικό μέλος, Athens Voice). Υπήρξε μέλος της Εκδοτικής Επιτροπής και της Ομάδας Μελέτης Νέων Εκδόσεων του ΔΟΛ και του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ. Έχει συνεργαστεί με τα λογοτεχνικά περιοδικά Η λέξη και Χάρτης.