Αντίο στην Γαλλίδα ηθοποιό Nathalie Baye-Ναταλί Μπάι-Έσβησε στα 77 της χρόνια

Η σπουδαία Nathalie Baye που έφυγε την περασμένη Παρασκευή 17-4-2026 από τη ζωή στα 77 της χρόνια, υπήρξε μία κυρίαρχη φιγούρα του Γαλλικού σινεμά, έχοντας εμφανιστεί σε περισσότερα από 80 φιλμ ενώ είχε κερδίσει 4 βραβεία César (τα γαλλικά Όσκαρ). Είχε επίσης προταθεί για Σεζάρ άλλες τουλάχιστον 6 φορές.

Πιο πρόσφατα είχε υποδυθεί μία Γαλλίδα αριστοκράτισσα στην ταινία "Downton Abbey: A New Era" (2022) που είχαμε δει και στην Πάτρα.

Το 2002 είχε παίξει & στην Χολυγουντιανή κινηματογραφική παραγωγή "Catch Me If You Can-Πιάσε αν μπορείς" του Στίβεν Σπίλμπεργκ με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο και τον Τομ Χανκς.

Όπως διαβάσαμε στο κείμενο της The Telegraph (μέσω yahoo.com) κέρδισε 2 César καλύτερου α' γυναικείου ρόλου ως Παριζιάνα εργάτρια του σεξ στο La Balance (“The Informer”, 1983) σε σκηνοθεσία Bob Swain, και ως αλκοολική αστυνομική ντετέκτιβ στο κοινωνικοαστυνομικό δράμα του Xavier Beauvois "Le Petit Lieutenant" (“The Young Lieutenant”, 2006).

Τα άλλα 2 Σεζάρ που κέρδισε η Ναταλί Μπάι ήταν για καλύτερο β' ρόλο στην ταινία του μεγάλου Jean-Luc Godard "Every Man for Himself" (1981) και στο φιλμ του Pierre Granier-Deferre "Une étrange affaire" (1982).

Η Nathalie Bayeshe είχε κερδίσει και το βραβείο Volpi Cup της καλύτερης ηθοποιού στο Venice Film Festival για το ρόλο της στην ταινία "Une liaison pornographique" (“An Intimate Affair”, 1999) του Βέλγου σκηνοθέτη Frédéric Fonteyne όπου είχε συμπρωταγωνιστήσει με τον Γαλλοισπανό ηθοποιό Sergi López. Παρά τον "δελεαστικό" και σχεδόν παραπλανητικό τίτλο, η συγκεκριμένη ταινία που στην Αθήνα η πρεμιέρα της είχε γίνει στο auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος στην οδό Σίνα, και αποτέλεσε μία μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, ήταν ουσιαστικά μία τρυφερή ιστορία δύο ανθρώπων που σταδιακά ερωτεύονται ο ένας τον άλλο.

Όπως διαβάσαμε στο flix.gr, γεννημένη στις 6 Ιουλίου 1948 στη Νορμανδία, η Μπάι μεγάλωσε σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον που διαμόρφωσε από νωρίς τη σχέση της με την τέχνη. Αντιμετωπίζοντας δυσκολίες όπως η δυσλεξία, εγκατέλειψε το σχολείο σε νεαρή ηλικία για να αφοσιωθεί στον χορό, πριν στραφεί οριστικά στην υποκριτική. Αυτή η διαδρομή, από τη σωματική έκφραση στη δραματική ερμηνεία, θα αποδεικνυόταν καθοριστική για το ιδιαίτερο ύφος που τη χαρακτήρισε αργότερα στη μεγάλη οθόνη.

Η πρώτη της ουσιαστική αναγνώριση ήρθε τη δεκαετία του 1970, όταν συμμετείχε στη θρυλική «Αμερικάνικη Νύχτα» του Φρανσουά Τριφό, μια ταινία που όχι μόνο την έφερε στο προσκήνιο αλλά και την τοποθέτησε στο κέντρο της γαλλικής κινηματογραφικής αναγέννησης. Από εκεί και πέρα, συνεργάστηκε με εμβληματικούς δημιουργούς όπως ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ και ο Μορίς Πιαλά, χτίζοντας μια φιλμογραφία που ισορροπούσε ανάμεσα στο καλλιτεχνικό και το πιο ευρύ κοινό.

"Το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα από το σινεμά ήταν η ανεκτικότητα. Αν δεν ήμουν ηθοποιός θα ήμουν επικριτική με τους ανθρώπους. Η ζωή είναι τόσο πολύπλοκη. Δεν γεννιόμαστε αλκοολικοι, δεν γεννιόμαστε κακοί, δεν γεννιόμαστε με ψυχολογικά προβλήματα. Η ζωή μας κάνει έτσι. Και μέσα από τους ρόλους που έχω παίξει έχω μάθει να είμαι πιο ανεκτική με το διαφορετικό. Έχω μάθει να κατανοώ τον κόσμο γύρω μου καλύτερα", είχε πει η ίδια.

Πέρα από το σινεμά, η προσωπική της ζωή απασχόλησε κατά καιρούς τη δημοσιότητα, κυρίως λόγω της θυελλώδους σχέσης της με τον Γάλλο σταρ της μουσικής Τζόνι Χαλιντέι, με τον οποίο απέκτησε την κόρη της, Λορά Σμετ, η οποία ακολούθησε τα βήματά της στην υποκριτική.

*Να προσθέσουμε πως στην Πάτρα είχαμε δει τα τελευταία χρόνια, τις ταινίες όπου είχε παίξει, "Άλλοθι για παντρεμένους" του Philippe Lacheau (2017) και "Υψηλή Ραπτική-Haute Couture" το 2021 σε σκηνοθεσία της Σιλβί Οαγιόν όπου ενσάρκωσε την Εστέρ, μία αρχιμοδίστρα του οίκου Dior, στο τέλος της καριέρας της. 

Μία ηθοποιός με φινέτσα και πάντα προσεγμένες ερμηνείες.

Επιμέλεια ανάρτησης: Τ. ΜΑΡΤΑΤΟΣ