Ένοπλος… τουρισμός: Όταν ένας 89χρονος φτάνει με τις σφαίρες του στην Πάτρα με ταξί

Από την μια είναι η απελπισία. Αυτή είναι άλλωστε και η μήτρα των ψυχικών διαταραχών. Ένας πολίτης απέναντι στις δαιδαλώδεις διαδικασίες ενός απρόσωπου, δύσκαμπτου κράτους, περιμένει επί είκοσι χρόνια να πάρει σύνταξη (όπως λέει), να τον δουν με προσοχή και πρόνοια σαν ύπαρξη, (όπως μπορεί κάποιος άλλος να πει). 

Στην άλλη  πλευρά βρίσκεται η παραλυσία και ο παραλογισμός. Το ίδιο κράτος, το υπερκινητικό όταν είναι να εξυπηρετηθούν διαδρομές τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, παρακολουθεί με βραδυκαρδία μεσημεριανής ραστώνης σε συνθήκες καύσωνα, έναν υπερήλικα να αφαιρεί τα ενδύματα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και να το αφήνει έκθετο στον καυτό ήλιο, χωρίς αντηλιακό. Είναι το ίδιο κράτος που τον προμήθευσε με άδεια οπλοφορίας στα 81 του χρόνια, παρά τις ενδείξεις διαταραχής, αλλά αδυνατούσε να του χορηγήσει σύνταξη ή έστω να τον δει με προσοχή, μετά τις επιθέσεις που είχε εξαπολύσει και σίγουρα καθιστούσαν απαγορευτική τη χορήγηση άδειας όπλου.

Ο 89χρονος, με ό,τι μπορεί να  συνεπάγεται η ηλικία του σε επίπεδο, δυνάμεων αντανακλαστικών, ταχυτήτων και έμπνευσης, μπαίνει στον ΕΦΚΑ εν είδη προλόγου, πυροβολεί εναντίον άσχετης με το προσωπικό του αδιέξοδο υπαλλήλου και ακολούθως ολοκληρώνει τον πρώτο κύκλο της εντυπωσιακής του δράσης  εισβάλλοντας στο Εφετείο της Αθήνας όπου ανοίγει πυρ με την καραμπίνα του εναντίον 4 υπαλλήλων.

Μέχρι εδώ με πολύ μεγάλη δυσκολία, σχεδόν με τη χρήση της καλπάζουσας φαντασίας, μπορεί κανείς να αποδεχθεί το επιχείρημα ότι πρόκειται περί αστάθμητου παράγοντα. Αλλά πόσο αστάθμητος παράγοντας να είναι και το ότι ούτε στον ΕΦΚΑ, ούτε στο Εφετείο, δεν τον σταμάτησε να τον ελέγξει κανείς;

Σε κάθε περίπτωση, από εδώ και κάτω  ξεκινάει η κωμωδία.

Ο υπερήλικας, καταφέρνει να κάνει… σλάλομ ανάμεσα από τα μπλόκα που υποτίθεται ότι είχαν στηθεί και το ανθρωποκυνηγητό που υποτίθεται ότι είχε εξαπολυθεί εναντίον του, βρίσκει ταξί (το λες και δύσκολο να εξυπηρετηθείς αμέσως στην Αθήνα) και ταξιδεύει στην Πάτρα, απολαμβάνοντας τον εαρινό καιρό από το παράθυρο … χαϊδεύοντας στο εσωτερικό της καμπαρντίνας του τη λαβή από το γεμάτο 38άρι πιστόλι του. Καταλήγει σε ξενοδοχείο δίπλα από τα ΚΤΕΛ, ζητάει δωμάτιο, δεν βρίσκει, και κόβει βόλτες ανενόχλητος, περιμένοντας ποιος ξέρει τι; Στο ίδιο ξενοδοχείο, φιλοξενείται μαθητική εκδρομή. Στο ίδιο ξενοδοχείο, υπάρχουν ανυποψίαστοι υπάλληλοι που έχουν πιθανόν δει στα κινητά τους τι συνέβη στην Αθήνα και το τελευταίο που μπορούν να φανταστούν είναι ότι ένας 89χρονος έχει καταφέρει να το ρίξει στον ένοπλο τουρισμό κάτω από τη μύτη της ΕΛ.ΑΣ.

Θα μπορούσαν να έχουν γίνει πολλά. Πολλά και αδιανόητα. Προς το παρόν απολαμβάνουμε την εύνοια της τύχης και την θετική συμβολή των… άστρων στην αποφυγή τους.

Αυτό που δεν γίνεται να αποφευχθεί, είναι το λογικό ερώτημα: πώς ένα κράτος που εμφανίζεται πανταχού παρόν όταν πρόκειται να επιβάλει πρόστιμα, να απαιτήσει δικαιολογητικά ή να προστατεύσει τους ισχυρούς, εξαφανίζεται ακριβώς τη στιγμή που οφείλει να προστατεύσει τον πολίτη. Εκεί όπου χρειάζεται πρόνοια, έλεγχος, συντονισμός και κοινή λογική, απομένει ένα διοικητικό κενό ντυμένο με στολές και σφραγίδες, το οποίο έχουμε καταλήξει να ονομάζουμε κανονικότητα.