Από την Πάτρα, στη σκιά του Ταΰγετου: Ο Θεόδωρος Παπαθεοδώρου και μια ιστορία που ξεκίνησε από δύο αληθινούς θανάτους

Με το μυθιστόρημά του «Το Αίνιγμα στον Ταΰγετο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή, ο Πατρινός συγγραφέας Θεόδωρος Παπαθεοδώρου κάνει ένα ενδιαφέρον πέρασμα στο αστυνομικό είδος, στήνοντας μια ιστορία μυστηρίου που ξεκινά από τη σκιά του Ταΰγετου και ξεδιπλώνεται μέσα από μια πολυεπίπεδη έρευνα.

Δύο φαινομενικά άσχετοι θάνατοι, αληθινά περιστατικά που αποτέλεσαν την αφετηρία της μυθοπλασίας, οδηγούν τον ιδιωτικό ερευνητή Αλέξανδρο Φωκά σε μια διαδρομή που ενώνει τη Σπάρτη, την Αθήνα και το Λονδίνο.

Σε μια συζήτηση για τη γέννηση της ιστορίας, τους χαρακτήρες και τις προκλήσεις της συγγραφής, ο Θεόδωρος Παπαθεοδώρου μιλά για τις πηγές έμπνευσής του, τη σχέση του με το αστυνομικό μυθιστόρημα και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δράση και την ψυχογράφηση των ηρώων. Παράλληλα, αποκαλύπτει πώς η πραγματικότητα μπορεί να γίνει αφετηρία για τη μυθοπλασία και δίνει μια πρώτη εικόνα για τα επόμενα συγγραφικά του βήματα.

Πώς σου ήρθε η ιδέα για την ιστορία με τους δύο φαινομενικά άσχετους θανάτους κάτω από τη σκιά του Ταΰγετου;

Έτυχε κάποτε να γνωρίσω έναν άνθρωπο ο οποίος ζούσε σε ένα χωριό στους πρόποδες του Ταύγετου. Από αυτόν και την ιστορία της ζωής του, που την έμαθα από κάποιον κοινό μας φίλο, εμπνεύστηκα έναν από τους βασικούς χαρακτήρες του μυθιστορήματός μου. Οι δύο φαινομενικά άσχετοι μεταξύ τους θάνατοι, είναι αληθινά περιστατικά, όπως αληθινός είναι και ο τόπος, η Λακωνία, ο Ταύγετος. Από εκεί κι έπειτα λειτούργησε η μυθοπλασία..

Τι σε ενέπνευσε να δημιουργήσεις τον χαρακτήρα του ιδιωτικού ερευνητή Αλέξανδρου Φωκά; Έχει κάποια στοιχεία της προσωπικότητάς σου ή είναι τελείως φανταστικός χαρακτήρας;

Ο Φωκάς είναι ο ιδιωτικός ερευνητής, το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας. Είναι ο ντετέκτιβ που αποτελεί τον ήρωα του αστυνομικού είδους, όπως τον συναντά κανείς στα περισσότερα κλασικά αστυνομικά μυθιστορήματα ή διηγήματα. Ήθελα να είναι αυτός ο χαρακτήρας που θα πάρει κατά κάποιον τρόπο από το χέρι τον αναγνώστη για να τον συστήσει στην περιπέτεια της έρευνας και όχι μόνο. Ήθελα να είναι ο χαρακτήρας που κυρίως μέσα από τα δικά του μάτια θα παρουσιαστεί όλη η εξέλιξη των γεγονότων. Είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας με στοιχεία κοινότοπα σε ότι αφορά το αστυνομικό είδος, μα και με στοιχεία ασυνήθιστα που τον διαφοροποιούν αρκετά. Δεν μπορώ ωστόσο να δηλώσω ότι είναι εντελώς άσχετος με τη δική μου προσωπικότητα. Διαθέτει σίγουρα και κάποια από τα δικά μου χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

Γιατί επέλεξες πόλεις όπως η Σπάρτη, η Αθήνα και το Λονδίνο ως βασικούς σταθμούς της ιστορίας;

Η Σπάρτη είναι η πόλη κάτω από το βουνό με τη μυστηριώδη αύρα. Είναι η πόλη από την οποία αρχίζει η ουσιαστική έρευνα για την υπόθεση των δύο θανάτων. Είναι δε μια πόλη που συνδέει κατά κάποιον τρόπο το χθες της Λακωνίας και της Ελλάδας με το σήμερα. Και είναι μια από τις πόλεις που έχουν αποτυπωθεί θετικά στη δική μου ψυχή. Η Αθήνα είναι η έδρα του ερευνητή Αλέξανδρου Φωκά, η βάση για τις αποφάσεις, τις σκέψεις, τις συνδέσεις με τις καταστάσεις και τα πρόσωπα. Και είναι μια πόλη στην οποία έτυχε προσωπικά να έχω ζήσει για χρόνια, είτε ως φοιτητής, είτε ως εργαζόμενος εκεί. Το Λονδίνο τέλος, είναι για την ιστορία του βιβλίου ο κοσμοπολίτικος αέρας και η πόλη που λειτουργεί ως κόμβος εξελίξεων. Για μένα ήταν απλώς μια μάλλον τυχαία επιλογή που εξυπηρέτησε τη βούλησή μου να υπάρχουν στοιχεία ταξιδιωτικής έρευνας και κοσμοπολιτισμού.

Υπάρχουν αληθινά γεγονότα ή προσωπικές εμπειρίες που επηρέασαν την πλοκή του βιβλίου;

Όπως ανέφερα ήδη, ναι υπάρχουν κάποια γεγονότα που είναι αληθινά και αποτέλεσαν τη βάση για να χτιστεί η ιστορία. Δεν θα έλεγα ότι υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες που επηρέασαν συνειδητά την πλοκή. Μα όπως γνωρίζεις κι εσύ, οι εμπειρίες όσων γράφουν είναι πολύ δύσκολο να μην επηρεάζουν λιγότερο ή περισσότερο το κείμενό τους ή και την πλοκή των ιστοριών τους. Θα ομολογούσα εν τέλει πως σίγουρα οι εμπειρίες μου επηρέασαν την πλοκή, αν και δεν θα το παραδεχθώ ποτέ σημειώνοντας ποιες είναι αυτές. Όταν μιλάμε για αστυνομικό μυθιστόρημα, θανάτους, εγκλήματα και υπηρεσίες ασφαλείας, είναι επικίνδυνα αυτά τα πράγματα…

Πόσο χρόνο σου πήρε να γράψεις αυτό το μυθιστόρημα;

Ήταν αποσπασματική η γραφή και θα μπορούσα να πω ότι διήρκεσε χρόνια. Μα αν συμπτύξω τον χρόνο της πραγματικής ενασχόλησης με το κείμενο, θα πω ότι μου πήρε γύρω στους οκτώ μήνες.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες κατά τη συγγραφή του;

Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν η ισορροπία μεταξύ των στοιχείων της δράσης, της γρήγορης εξέλιξης, του αστυνομικού ύφους και των στοιχείων της εμβάθυνσης των χαρακτήρων, της πιο βαθιάς παρουσίασης των εσωτερικών λειτουργιών τους, της ψυχοσύνθεσής τους. Νομίζω πως όταν θέλει κανείς να γράψει μεν ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, να αγγίξει δε σημαντικά ζητήματα σε διάφορα επίπεδα και τελικά να παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό ένα καλό βιβλίο, οφείλει να βρει την ισορροπία που δεν θα κουράσει, που θα καταστήσει το μυθιστόρημα ελκυστικό, αλλά όχι στεγνό από μηνύματα, συναισθήματα και αφορμές για προβληματισμό. Αυτό προσπάθησα να επιτύχω.

Υπάρχει κάποιο μήνυμα ή σκέψη που θέλεις να κρατήσει ο αναγνώστης όταν τελειώσει το βιβλίο;

Το βιβλίο αυτό αγγίζει πολλά θέματα. Ψυχολογικά, ηθικά, κοινωνικά, ερωτικά, ακόμα και πολιτικά υπό ευρεία έννοια. Πιστεύω λοιπόν ότι ο αναγνώστης θα βρει σίγουρα κάποια σημεία για να ξεδιπλώσει τις δικές του σκέψεις, να τις επεξεργαστεί, να τις αναλύσει. Εκείνο που ενδιαφέρει εμένα, είναι να ευχαριστηθεί το βιβλίο, να το απολαύσει. Από εκεί κι έπειτα είναι δικό του θέμα τι θα κρατήσει ή σε τι θα σταθεί.

Πώς θα περιέγραφες τον Αλέξανδρο Φωκά σε σχέση με άλλους γνωστούς λογοτεχνικούς ντετέκτιβ;

Στην αρχή της ιστορίας μοιάζει να κινείται λίγο πολύ σε ένα γνωστό πλαίσιο του συνήθους ντετέκτιβ. Ωστόσο, στην πορεία γίνεται μάλλον ασυνήθιστος. Είναι περισσότερο συναισθηματικός και ανθρώπινος θα έλεγα. Διαθέτει επίσης κι ένα ευρύτερο πνεύμα και πλέγμα ενδιαφερόντων. Λειτουργεί με την καρδιά, χωρίς να του λείπουν η λογική, η γνώση, το θάρρος.

Ποιοι συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας σε έχουν επηρεάσει περισσότερο;

Οι Έλληνες. Ο πρωτοπόρος Γιάννης Μαρής, ο Πέτρος Μάρκαρης, ο φίλος Νεοκλής Γαλανόπουλος. Αυτοί μου αρέσουν, δεν ξέρω αν με έχουν επηρεάσει ως συγγραφέα. Άλλωστε δεν είμαι συγγραφέας αστυνομικών έργων. Το αίνιγμα στον Ταύγετο είναι το πρώτο μου αστυνομικό μυθιστόρημα.

Σκέφτεσαι να συνεχίσεις με νέες ιστορίες του ίδιου ντετέκτιβ σε επόμενα βιβλία;

Προς το παρόν όχι. Μα ποτέ μην λες ποτέ λένε..

Όταν ξεκίνησες να γράφεις το βιβλίο, γνώριζες από την αρχή ποιος ήταν ο ένοχος ή το ανακάλυψες στην πορεία της γραφής;

Ωραία ερώτηση αυτή! Μερικοί αναγνώστες πιστεύουν ότι ο συγγραφέας έχει πάντα προσχεδιάσει τη βασική ιστορία του, τον κεντρικό ήρωά του, τα θέματά του, τους ενόχους του. Στη δική μου περίπτωση ίσχυσε οπωσδήποτε ένας αρχικός σχεδιασμός, αλλά ούτε τον ένοχο γνώριζα, ούτε την ακριβή εξέλιξη προσώπων και πραγμάτων.

Τι να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Γράφω ήδη ένα μυθιστόρημα κατά βάση ιστορικό. Μου αρέσει αυτό το είδος και επιθυμώ να γυρίσω στα παλιά μου λημέρια, στα χνάρια του πρώτου μου βιβλίου που είχε εκδοθεί από τις εκδόσεις Ωκεανός, με τίτλο «ο τρίτος δρόμος είναι της αγάπης» και ήταν μια περιπέτεια με φόντο τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό που γράφω τώρα αφορά σε μια διαφορετική ιστορική περίοδο και είναι για μένα πολύ ενδιαφέρον. Ελπίζω όταν με το καλό τελειώσει και πάρει τον δρόμο της έκδοσης, να αποδειχθεί ενδιαφέρον και για τους αναγνώστες.

Με το μυθιστόρημά του «Το Αίνιγμα στον Ταΰγετο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή, ο Πατρινός συγγραφέας Θεόδωρος Παπαθεοδώρου κάνει ένα ενδιαφέρον πέρασμα στο αστυνομικό είδος, στήνοντας μια ιστορία μυστηρίου που ξεκινά από τη σκιά του Ταΰγετου και ξεδιπλώνεται μέσα από μια πολυεπίπεδη έρευνα. Δύο φαινομενικά άσχετοι θάνατοι, αληθινά περιστατικά που αποτέλεσαν την αφετηρία της μυθοπλασίας, οδηγούν τον ιδιωτικό ερευνητή Αλέξανδρο Φωκά σε μια διαδρομή που ενώνει τη Σπάρτη, την Αθήνα και το Λονδίνο.

Σε μια συζήτηση για τη γέννηση της ιστορίας, τους χαρακτήρες και τις προκλήσεις της συγγραφής, ο Θεόδωρος Παπαθεοδώρου μιλά για τις πηγές έμπνευσής του, τη σχέση του με το αστυνομικό μυθιστόρημα και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δράση και την ψυχογράφηση των ηρώων. Παράλληλα, αποκαλύπτει πώς η πραγματικότητα μπορεί να γίνει αφετηρία για τη μυθοπλασία και δίνει μια πρώτη εικόνα για τα επόμενα συγγραφικά του βήματα.

Πώς σου ήρθε η ιδέα για την ιστορία με τους δύο φαινομενικά άσχετους θανάτους κάτω από τη σκιά του Ταΰγετου;

Έτυχε κάποτε να γνωρίσω έναν άνθρωπο ο οποίος ζούσε σε ένα χωριό στους πρόποδες του Ταύγετου. Από αυτόν και την ιστορία της ζωής του, που την έμαθα από κάποιον κοινό μας φίλο, εμπνεύστηκα έναν από τους βασικούς χαρακτήρες του μυθιστορήματός μου. Οι δύο φαινομενικά άσχετοι μεταξύ τους θάνατοι, είναι αληθινά περιστατικά, όπως αληθινός είναι και ο τόπος, η Λακωνία, ο Ταύγετος. Από εκεί κι έπειτα λειτούργησε η μυθοπλασία..

Τι σε ενέπνευσε να δημιουργήσεις τον χαρακτήρα του ιδιωτικού ερευνητή Αλέξανδρου Φωκά; Έχει κάποια στοιχεία της προσωπικότητάς σου ή είναι τελείως φανταστικός χαρακτήρας;

Ο Φωκάς είναι ο ιδιωτικός ερευνητής, το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας. Είναι ο ντετέκτιβ που αποτελεί τον ήρωα του αστυνομικού είδους, όπως τον συναντά κανείς στα περισσότερα κλασικά αστυνομικά μυθιστορήματα ή διηγήματα. Ήθελα να είναι αυτός ο χαρακτήρας που θα πάρει κατά κάποιον τρόπο από το χέρι τον αναγνώστη για να τον συστήσει στην περιπέτεια της έρευνας και όχι μόνο. Ήθελα να είναι ο χαρακτήρας που κυρίως μέσα από τα δικά του μάτια θα παρουσιαστεί όλη η εξέλιξη των γεγονότων. Είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας με στοιχεία κοινότοπα σε ότι αφορά το αστυνομικό είδος, μα και με στοιχεία ασυνήθιστα που τον διαφοροποιούν αρκετά. Δεν μπορώ ωστόσο να δηλώσω ότι είναι εντελώς άσχετος με τη δική μου προσωπικότητα. Διαθέτει σίγουρα και κάποια από τα δικά μου χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

Γιατί επέλεξες πόλεις όπως η Σπάρτη, η Αθήνα και το Λονδίνο ως βασικούς σταθμούς της ιστορίας;

Η Σπάρτη είναι η πόλη κάτω από το βουνό με τη μυστηριώδη αύρα. Είναι η πόλη από την οποία αρχίζει η ουσιαστική έρευνα για την υπόθεση των δύο θανάτων. Είναι δε μια πόλη που συνδέει κατά κάποιον τρόπο το χθες της Λακωνίας και της Ελλάδας με το σήμερα. Και είναι μια από τις πόλεις που έχουν αποτυπωθεί θετικά στη δική μου ψυχή. Η Αθήνα είναι η έδρα του ερευνητή Αλέξανδρου Φωκά, η βάση για τις αποφάσεις, τις σκέψεις, τις συνδέσεις με τις καταστάσεις και τα πρόσωπα. Και είναι μια πόλη στην οποία έτυχε προσωπικά να έχω ζήσει για χρόνια, είτε ως φοιτητής, είτε ως εργαζόμενος εκεί. Το Λονδίνο τέλος, είναι για την ιστορία του βιβλίου ο κοσμοπολίτικος αέρας και η πόλη που λειτουργεί ως κόμβος εξελίξεων. Για μένα ήταν απλώς μια μάλλον τυχαία επιλογή που εξυπηρέτησε τη βούλησή μου να υπάρχουν στοιχεία ταξιδιωτικής έρευνας και κοσμοπολιτισμού.

Υπάρχουν αληθινά γεγονότα ή προσωπικές εμπειρίες που επηρέασαν την πλοκή του βιβλίου;

Όπως ανέφερα ήδη, ναι υπάρχουν κάποια γεγονότα που είναι αληθινά και αποτέλεσαν τη βάση για να χτιστεί η ιστορία. Δεν θα έλεγα ότι υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες που επηρέασαν συνειδητά την πλοκή. Μα όπως γνωρίζεις κι εσύ, οι εμπειρίες όσων γράφουν είναι πολύ δύσκολο να μην επηρεάζουν λιγότερο ή περισσότερο το κείμενό τους ή και την πλοκή των ιστοριών τους. Θα ομολογούσα εν τέλει πως σίγουρα οι εμπειρίες μου επηρέασαν την πλοκή, αν και δεν θα το παραδεχθώ ποτέ σημειώνοντας ποιες είναι αυτές. Όταν μιλάμε για αστυνομικό μυθιστόρημα, θανάτους, εγκλήματα και υπηρεσίες ασφαλείας, είναι επικίνδυνα αυτά τα πράγματα…

Πόσο χρόνο σου πήρε να γράψεις αυτό το μυθιστόρημα;

Ήταν αποσπασματική η γραφή και θα μπορούσα να πω ότι διήρκεσε χρόνια. Μα αν συμπτύξω τον χρόνο της πραγματικής ενασχόλησης με το κείμενο, θα πω ότι μου πήρε γύρω στους οκτώ μήνες.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες κατά τη συγγραφή του;

Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν η ισορροπία μεταξύ των στοιχείων της δράσης, της γρήγορης εξέλιξης, του αστυνομικού ύφους και των στοιχείων της εμβάθυνσης των χαρακτήρων, της πιο βαθιάς παρουσίασης των εσωτερικών λειτουργιών τους, της ψυχοσύνθεσής τους. Νομίζω πως όταν θέλει κανείς να γράψει μεν ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, να αγγίξει δε σημαντικά ζητήματα σε διάφορα επίπεδα και τελικά να παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό ένα καλό βιβλίο, οφείλει να βρει την ισορροπία που δεν θα κουράσει, που θα καταστήσει το μυθιστόρημα ελκυστικό, αλλά όχι στεγνό από μηνύματα, συναισθήματα και αφορμές για προβληματισμό. Αυτό προσπάθησα να επιτύχω.

Υπάρχει κάποιο μήνυμα ή σκέψη που θέλεις να κρατήσει ο αναγνώστης όταν τελειώσει το βιβλίο;

Το βιβλίο αυτό αγγίζει πολλά θέματα. Ψυχολογικά, ηθικά, κοινωνικά, ερωτικά, ακόμα και πολιτικά υπό ευρεία έννοια. Πιστεύω λοιπόν ότι ο αναγνώστης θα βρει σίγουρα κάποια σημεία για να ξεδιπλώσει τις δικές του σκέψεις, να τις επεξεργαστεί, να τις αναλύσει. Εκείνο που ενδιαφέρει εμένα, είναι να ευχαριστηθεί το βιβλίο, να το απολαύσει. Από εκεί κι έπειτα είναι δικό του θέμα τι θα κρατήσει ή σε τι θα σταθεί.

Πώς θα περιέγραφες τον Αλέξανδρο Φωκά σε σχέση με άλλους γνωστούς λογοτεχνικούς ντετέκτιβ;

Στην αρχή της ιστορίας μοιάζει να κινείται λίγο πολύ σε ένα γνωστό πλαίσιο του συνήθους ντετέκτιβ. Ωστόσο, στην πορεία γίνεται μάλλον ασυνήθιστος. Είναι περισσότερο συναισθηματικός και ανθρώπινος θα έλεγα. Διαθέτει επίσης κι ένα ευρύτερο πνεύμα και πλέγμα ενδιαφερόντων. Λειτουργεί με την καρδιά, χωρίς να του λείπουν η λογική, η γνώση, το θάρρος.

Ποιοι συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας σε έχουν επηρεάσει περισσότερο;

Οι Έλληνες. Ο πρωτοπόρος Γιάννης Μαρής, ο Πέτρος Μάρκαρης, ο φίλος Νεοκλής Γαλανόπουλος. Αυτοί μου αρέσουν, δεν ξέρω αν με έχουν επηρεάσει ως συγγραφέα. Άλλωστε δεν είμαι συγγραφέας αστυνομικών έργων. Το αίνιγμα στον Ταύγετο είναι το πρώτο μου αστυνομικό μυθιστόρημα.

Σκέφτεσαι να συνεχίσεις με νέες ιστορίες του ίδιου ντετέκτιβ σε επόμενα βιβλία;

Προς το παρόν όχι. Μα ποτέ μην λες ποτέ λένε..

Όταν ξεκίνησες να γράφεις το βιβλίο, γνώριζες από την αρχή ποιος ήταν ο ένοχος ή το ανακάλυψες στην πορεία της γραφής;

Ωραία ερώτηση αυτή! Μερικοί αναγνώστες πιστεύουν ότι ο συγγραφέας έχει πάντα προσχεδιάσει τη βασική ιστορία του, τον κεντρικό ήρωά του, τα θέματά του, τους ενόχους του. Στη δική μου περίπτωση ίσχυσε οπωσδήποτε ένας αρχικός σχεδιασμός, αλλά ούτε τον ένοχο γνώριζα, ούτε την ακριβή εξέλιξη προσώπων και πραγμάτων.

Τι να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Γράφω ήδη ένα μυθιστόρημα κατά βάση ιστορικό. Μου αρέσει αυτό το είδος και επιθυμώ να γυρίσω στα παλιά μου λημέρια, στα χνάρια του πρώτου μου βιβλίου που είχε εκδοθεί από τις εκδόσεις Ωκεανός, με τίτλο «ο τρίτος δρόμος είναι της αγάπης» και ήταν μια περιπέτεια με φόντο τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό που γράφω τώρα αφορά σε μια διαφορετική ιστορική περίοδο και είναι για μένα πολύ ενδιαφέρον. Ελπίζω όταν με το καλό τελειώσει και πάρει τον δρόμο της έκδοσης, να αποδειχθεί ενδιαφέρον και για τους αναγνώστες.