Back to Top
#TAGS Νάσος Νασόπουλος Κορωνοϊός Αιγιάλεια 200 Χρόνια Από Την Ελληνική Επανάσταση ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Αγγελίες
Μην ψάχνεις, βρες στο
THE BEST

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

/

Πάνος Εξαρχόπουλος για κτίριο ΟΛΠΑ: Ο Le Corbusier στην ανόθευτη και μετρημένη «μεταφορά» του

Πάνος Εξαρχόπουλος για κτίριο ΟΛΠΑ: Ο Le...

Πώς ήταν το κτίριο όταν "γεννήθηκε" - Θα μπορούσε η Πάτρα, από πρόβλημα, να το μετατρέψει σε υπεραξία υποστηρίζει ο Καθηγητής Αρχιτεκτονικής

Υπέρ της διατήρησης του κτιρίου του ΟΛΠΑ τάσσεται ο Πάνος Εξαρχόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης , υπογραμμίζοντας ότι η "ένα τέτοιας σημασίας και μεγέθους αρχιτεκτονικό έργο, θα μπορούσε η πόλη της Πάτρας να το αξιοποιήσει πολλαπλά, και από πρόβλημα να το μετατρέψει σε υπεραξία. Σε μια ενεργή «μηχανή πολιτισμού» (εκδηλώσεις, εκθέσεις, συναυλίες, εστίαση, χώροι για νέους, εργαστήρια κ.ά.)". Μάλιστα ο καθηγητής συνοδεύει το άρθρο του από φωτογραφίες του κτιρίου το 1990.

Το άρθρο έχει τίτλο Τα «πάθη» της μοντέρνας ελληνικής αρχιτεκτονικής και δημοσιεύτηκε στο archetype.gr και το αλιεύσαμε από το πρφίλ της Μυρτώς Κιούρτη στο facebook:

Γράφει ο κ. Εξαρχόπουλος:

Το Κτίριο Υπηρεσιών Οργανισμού Λιμένα Πατρών (Ο.Λ.ΠΑ.) –γνωστό και ως Τελωνείο ή Λιμεναρχείο–, βρίσκεται επί της παραλιακής Λεωφόρου Όθωνος και Αμαλίας, λίγο βορειότερα από το λιμάνι της πόλης. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αλέξη Συριόπουλο, ως Α΄ Βραβείο Πανελλήνιου Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού, και εγκαινιάστηκε το 1971. Κάποτε, εξέφραζε τη δυναμική ανάπτυξη της περιφέρειας και το νεωτερικό πνεύμα. Σήμερα, στέκει χτυπημένο από τους σεισμούς (1993, 2008), εγκαταλελειμμένο και απαξιωμένο, αντιμετωπίζοντας σοβαρό ενδεχόμενο να κατεδαφιστεί.

Η πρώτη επαφή μου με το κτίριο αυτό έγινε το 1990, τυχαία, σε κάποια ενδιάμεση στάση ταξιδιού, όταν η Εθνική Οδός περνούσε μέσα από την πόλη της Πάτρας. Δεν το γνώριζα έως τότε, κανείς δεν μας είχε μιλήσει γι’ αυτό στη σχολή ή στις «αρχιτεκτονικές παρέες», ούτε και γνώριζα –έστω κατ’ όνομα– τον αρχιτέκτονά του. Πραγματικά, δεν πίστευα ότι υπήρχε ένα τέτοιο κτίριο στον τόπο μας και μου φαινόταν αδιανόητο να μην υπάρχει η ελάχιστη αναφορά, μια φωτογραφία, μια υποσημείωση, στην ελληνική –τουλάχιστον– βιβλιογραφία. Ο Le Corbusier, όμως, μας ήταν γνωστός, και εδώ συναντούσες την ομολογημένη, γόνιμη επίδρασή του, την ανόθευτη και μετρημένη «μεταφορά» του.

Θυμάμαι, φωτογράφιζα με τρεμάμενα χέρια από τη χαρά και τη συγκίνηση, καθώς ανακάλυπτα την υλοποιημένη έκφραση μιας αρχιτεκτονικής που θαύμαζα, αλλά δεν είχα βρεθεί, έως τότε, τόσο κοντά της. Εντάξει, είχα επισκεφθεί αρκετά κτίρια των δεκαετιών ’60 και ’70, αλλά εδώ τα πράγματα έδειχναν πιο σοβαρά, πιο ρωμαλέα, πιο ανεπιτήδευτα.

Δεν θα μακρυγορήσω άλλο για την αξία του κτιρίου και για το ιστορικό τής υπόθεσης. Το τελευταίο διάστημα, έχουν γραφεί αρκετά για όλες τις πτυχές του ζητήματος, έχουν πραγματοποιηθεί διαδικτυακές εκδηλώσεις με σημαντικούς ομιλητές, έχουν καταγραφεί και ακουστεί απόψεις για την αρχιτεκτονική και συμβολική αξία του κτιρίου και υπέρ της επαναχρησιμοποίησής του με εναλλακτικά σενάρια λειτουργικής αξιοποίησης. Και, από την άλλη μεριά, είναι όσοι υποστηρίζουν –με αντιφατική επιχειρηματολογία– τη συνολική ή μερική κατεδάφιση (μας θυμίζει κάτι;…), για στατικούς, περιβαλλοντικούς, αισθητικούς και οικονομικούς λόγους. Και, πάντως, υπέρ της εξαφάνισης του κτιρίου από προσώπου γης συνηγορεί η μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης, οι απλοί πολίτες…

Σε αυτό το τελευταίο θα σταθώ. Την «κοινή γνώμη». Σύσσωμη η κοινωνία των Πατρών, επιθυμεί την κατεδάφιση του «στοιχειωμένου», ρημαγμένου, απωθητικού κτιρίου. Επιθυμεί να ανοίξει ο ορίζοντας, η θέα προς τη θάλασσα, να αρθεί το «περιβαλλοντικό αποτύπωμα» που δημιουργεί ο μπετονένιος όγκος, να αποσυνδεθεί η μνήμη από τη χρήση του ως καταφύγιο των καταφρονεμένων, ν’ αδειάσει ο τόπος. Άραγε, η κοινή γνώμη είναι ο υπέρτατος, αλάνθαστος κριτής για καθετί; Θεωρείται πάντα σωστή, δικαιολογημένη, σεβαστή; Έχει το χάρισμα της ορθής εκτίμησης και τον ρόλο του αδέκαστου ρυθμιστή της τύχης κάθε υλικής δημιουργίας, επί παντός του επιστητού; Μήπως, ορισμένες φορές, θα πρέπει να εισακούεται και η γνώμη αυτών που γνωρίζουν κάτι παραπάνω, των «ειδικών», όταν δεν βλέπουν κοντόφθαλαμα και αγωνίζονται –χωρίς κανένα συμφέρον, χωρίς την παραμικρή ιδιοτέλεια– για τη σωτηρία και το ξαναζωντάνεμα ενός καλού, πολύ καλού, έργου αρχιτεκτονικής; Που νοιάζονται, μερικές φορές, πολύ περισσότερο από τους απλούς πολίτες, δίχως, όμως, ν’ ακούγεται και η δική τους φωνή, μέσα στην ορμητική παραζάλη του πλήθους να αλλώσει ο,τιδήποτε υπερβαίνει τα δικά του μέτρα, τις δικές του προτιμήσεις, τον δικό του μικρόκοσμο, τα δικά του κεκτημένα, τη δική του θέα…

Ένα τέτοιας σημασίας και μεγέθους αρχιτεκτονικό έργο, θα μπορούσε η πόλη της Πάτρας να το αξιοποιήσει πολλαπλά, και από πρόβλημα να το μετατρέψει σε υπεραξία. Σε μια ενεργή «μηχανή πολιτισμού» (εκδηλώσεις, εκθέσεις, συναυλίες, εστίαση, χώροι για νέους, εργαστήρια κ.ά.). Και, συνάμα, να προβάλλει την αρχιτεκτονική του αξία, ώστε να γίνει επισκέψιμο από ένα πιο ειδικό κοινό (αρχιτέκτονες, φοιτητές αρχιτεκτονικής, ανθρώπους της τέχνης), από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό. Εξάλλου, πώς είναι δυνατόν η παιδεία και ο πολιτισμός να τοποθετούνται –διαχρονικά και συνολικά– «πολύ ψηλά στην ατζέντα» και, σε μια στιγμή, να σβήνεται απερίσκεπτα από τον χάρτη μια χειροπιαστή, πολύτιμη εκδήλωσή τους;
Η πλήρης δημοσίευση του άρθρου εδώ:
https://www.archetype.gr/.../ta-pathi-tis-monternas...

 

Ακολουθήστε το thebest.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο thebest.gr

Ειδήσεις