Cover Story

  • http://cdn.thebest.gr/media/images/magMain/kmrqqlaooa4ae6c9fceb63c.jpg

    ΗΡΩ

    ΗΡΩ

ΗΡΩ ΛΕΧΟΥΡΙΤΗ «Έτσι είμαι εγώ…»

Μια συνέντευξη που θα συζητηθεί

ΓΙΩΤΑ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ  Οκτώβριος 2009ΣΕΛ.56

Την θυµάµαι να κάθεται πάντα στο µπροστινό από µένα θρανίο. Από την πρώτη τάξη, στο 25ο Δηµοτικό στην περιοχή Μαρούδα, µέχρι το 5ο Γυµνάσιο της Πάτρας και µετά το Κλασικό Λύκειο…

Ένα παιδί που άλλαζε φυσιογνωµία µε τρόπο θεαµατικό, χωρίς ποτέ να αφήνει το χρόνο ή τους «χρονοκράτες» να αλλάζουν το «µέσα» του… Ένα παιδί εξαιρετικά τολµηρό και επίµονο, που θα έπρεπε να επιστρατευτούν πολλές… αλυσίδες για να δέσουν έστω και για λίγο το εκρηκτικό του ταµπεραµέντο. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που πάντα την θαύµαζα και πάντα την νοσταλγώ.

Η Ηρώ δεν γνωρίζει τι σηµαίνει «θέλω, µα δεν µπορώ». Και έχει πλήρη άγνοια της λέξης «φοβάµαι».

Δεν άφησε ποτέ κανέναν να της επιβάλλει µε την κριτική του τροποποιήσεις στον εσωτερικό της έλεγχο και δεν τρελάθηκε ποτέ µε το να έχει διαγωγή…κοσµιοτάτη.

Αυτή η τολµηρή Υδροχόος, που ήθελε να γίνει Εισαγγελέας, αλλά ευτυχώς το…απέφυγε, έµοιαζε να κινείται από νήπιο, στους ρυθµούς µιας δικής της ενορχήστρωσης. Και όπως κάθε άνθρωπος που έχει µέσα του ρυθµό, έκανε και τους διπλανούς της να …χορεύουν σε χρόνο παρόντα. Ήταν η µουσική στις µέρες του σχολείου και της ασφυκτικής πίεσης των µαθηµάτων. Η υπέροχη φωνή που συνόδευε την κιθάρα στις εκδροµές, το νέο ταλέντο που αναγνώριζε κανείς µε την πρώτη µατιά στις µπουάτ της Πάτρας και αργότερα µια νέα δυναµική παρουσία στο χώρο της «ψαγµένης» ποπ. Πάνω απ΄όλα όµως, ήταν για µένα ο άνθρωπος που µου φώναζε «κάντο».

Όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος, µε τίτλο «Άτιµα τα πράγµατα», είπα «το έκανε» και όταν τόλµησε να γεννήσει ένα παιδί χωρίς να παντρευτεί τον πατέρα του, είπα «το εννοούσε». Ο µικρός Γιώργος, που πήρε το όνοµα του παππού του - του πατέρα της - σήµερα πηγαίνει στην πρώτη Δηµοτικού. Ίσως και να κάθεται στο µπροστινό θρανίο από έναν φίλο ζωής. Όπως και η µαµά του. Και ίσως κάποια µέρα, αυτός ο φίλος κληθεί να του πάρει συνέντευξη. Όπως και η …φίλη της µαµάς του. Πάµε λοιπόν να το κάνουµε και αυτό.

Οι φίλοι σε θυµούνται από µωρό, να µοιάζεις να έχεις…καταπιεί ένα µικρόφωνο. Αποδίδεις την προσβολή σου από το µικρόβιο της µουσικής, στη µητέρα σου που ήταν καθηγήτρια µουσικής, ή πιστεύεις ότι τελικά το ταλέντο κρατάει σε κάποιον συντροφιά από το…µαιευτήριο;

Δεν ξέρω τι σηµαίνει ταλέντο. Ίσως εάν µιλάς για κάποια κλίση στη µουσική, να σου απαντήσω ότι τίποτα δεν υπάρχει µόνο του. Διότι ακόµα και αν είχα µια κλίση, εάν δεν µεγάλωνα σε ένα σπίτι που αγαπούσε τόσο τη µουσική και δεν ασχολείτο µε αυτή, δεν θα φαινόταν ποτέ.

Είχες µια µικρή εµµονή µε τη Νοµική. Θα µπορούσες αλήθεια να φανταστείς τον εαυτό σου δικηγόρο;

Δυστυχώς ονειρευόµουν τον εαυτό µου εισαγγελέα. Ακόµα χειρότερα δηλαδή. Νοµίζω όµως ότι η ζωή φρόντισε για µένα πριν από εµένα. Διότι η µουσική µε βοήθησε αφάνταστα να επικοινωνήσω και να εκφραστώ. Επίσης νοµίζω ότι «γλίτωσε» πολύς κόσµος από την εµµονή µου µε την υπεράσπιση του δίκαιου. Διότι η ζωή µε έµαθε ότι υπάρχουν πολλές αλήθειες, εξίσου δυνατά τεκµηριωµένες και είναι ανώριµος όποιος βαδίζει µε στεγανά…

Και η Νοσηλευτική; Πέρασε και δεν κόλλησε;

Πώς δεν κόλλησε; Σχεδόν τέλειωσα. Χρωστάω 8-9 µαθήµατα. Ήταν αυτή η χαζή προσπάθεια που κάνουµε να είµαστε «συνεπείς» µε τα όνειρα των γονιών µας, που όµως είναι τόσο µακριά από τα δικά µας… Χάσιµο χρόνου, απλά. Όταν το συνειδητοποίησα ήταν η στιγµή που αποφάσισα να φύγω για την Αθήνα.

Σε θυµάµαι να τραγουδάς στις µπουάτ της Πάτρας και άπαντες να κάνουν λόγο για ένα µεγάλο ταλέντο. Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε στη σκηνή; Ήταν µια αναπόφευκτη εξέλιξη που προερχόταν από µια βαθύτατη ανάγκη, ή µια εντελώς συγκυριακή κατάσταση;

Δεν υπάρχουν συµπτώσεις. Υπάρχει η επαφή µε τη συνείδησή µας που δρα πάντα λυτρωτικά, ακόµα και εν αγνοία µας. Και εγώ, ήµουν τυχερή γιατί το αντιλήφθηκα. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι, διανύουν όλη τους την ζωή, χωρίς να ακούνε «το µέσα» τους και τη φωνή που τους λέει την αλήθεια.

Γιατί οι άνθρωποι δεν κρίνονται από τις δυνατότητες τους, αλλά από τις επιλογές τους…

Ποια είναι τα µουσικά στέκια της Πάτρας από τα οποία έχεις τις ισχυρότερες αναµνήσεις; Και ποιο ήταν το πιο απίστευτο πράγµα που σου είχε συµβεί;

Έχω δουλέψει σε όλες τις µπουάτ αυτής της πόλης, έχω εργαστεί 4 χρόνια χειµώνα - καλοκαίρι, αλλά οι αναµνήσεις µου είναι ελάχιστες. Βλέπεις, ήταν µια εποχή που τα βιώµατα περνούσαν λίγο αδιάφορα διότι το «τώρα» έχει µια µοναδική αξία που αργότερα την ξεχνάµε…

Όµως, το χαρακτηριστικότερο που θυµάµαι, είναι άνθρωποι που περνούσαν ολόκληρες νύχτες στους χώρους, έπιναν, διασκέδαζαν, µιλούσαµε, τραγουδούσαµε… Το επόµενο πρωί, γραβατοφορεµένοι στους δρόµους, δεν µε χαιρετούσαν ποτέ, µα ποτέ…

Υπάρχει µια νοοτροπία για τους ανθρώπους που δουλεύουν τη νύχτα, που κρατάει από πολύ παλιά, ότι είµαστε «σκοτεινοί και παράξενοι» µε πολλά «ελαττώµατα και κακές συνήθειες»…

Είναι αληθινά πολύ αστείο, διότι εγώ τόσα χρόνια µέσα στη νύχτα, δεν είδα πουθενά, τόση ψευτιά, τόση υποκρισία και τόσο πουριτανισµό όσον αυτόν της «ηλιόλουστης µέρας»… Τέλος πάντων, δεν ασχολούµαι καθόλου πια. Ξέρω ποια είµαι, αλλά κυρίως ξέρω ποια ήµουν και πώς έχω µεγαλώσει. Και η αγάπη που έχω λάβει από τους γονείς µου και από τους ανθρώπους, είναι η ασπίδα µου και η δύναµη µου µαζί.

Από την Πάτρα στην Αθήνα. Πόσο κόστος είχε η µετάβαση;

Όσο κι αν ακούγεται απλό, ήταν δύσκολο, µε φόβο και χτυποκάρδι µεγάλο. Διότι ήταν η πρώτη µεγάλη απόφαση της ζωής µου για την οποία είχα ολοκληρωτικά την ευθύνη κι αυτό έκανε τα πράγµατα πολύ δύσκολα. Από τότε και στο εξής, όλες τις αποφάσεις της ζωής µου τις πήρα µόνη, πράγµα που κάνει µεν µεγάλο το βάρος, αλλά σε απελευθερώνει κιόλας γιατί είσαι «κύριος» του εαυτού σου, µαθαίνεις τα όρια και τις αντοχές και αποκτάς µια αυτογνωσία και µια ωριµότητα που µόνο µέσα από την «µοναχικότητα της απόφασης» µπορείς να δεις.

Ο δρόµος προς την καθιέρωση ή την αναγνώριση για ένα νέο άνθρωπο που αγαπά το «ψαγµένο» τραγούδι, είναι στρωµένος µε…

Δεν υπάρχει συγκεκριµένος δρόµος, ή µονοπάτια επιτυχίας και αναγνώρισης. Υπάρχει συνεχής προσπάθεια και κυρίως, υπάρχει συνεχής εξέλιξη. Η µουσική, όπως και όλες οι τέχνες, είναι µια διαρκής αναζήτηση που προχωράει όλο και πιο εσωτερικά, ανακαλύπτοντας κοµµάτια του «εγώ» µας που ούτε καν τα είχαµε φανταστεί. Γι’ αυτό και οι καλλιτέχνες είναι φύσει «εγωκεντρικοί» , αλλά αυτό τους κάνει και «γνώστες» της ψυχής των άλλων. Διότι µόνο αν γνωρίσεις και αγαπήσεις την ψυχή σου, µπορείς να δεις και πέρα από «τη µύτη σου».

Επιτυχία χωρίς αποκαλυπτική φούστα και …έκθετο µπούστο…. Μπορεί σήµερα η επιτυχία στο χώρο της δισκογραφίας ή της σκηνής να είναι… ντυµένη;

Αυτό είναι ανάλογο µε το τι θεωρεί κανείς «επιτυχία».

Επιτυχία για µένα είναι να ανακαλύπτω συνεχώς ότι έχω καινούρια όρια, που δεν έχουν όρια… Επιτυχία είναι να είµαι καλά και ισορροπηµένη µε τον εαυτό µου µε τις λιγότερες κατά το δυνατόν «εκπτώσεις» στην αισθητική µου και στην ηθική µου, όπως εγώ αντιλαµβάνοµαι την ηθική.

Ντυµένη - γυµνή… λίγο ρόλο παίζει.

Μετράει µόνο τι θα µείνει….

Διότι η επιτυχία δεν µετριέται µε το µέγεθος, αλλά µε το χρόνο ζωής της….

Ένιωσες ποτέ όµηρος της εικόνας σου;

Όχι, και αυτό είναι ένα τίµηµα που πληρώνω στην καριέρα µου. Το γεγονός ότι δεν επέτρεψα να χαρακτηριστώ ούτε ποιοτική, ούτε εµπορική. Διότι έχω κινηθεί µέσα στη µουσική µε ελεύθερη αντίληψη και αισθητική. Στα τραγούδια δεν δίνω τίτλους, απλά ακούω, αισθάνοµαι και επιλέγω τι θέλω να τραγουδήσω. Τα προγράµµατα που φτιάχνω έχουν όλα τα «είδη» από όλους τους χώρους χωρίς παρωπίδες και στεγανά.

Στην τέχνη, οφείλεις να νιώθεις περισσότερο από το να βλέπεις και να παρατηρείς.

«Έτσι είµαι εγώ και ούτε που θέλω να αλλάξω». Από τις πρώτες µεγάλες επιτυχίες σου. Αυτοβιογραφική η ατάκα;

Αυτοβιογραφική που έγινε «ατάκα»… και όσο µεγαλώνω αυτό είναι που µε απελευθερώνει. Αλλά πιο πολύ µε συγκινεί όταν έρχονται άνθρωποι και µου λένε αυτήν την «ατάκα» γιατί ανακαλύπτω ότι «µιλάω» µαζί τους κι αυτό είναι αληθινά δυσεύρετο…

Ένα παιδί, χωρίς γάµο. Το τόλµησες. Είχε κόστος;

Ο γάµος δεν κάνει την οικογένεια. Την οικογένεια την κάνει η σύµπνοια, η κοινή πορεία, η εξέλιξη. Δεν θα έµπαινα ποτέ στο «κλισέ» της κοινωνίας που σε θέλει «ευτυχισµένο οικογενειάρχη». Όµως, είναι ζητούµενο για µένα η επαφή και η επικοινωνία και αυτό είναι άσχετο µε το γάµο.

Και ο γιος µου θα µεγαλώσει σε µια µονογονεϊκή οικογένεια, µε πολλή και ανυστερόβουλη αγάπη, χωρίς ανταλλάγµατα, και µε αλήθεια, χωρίς θεατρινισµούς και κοινωνικές συµβάσεις, ψέµµατα και υποκρισία.

Αυτό σήµερα νοµίζεις ότι εξακολουθεί να είναι για κάποιους ταµπού;

Στην Ελλάδα µόνο, αλλά ναι είναι. Διότι εγώ αντιµετωπίζω απλά καθηµερινά προβλήµατα εγγράφων και διαδικαστικά που για µένα µπορεί να είναι ρουτίνα αλλά για το γιο µου θα είναι ίσως ένας διαρκής απολογισµός χωρίς λόγο. Κι αυτό είναι ακόµα µια µορφή υποκρισίας και ρατσισµού της κοινωνίας που θέλει πολίτες «πιστούς» στα «ιδανικά»… Είναι µάλλον απόηχος µιας µεταπολεµικής εποχής που δεν ξεπεράσαµε ποτέ…

Τι είναι ο Γιώργος για σένα;

Δανείζοµαι κάτι που διάβασα:

Από τη στιγµή που γεννήθηκε ο γιος µου, κατάλαβα ότι η καρδιά µου θα κατοικεί σε άλλο σώµα…

Του κληρονόµησες το γονίδιο της µουσικής;

Το µόνο γονίδιο που φιλοδοξώ να του έχω δώσει είναι η αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους και η δύναµη να αποφασίζει. Όλα τα αλλά θα τα βρει µόνος του

Θα µπορούσες να φανταστείς τον Γιώργο υποψήφιο σε µουσικό ριάλιτι;

Δεν ξέρω. Αλλά αυτό που ήξερα από µένα είναι ότι η «καριέρα» ξεκινάει από το πρώτο σκαλί και προχωράει…

Τα ριάλιτι µας απέδειξαν ότι η «καριέρα» ξεκινάει από το πιο ψηλό σκαλί της αναγνωρισιµότητας και της «δόξας» και καταλήγει στην ανυπαρξία και την εξαφάνιση!!!

Ελπίζω ότι ο γιος µου θα µπορέσει να το δει…

Ο δίσκος που σε χαρακτηρίζει περισσότερο ως άνθρωπο ή ως καλλιτέχνη;

Το δεύτερο κοντσέρτο του Ραχµανινοφ!!!

Γράφεις συνήθως µόνη σου τους στίχους.

Υπάρχει αγαπηµένο τραγούδι χωρίς αγαπηµένο στίχο;

Τα περισσότερα τραγούδια µου τα αντιµετωπίζω πολύ αυστηρά και ελάχιστα από αυτά µου αρέσουν σε αντίθεση µε τους τραγουδοποιούς που θεωρούν τα τραγούδια «παιδιά» τους… Ναι, δεν θέλω να σας πω, αλλά υπάρχουν τραγούδια που ο στίχος τους δεν είναι αυτό που θα ήθελα πραγµατικά.

Θα µπορούσες να φέρεις τον κόσµο άνω κάτω για….

Το γιο µου πρώτα από όλα. Και είµαι πολέµια της αδικίας. Όταν βλέπω αδικία καταφανή, γίνοµαι έξαλλη και µπορώ να φτάσω στα άκρα.

Επίσης θα µπορούσα να κάνω τον κόσµο άνω κάτω για τα παπούτσια ή ένα ρούχο ή κάτι που κάποιος το έχει «φυλάξει» κάπου… Τρελαίνοµαι όταν µου πειράζουν τα πράγµατα µου!!!

Μουσική και θέατρο. Τα παντρέψατε µε έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο την περασµένη σεζόν µε τον Λουδάρο και τον Μπεγνή. Και συνεχίζετε φέτος µε τον Μπουρδούµη. Ταιριάζουν αυτά τα δύο;

Φυσικά. Οι τέχνες είναι άρρηκτα δεµένες µεταξύ τους και η µια πολλές φορές συµπληρώνει την άλλη διότι απλά πολλαπλασιάζει τη συµµετοχή των αισθήσεων…

Η σκέψη ήταν το πρώτο πράγµα, η πράξη ήταν το πιο δύσκολο, αλλά τελικά λειτούργησε, διότι κάναµε όλοι υποχωρήσεις χάριν του αποτελέσµατος.

Πού αποδίδεις τη µεγάλη επιτυχία του σχήµατος και µάλιστα σε µια δύσκολη σεζόν για τις µουσικές σκηνές;

Στην πρωτοτυπία της σκέψης και στη λειτουργικότητα του προγράµµατος διότι προσπάθησα να προσαρµοστώ στις δυνατότητες των συναδέλφων και όχι στις επιδιώξεις µου. Επίσης υπήρχε ένας αυθορµητισµός και µια συµµετοχή του κόσµου που δεν συνηθίζεται στις µέρες µας και ακόµα ήµασταν τελείως ακοµπλεξάριστοι και απενοχοποιηµένοι από τα «πρέπει» και την «εικόνα» µας. Αυτοί νοµίζω ότι ήταν οι λόγοι που έκαναν αυτό το σχήµα να επιτύχει τόσο.

Θα µπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου στο θέατρο;

Δεν νοµίζω ότι έχω αυτήν τη δυνατότητα. Όµως η ζωή µε έµαθε να µην λέω «ποτέ». Και έτσι αφήνω ανοιχτό κάθε ενδεχόµενο, αρκεί να αποτελεί για µένα πρόκληση και αρκεί να νιώθω εγώ καλά µέσα σε αυτό.

Γιατί διακόπηκε η συνεργασία µε τον Μπεγνή;

Διότι κουράστηκε. Και όταν κάποιος καλλιτέχνης κουράζεται, είναι προτιµότερο να αποσύρεται από το να φθείρεται…

Ένας νέος δίσκος στα σκαριά ή όχι ακόµη;

Νέο τραγούδι γραµµένο από µένα, δεν ξέρω ακόµα για δίσκο (cd) αλλά δεν αγχώνοµαι κιόλας.

Επιστροφή στην Πάτρα. Αγαπηµένα στέκια και αγαπηµένα πρόσωπα;

Μόνο εσένα έχω από τους συµµαθητές και τους φίλους. Η απόσταση και ο χρόνος και τα ξεχωριστά βιώµατα είναι αυτά που µας αποµακρύνουν. Χαράζουµε διαφορετικούς δρόµους. Μόνο εάν υπάρχει βαθιά αγάπη µπορεί να κρατήσει. Και µε σένα µάλλον υπήρχε…

Πες µου για το καταφύγιό σου, το σπίτι στην Τσαπουρνιά...

Δεν είναι πια καταφύγιο. Είναι το µοναδικό πράγµα που µου άφησε ο πατέρας µου και το διατηρώ σαν…µνηµείο της εφηβικής µου ζωής. Αυτή είναι η αξία του. Όµως, δεν πιστεύω ούτως ή άλλως στα υλικά… Αυτό που µένει, είναι µέσα µας και αυτό που πετάµε, πάλι µέσα µας είναι για να µας θυµίζει ότι :

«όλα, τα πάντα, είναι στο δρόµο για κάπου αλλού…!».

Θα επέστρεφες ποτέ;

Το χθες, µακρινό,

το αύριο µυστικό, µα…

του σήµερα τα δώρα αν τα θες, ζήσε το …τώρα…

 

Bookmark and Share

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΝΙΚΟΣ & ΤΑΣΙΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥΟκτώβριος 2012
ΧΑΡΑ ΠΑΝΤΑΖΑΤΟΥ – ΜΑΡΛΑΦΕΚΑΙούλιος 2012
ΧΡΗΣΤΟΣ ΨΑΡΙΑΔΗΣΑπρίλιος 2012
ΑΡΤΕΜΙΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ - Περιμένει ΓιοΔεκέμβριος 2011
ΗΛΙΑΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ - H Star της Πάτρας Οκτώβριος 2011
ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΜΑΡΛΑΦΕΚΑΣ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΟΣΣΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΝΗΣ - «Λουξαρουν» ταχύτηταΙούνιος 2011
ΝIKOS APOSTOLOPOULOS - «Ο Nikos ντύνεται γαμπρός»Απρίλιος 2011
ΑΘΗΝΑ ΜΑΞΙΜΟΥ & ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΕΙΛΑΚΗΣ - Επιστρέφουν στον τόπο του...ευτυχήματοςΦεβρουάριος 2011
ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΚΟΥΚΙΟΥ - Η Σία θέλει να παντρευτείΔεκέμβριος 2010
Οι Εκλογες τους πηγαινουν πολύΝοέμβριος 2010
Γιώργος Κιμούλης εναντίον Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη ή Milo Tindle VS Andrew WykeΣεπτέμβριος 2010
ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΤΖΟΥΛΑΤΟΣΙούλιος 2010
ΜΑΡΙΑ ΦΛΩΡΑΤΟΥΙούνιος 2010
Χρήστος ΛούληςΜάϊος 2010
ΝΙΝΑ ΛΟΤΣΑΡΗΑπρίλιος 2010
Ζεν πρεμιέ παίκτης - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΤΣΕΛΗΣΜάρτιος 2010
ΕΦΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ - ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ - First LadyΦεβρουάριος 2010
Καρέ της... ΝτάμαςΔεκέμβριος 2009
Όλα στον αέραΝοέμβριος 2009
Κατσικόπουλος-Φούρας οδηγούν το Super RallyΣεπτέμβριος 2009
2 1

news

Πάτρα: Έπαθε κρίση μέσα στο λεωφορείο - Αναστάτωση στην πλατεία Γεωργίου - ΦΩΤΟ

Ηλικιωμένος έπαθε κρίση μέσα σε λεωφορείο της γραμμής 3 το αστικού ΚΤΕΛ της Πάτρας το οποίο εκτελούσε το δρομολόγιο Ζαρουχλέικα - Λεύκα. Ο άνδρας επέβαινε στο λεωφορείο το οποίο σταμάτησε στο πάνω μέρος της πλατείας Γεωργίου. Στο σημείο αφίχθει ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ και αστυνομία. Στη συνέχεια το λεωφορείο με μοναδικό επιβαίνοντα τον ίδιο μια και δεν αποβιβάστηκε, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους επιβάτες, αναχ...

περισσότερα
Οκτώβριος 2012

Οκτώμβιος 2012




Εσείς είστε το thebest.gr!

Στείλτε την εκδήλωσή σας στο www.thebest.gr κι εμείς...

Αποστολή εκδήλωσης!