Cover Story

  • http://cdn.thebest.gr/media/images/magMain/sxntgegkjc4d661fe5f058c.jpg

ΑΘΗΝΑ ΜΑΞΙΜΟΥ & ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΕΙΛΑΚΗΣ - Επιστρέφουν στον τόπο του...ευτυχήματος

ΑΘΗΝΑ ΜΑΞΙΜΟΥ & ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΕΙΛΑΚΗΣ

ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΙΔΗ Φεβρουάριος 2011ΣΕΛ.50

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η Πάτρα αποτελεί τον τόπο της γνωριμίας τους που κάνει τη σχέση τους με την πόλη ιδιαίτερη. Εδώ έζησαν και σημαντικές θεατρικές στιγμές και ετοιμάζονται για ακόμη περισσότερες με ένα άπαιχτο έργο του Τένεσι Ουίλιαμς, την «Κραυγή». Λίγο πριν συναντήσουν και πάλι από κοντά τους πατρινούς φίλους τους, πριν περπατήσουν στους αγαπημένους τους δρόμους και επιστρέψουν στις κουΐντες του «Απόλλωνα», ο Αιμίλιος Χειλάκης και η Αθηνά Μαξίμου ξετυλίγουν τις αναμνήσεις τους από την Πάτρα στο BEST και μας δίνουν το στίγμα του νέου θεατρικού τους στοιχήματος.
Μετά τον «Δον Ζουάν», και το «Αν μια νύχτα του χειμώνα», παραστάσεις που σφράγισαν το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας επιστρέφετε με την «Κραυγή».
Α.Μ. Θεωρώ πως οι παραστάσεις αυτές είχαν μια συνέπεια ως προς τις προσδοκίες του κοινού. Ήταν παραστάσεις με καθαρούς στόχους χωρίς να λένε ψέματα στο κοινό, και χωρίς να το μπερδεύουν αλλά ταυτόχρονα χωρίς να είναι και ευκολοχώνευτες, δηλαδή είχαν άποψη και ήθελαν να επικοινωνήσουν με το κοινό. Εύχομαι να συμβεί ακριβώς το ίδιο και με αυτή την παράσταση.
Α.Χ. Παραστάσεις που έχουν σφραγίσει ανεξίτηλα και την δική μου πορεία στον χώρο μας. Ειδικά ο Δον Ζουάν. Οι πρόβες μας στα τέλη της άνοιξης του 2005 μέσα στον φιλόξενο χώρο του «Απόλλωνα» ήταν από τις στιγμές που αποδεικνύουν ότι υπάρχουν ευτυχείς συγκυρίες στη δουλειά μας. Η πρεμιέρα μας στο Αρχαίο Ωδείο ήταν μια τεράστια αγκαλιά από ένα κοινό που ξέρει να είναι θεατής και όχι μικρός Γεωργουσόπουλος. Αυτό είναι για μένα και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Πατρινού θεατή. Ξέρει να συμμετέχει στο δρώμενο γιατί ζει σε μια πόλη που βιώνει κάθε χρόνο ένα από τα μεγαλύτερα θεάματα της Ελλάδας το Καρναβάλι.
Ήταν δύσκολη η απόφασή σας να αφήσετε την Αθήνα ή δεχτήκατε την πρόταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Πάτρας εύκολα;
Α.Χ. Ήταν καθαρή απόφαση να κάνουμε αυτήν την παράσταση στην Πάτρα σχεδόν από την αρχή της σκέψης για την πραγμάτωσή της, για τους λόγους που προανέφερα. Δεν προσπαθώ να κολακέψω κανέναν. Προτείναμε στον Γιάννη Βόγλη την παράσταση και σαν να ήταν γραφτό, ήδη είχε προγραμματίσει το Λεωφορείο. Έτσι μπήκε σε ένα πρόγραμμα ρεπερτορίου γύρω από τον Ουίλιαμς. Είναι χαρά για έναν καλλιτέχνη να έχει να ασχοληθεί μόνο με το καλύτερο για το αποτέλεσμά του μέσω της διαδικασίας της πρόβας του και όχι μέσω άλλων οδών που τον απομακρύνουν από το θέλω του. Αυτό συμβαίνει πια στην Αθήνα και πιστέψτε με το έζησα πέρσι και δεν ήθελα να το ξαναζήσω φέτος, ήθελα απλά να παίξω χωρίς να εξηγώ γιατί και πως.
Νομίζω πως στη σκηνή του θεάτρου «Απόλλων» ξεκίνησε η γνωριμία και η μετέπειτα σχέση σας.
Α.Μ. Ναι, για μας η Πάτρα είναι μια πόλη που αγαπάμε πολύ και για το λόγο του ότι της χρωστάμε την σχέση μας και τον γάμο μας αλλά και για το ότι ο καθένας μας ξεχωριστά έζησε πολύ σημαντικές θεατρικές στιγμές σ’ αυτήν την πόλη.
Α.Χ. Ναι... επιστρέφουμε στον τόπο του... ευτυχήματος! Αν και δεν με ενδιαφέρει να μιλάω για τα προσωπικά μου ζητήματα η αλήθεια είναι πως για την Αθηνά κι εμένα ο «Απόλλωνας» είναι ένα θέατρο που θα θυμόμαστε για όλη μας την ζωή.
Τι σας συνδέει τελικά με την Πάτρα και τους ανθρώπους της;
Α.Μ. Όταν λέει κανείς ότι αγαπάει μία πόλη εννοεί ότι κυρίως αγαπάει τους ανθρώπου της και την ενέργειά τους, τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα. Ναι, είναι αλήθεια ότι έχουμε πολλούς φίλους στην πόλη σας και τους αγαπάμε πολύ και μας λείπουν στην Αθήνα. Ξέρετε τι αγαπάω πιο πολύ στην Πάτρα; Όλοι ξέρουμε τα προβλήματα με τους μετανάστες στο λιμάνι και την ανεργία που τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί στην πόλη και στις γύρω περιοχές της, όμως μ’ έναν παράξενο τρόπο δεν υπάρχει διάχυτη η μιζέρια να καταπίνει τα πάντα όπως γίνεται σε άλλες πόλεις της Ελλάδος που έχουν ίδια ή παρεμφερή προβλήματα. Και αυτό νομίζω πηγάζει από τους ίδιους τους ανθρώπους που έχουν έναν πιο αισιόδοξο τρόπο σκέψης. Εξάλλου μην ξεχνάμε το Πατρινό Καρναβάλι που για μένα δεν είναι απλά ένας θεσμός. Είναι τρόπος σκέψης και πράξης. Ένας θεσμός τόσων χρόνων που έχει εμποτίσει τους ανθρώπους με την χαρά της ζωής και έχει κατεδαφίσει τα στεγανά της σοβαροφάνειας.  
Α.Χ. Οι πόλεις και οι τόποι που δεν ζεις, αλλά επισκέπτεσαι δεν είναι συναισθηματικά μετρήσιμοι με την καθημερινότητά τους αλλά με τις αναμνήσεις που σου έχουν χαρίσει. Εκτός των έξι παραστάσεων που έχω δώσει στην Πάτρα, υπηρέτησα και στο ΚΕΤΧ στις αρχές της δεκαετίας του '90 και είχα φίλους που σπούδαζαν εδώ και τους επισκεπτόμουν συχνά. Το 2004-2005 όμως το αγαπημένο μας στέκι για καφέ και φαγητό ήταν ο Καραβίτης στην Αγίου Νικολάου. Η οικογένεια Γκανασούλη μας έκανε να νιώθουμε ότι μας φιλοξενεί στο σπίτι της και έτσι ο Καραβίτης έγινε η αγαπημένη μας συνήθεια! Ο Γιώργος και ο Θανάσης εκτός της φιλίας που αναπτύξαμε έγιναν και οι μύστες μας στις κλειστές συναντήσεις των Καρναβαλιστών την περίοδο του Καρναβαλιού. Έζησαν την αρχή της σχέσης μας και μας αγάπησαν όσο και εμείς και έτσι ήταν φυσικό να είναι παρόντες στον γάμο μας.
Είναι εύκολη η συμβίωση δύο καλλιτεχνών και μάλιστα στην πιο δημιουργική τους φάση; Η συνεργασία ή καλύτερα η συνύπαρξη επί σκηνής είναι εύκολη διαδικασία;
Α.Μ. Τίποτα δεν είναι εύκολο στην έννοια «σχέση». Όλα είναι εκεί για να τα ανακαλύπτεις. Και το ωραίο κάνοντας θέατρο με τον άνθρωπο που νομίζεις ότι ξέρεις καλά είναι ότι η σκηνή θα σου φανερώσει κι άλλες πολλές πτυχές του που ούτε καν υποψιαζόσουν ότι υπήρχαν. Έτσι μ’ έναν παράξενο τρόπο είναι σαν να κοιτάς τον άνθρωπό σου εξακολουθητικά για πρώτη φορά.
Η σκηνοθεσία στο Εθνικό (σκηνοθετικό ντεμπούτο...) ήταν επιτυχημένη και ενδιαφέρουσα με έναν Δον Ζουάν περισσότερο οραματιστή, παρά γυναικοκατακτητή. Σας ενδιαφέρει εξίσου η σκηνοθεσία με την υποκριτική;
Α.Χ. Με ενδιαφέρει να ασχολούμαι με όλες τις εκφάνσεις της δουλειάς μου και μια από αυτές είναι η σκηνοθεσία. Σκηνοθέτησα περισσότερο σαν ηθοποιός που σέβεται τον κόπο των συναδέλφων του και αφουγκράζεται την ανασφάλειά τους. Σκηνοθέτησα τον Γιάννη Μπέζο με τον ίδιο σεβασμό που μου έδειξε κι εκείνος όταν με εμπιστεύτηκε να το κάνω. Ο Δον Ζουάν είναι ένα έργο που σίγουρα θα ξαναασχοληθώ στο μέλλον ακριβώς γιατί όραμά μου είναι η διαδικασία της συνεργασίας και όχι το αποτέλεσμα και αυτό είναι απελευθερωτικό.
Τελικά το «Νησί», στο οποίο συμμετέχετε είναι η εξαίρεση στον τηλεοπτικό κανόνα;
Α.Χ. Όπως ακριβώς είπατε, το «Νησί» είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας δυστυχώς. Η πενία που ζούμε αν δεν παύσει να είναι πνευματική, όσα χρήματα και να έχουμε προς διάθεση δεν πρόκειται να εκλείψει. Ζούμε σε παλιούς καιρούς και αντιλαμβανόμαστε μόνο τη δυστυχία της οικονομικής δυσπραγίας και όχι την ευκαιρία για ενδοσκόπηση, όπως πάντα συνέβαινε στην Ελλάδα του Κουν, του Χατζηδάκη, του Γκάτσου και όλων αυτών που μας χάρισαν ιδέες σε καιρούς δύσκολους, παλιούς. Ας αντιμετωπίζουμε οικονομικά προβλήματα, είναι ένα δώρο για να κατανοήσουμε την πραγματική μας θέση στην αγορά αγαθών. Μόνο έτσι θα αρχίσουμε να παράγουμε αυτά που έχουμε βαθειά ανάγκη, σε όλους τους τομείς
Πόσο εύκολο είναι αυτή την περίοδο να κάνετε τις δικές σας επιλογές και να συνεχίζετε πολύ προσεκτικά την καλλιτεχνική σας πορεία… τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση;
Α.Μ. Ακόμα μπορούμε να επιλέξουμε προς τα πού θέλουμε να πάμε και προς τα πού δεν θέλουμε. Πιστεύω πως η κατάσταση στην οποία ζούμε τον τελευταίο χρόνο δίνει την ευκαιρία σε όλους μας να μην θεωρούμε τα πράγματα δεδομένα και να παλεύουμε πραγματικά για ό,τι επιθυμούμε, ακόμα και για την επιβίωση. Τόσα χρόνια είχαμε μάθει να ζούμε και να επιτυγχάνουμε με τέτοια ενοχλητική ευκολία που όλοι θεωρούσαμε ότι μας χρωστάνε – οι άλλοι άνθρωποι, το κράτος, το επάγγελμά μας, η ίδια η ζωή. Καταβάλλαμε όλοι τον λιγότερο κόπο και είχαμε την καλοπέραση και την καλοζωία, τη δόξα και το χρήμα. Από καιρό πια κανείς δεν μας χρωστάει τίποτα και ήρθε επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου που λέει ότι κυριολεκτικά και μεταφορικά μάλλον εμείς χρωστάμε. Θέλω να πω πως όταν ζει κανείς με αυτήν την μακαριότητα της απόλυτης ευκολίας – εύκολα βγάζω χρήματα, εύκολα αποκτώ τη φήμη (του τίποτα ουσιαστικά), εύκολα γίνομαι παράγοντας, εύκολα πολιτεύομαι, εύκολα και με άποψη απέχω από τα κοινά – όταν όλα είναι εύκολα, κάποια στιγμή την ευκολία αυτήν πρέπει να την πληρώσεις. Ας μην ξεχνάμε πως ο πολιτισμός μας το ονόμασε αυτό «ύβρη» και όπως όλοι ξέρουμε από αυτούς που θέλουμε να ονομάζουμε πρόγονούς μας, ότι η ύβρις τιμωρείται. Ίσως λοιπόν με την τιμωρία επέλθει και η κάθαρση. Μακάρι για όλους μας και ας μην μας τρομάζει το δύσκολο. Από καταβολής κόσμου από την δυσκολία ανακαλύφθηκαν όλα όσα μας είναι απαραίτητα σήμερα.  
Α.Χ. Το να έχεις την δυνατότητα να κάνεις επιλογές και να σε εμπιστεύονται οργανισμοί όπως το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΠΑΤΡΑΣ και καλλιτέχνες όπως ο κ. Βόγλης, σημαίνει πως κάτι έχεις δώσει και εσύ ως στίγμα στους γύρω σου και αυτό είναι τιμητικό.
Επιμένω ότι δεν εξαργυρώνετε την αναγνωρισιμότητά σας κι αυτό είναι πολύ σπάνιο.
Α.Χ. Την εξαργυρώνουμε αλλά όχι με τρόπο προσβλητικό γι’ αυτούς που θα έρθουν να μας δουν. Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας πιο σημαντικούς από την δουλειά μας και αυτό είναι το πιο σημαντικό τελικά.
Ποια αίσθηση έχετε για το κοινό της πόλης μας;
Α.Μ. Θα επαναλάβω άλλη μια φορά αυτό που έχω πει πολλές φορές και στον τοπικό σας Τύπο αλλά και στους φίλους μας που μας ρωτάνε πώς είναι το πατρινό κοινό. Το κοινό της Πάτρας έχει στο αίμα του τη θεατρική συνθήκη και πάλι λόγω του Καρναβαλιού. Οι θεατές είναι έτοιμοι, αν πραγματικά συμβαίνει κάτι πάνω στη σκηνή, να μπουν μέσα σ’ αυτό να το ακολουθήσουν και να πάρουν φωτιά. Έχεις την εντύπωση ότι το κοινό συμμετέχει τόσο ενεργά σε μια παράσταση, που σχεδόν γίνεται ένας ισχυρός συμπαίκτης σου πάνω στη σκηνή. Αυτό είναι τόσο ξεκούραστο και τόσο σημαντικής σημασίας για έναν ηθοποιό, όσο και το να έχει δίπλα του στη σκηνή έναν ταλαντούχο και γενναιόδωρο συνάδελφο. Και γι’ αυτό λέω, κι ας ακούγεται υπερβολή πως το κοινό της Πάτρας είναι το καλύτερο κοινό της Ελλάδας.
Πως είναι οι σχέσεις με τους συναδέλφους σας; Υπάρχει πραγματική φιλία στο χώρο;
Α.Χ. Ναι υπάρχει. Θα ήταν αδύνατον να μην υπάρχει. Κάποιους υπήρχε η δυνατότητα να τους θαυμάζεις για την στάση τους στο χώρο και με αυτούς θέλεις να είσαι κοντά.
Α.Μ. Μου είναι εξαιρετικά κουραστικό να ακούω ότι στον χώρο μας δεν μπορούμε να κάνουμε φιλίες και ότι πάντα πρόκειται για λυκοφιλίες και μαχαιρώματα πισώπλατα. Θεωρώ πως αυτά τα λέει ένας άνθρωπος που θέλει να πιστεύει πως το θέατρο ή η δουλειά του ηθοποιού είναι κάτι ανοίκειο, κάτι σκοτεινό και κάτι πολύ κατώτερο ή υπερβολικά ανώτερό του. Σε όλα τα επαγγέλματα κάποιοι συνεννοούνται καλύτερα με κάποιους από ότι με κάποιους άλλους και κάνουν παρέα ανάλογα με το χρόνο, την συνθήκη και την προσωπική ανάγκη του καθενός. Εξάλλου λέγοντας κάτι τέτοιο είναι σαν να λέει κανείς ότι οι γιατροί δεν μπορούν να κάνουν παρέα ή φιλίες με γιατρούς, οι δικηγόροι με τους δικηγόρους, οι αστυνομικοί με τους αστυνομικούς και ούτε κάθε εξής.
Η τέχνη μπορεί ακόμη και σε αυτές τις συνθήκες που ζει η χώρα να παίξει ουσιαστικό ρόλο στη ζωή μας;
Α.Μ. Το θέατρο είναι μια πολιτική πράξη από τότε που υπάρχει. Οι αρχαίες τραγωδίες ή οι κωμωδίες γράφτηκαν για να μιλήσουν για τα κοινά, γι’ αυτά που απασχολούν όλους μας. Για μένα οποιαδήποτε σκέψη, ιδέα ή πράξη υπερασπίζεται το ανθρώπινο είναι πολιτική, και ναι, το θέατρο και γενικά η τέχνη υπερασπίζεται το ανθρώπινο, την ύπαρξη και την περιπέτειά της.
Α.Χ. Οι τέχνες ήταν πάντα η απάντηση στην κρίση. Πάντα σου ανοίγουν παράθυρα σε άλλες ιδέες που ακόμη και αν δε δίνουν απαντήσεις τουλάχιστον σου δίνουν τις σωστές ερωτήσεις. Και το να διερωτάσαι είναι πιο σημαντικό απ' το να απαντάς.
Επιλέξατε την «Κραυγή» του Τ. Ουίλιαμς για την επιστροφή σας στη σκηνή του θεάτρου «Απόλλων». Ένα έργο όχι και τόσο γνωστό στο θεατρικό κοινό αλλά φαντάζομαι αρκετά ενδιαφέρον για τον ηθοποιό…
Α.Μ. Είναι ένα άπαιχτο έργο του συγγραφέα και επίσης ένα από τα τελευταία του. Με αυτό το έργο ο Ουίλιαμς ασχολήθηκε πολλές φορές, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές γραφές του ίδιου έργου. Εμείς διαλέξαμε την πρώτη του εκδοχή που ίσως να είναι η πιο ακατέργαστη και ίσως η πιο πηγαία, ίσως αυτή που δεν επηρεάστηκε από τα σχόλια σταρ ηθοποιών της εποχής και θεατρικών παραγωγών που θέλησαν να το ανεβάσουν. Ο Ουίλιαμς είναι σαν να προσπάθησε να ανακαλύψει μια καινούργια φόρμα γραφής, πολύ πιο αφαιρετική μέσα από την οποία μιλάει για το θέατρο, για τη ζωή και την τέχνη του. Θεωρώ ότι είναι ένα από τα δυσκολότερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου γιατί εκεί που σου δίνει απλόχερα την ατμόσφαιρα - που όλα του τα έργα έχουν - εκεί σου την τραβάει, σα χαλί κάτω απ’ τα πόδια σου αφήνοντάς σε εκτεθειμένο στο κενό, στο μη λογικό και στο μη εξηγήσιμο. Όλα αυτά εμένα προσωπικά μου δίνουν τη διάθεση να βουτήξω αλλιώς στη σκηνή, να ανακαλύψω αλλιώς και ξανά το παιχνίδι του θεάτρου και τη λειτουργία της απόλυτης έκθεσης που σου κάνει δώρο η σκηνή.
Α.Χ. Η «Κραυγή» είναι ένα θεατρικό έργο που με είχε απασχολήσει και στο παρελθόν. Πριν 11 περίπου χρόνια συμμετείχα στο ανέβασμα του έργου σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γράμψα. Ένα βράδυ λοιπόν πέρσι, συζητώντας με την Έλλη για έργα που θα μπορούσαν να μιλήσουν γι’ αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα, αναφέρθηκε η «Κραυγή». Αμέσως συμφωνήσαμε ότι αξίζει να ασχοληθούμε με το ανέβασμά της γιατί δεν είναι πολυπαιγμένη και δεν μας εγκλωβίζει κάποια εικόνα του έργου ανεβασμένη ήδη κλασικά. Μας δίνεται η δυνατότητα να εισάγουμε εικόνες πιο οικείες με το σήμερα σε ένα κείμενο ήδη μπροστά από την εποχή που γράφτηκε τη δεκαετία του '60.
Πιστεύετε πολύ στη διαχρονικότητα του έργου...
Α.Μ. Το έργο μιλάει για το θέατρο. Αυτό από μόνο του είναι διαχρονικό. Η τέχνη υπάρχει και θα υπάρχει, όσο υπάρχει ο άνθρωπος. Τώρα ως προς το επίκαιρο του θέματος, το έργο επίσης μιλάει για τον εγκλεισμό, την απομόνωση, την ανέχεια, το θάνατο, τη ζωή, το τέλος.
Στις συζητήσεις μας με την σκηνοθέτιδα, την Έλλη Παπακωνσταντίνου, μας απασχόλησε πολύ η μεταφορά αυτού του ανθρώπινου εγκλεισμού που έχει το έργο, με αυτό που ζούμε τον τελευταίο χρόνο στη χώρα μας. Η παράσταση που οι δύο ηθοποιοί δίνουν στο υποτιθέμενο κοινό που την παρακολουθεί κατά τη διάρκεια του έργου, μιλάει για δύο αδέλφια που δεν τολμούν να βγουν έξω από το σπίτι τους. Είναι έγκλειστοι στο ίδιο τους το σπίτι μετά το ατύχημα που συνέβη στους γονείς τους, δεν έχουν πια δικαίωμα πίστωσης σε κανένα μαγαζί της πόλης τους και όλη τους η προσπάθεια είναι να καταφέρουν να πείσουν ο ένας τον άλλον, να βγουν έξω από το σπίτι και να ζητήσουν βοήθεια. Ήδη και τώρα που το περιγράφω είναι σαν να περιγράφω την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας μας. Θέλουμε πολύ να μιλήσουμε γι’ αυτά που μας απασχολούν όλους τον τελευταίο καιρό.
Α.Χ. Τα θεατρικά έργα είναι αυτόνομα έργα τέχνης. Μπορείς απλά να τα διαβάσεις και να επιτελέσουν τον σκοπό τους. Οι παραστάσεις των έργων αυτών, οι ερμηνείες των ηθοποιών και η ερμηνεία που δίνει ο σκηνοθέτης, είναι άλλα αυτόνομα έργα τέχνης. Αυτά είναι που κρατούν τη διαχρονικότητα και το πόσο πρόσκαιρο ή επίκαιρο είναι ένα θεατρικό έργο. Η απόφαση που πήραμε οι τρεις μας (η Έλλη Παπακωνσταντίνου, η Αθηνά κι εγώ) να ασχοληθούμε με ένα κείμενο που μιλάει για απομόνωση, μοναξιά, αποκλεισμούς και εγκλεισμούς, σε μια περίοδο της ιστορίας μας που οι πιο πάνω έννοιες θα είναι οι ιστορικές της επικεφαλίδες, φανερώνει το επίκαιρο του σκοπού μας.
Υποδύεστε λοιπόν τους ηθοποιούς επί σκηνής σε ένα έργο ατμοσφαιρικό και με ένα δυνατό στόχο…
Α.Χ. Η συνεργασία μας με την Έλλη είχε εξαρχής σκοπό και στόχο συμφωνημένο και συνενοχικό, να μιλήσουμε μέσω ενός αριστουργήματος για τους φόβους μας και τις ανησυχίες μας, μην ξεχνώντας ότι «παίζουμε» θέατρο. Και το παιχνίδι πάντα έχει χαρά και χιούμορ και κλάμα και γέλιο. Όλα αυτά ζει ο χαρακτήρας που υποδύομαι ο Φελίς, ένα παγωμένο βράδυ, σε ένα άγνωστο περιφερειακό θέατρο, στη μέση του πουθενά, στη διάρκεια μιας περιοδείας ενός μπουλουκιού που τυγχάνει να είναι θιασάρχης, πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης. Μόνο που είναι ένας Βασιλιάς χωρίς υπηκόους, μιας και ο θίασός του τον έχει εγκαταλείψει μόνο με την συμπρωταγωνίστρια αδερφή του, η οποία μόνο συνεργάσιμη δεν είναι στο να παίξουν το μόνο έργο που υπάρχει στο ρεπερτόριό τους για δύο μόνο ηθοποιούς. Ο φόβος της εγκατάλειψης, ο πανικός της μοναξιάς, η συμφιλίωση με το τέλος που κάποια στιγμή έρχεται σε όλους είναι ο κόσμος του Φελίς και της Κλαίρ και τον ζουν με όλη την ενέργειά τους.

Bookmark and Share

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΝΙΚΟΣ & ΤΑΣΙΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥΟκτώβριος 2012
ΧΑΡΑ ΠΑΝΤΑΖΑΤΟΥ – ΜΑΡΛΑΦΕΚΑΙούλιος 2012
ΧΡΗΣΤΟΣ ΨΑΡΙΑΔΗΣΑπρίλιος 2012
ΑΡΤΕΜΙΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ - Περιμένει ΓιοΔεκέμβριος 2011
ΗΛΙΑΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ - H Star της Πάτρας Οκτώβριος 2011
ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΜΑΡΛΑΦΕΚΑΣ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΟΣΣΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΝΗΣ - «Λουξαρουν» ταχύτηταΙούνιος 2011
ΝIKOS APOSTOLOPOULOS - «Ο Nikos ντύνεται γαμπρός»Απρίλιος 2011
ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΚΟΥΚΙΟΥ - Η Σία θέλει να παντρευτείΔεκέμβριος 2010
Οι Εκλογες τους πηγαινουν πολύΝοέμβριος 2010
Γιώργος Κιμούλης εναντίον Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη ή Milo Tindle VS Andrew WykeΣεπτέμβριος 2010
ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΤΖΟΥΛΑΤΟΣΙούλιος 2010
ΜΑΡΙΑ ΦΛΩΡΑΤΟΥΙούνιος 2010
Χρήστος ΛούληςΜάϊος 2010
ΝΙΝΑ ΛΟΤΣΑΡΗΑπρίλιος 2010
Ζεν πρεμιέ παίκτης - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΤΣΕΛΗΣΜάρτιος 2010
ΕΦΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ - ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ - First LadyΦεβρουάριος 2010
Καρέ της... ΝτάμαςΔεκέμβριος 2009
Όλα στον αέραΝοέμβριος 2009
ΗΡΩ ΛΕΧΟΥΡΙΤΗ «Έτσι είμαι εγώ…» Οκτώβριος 2009
Κατσικόπουλος-Φούρας οδηγούν το Super RallyΣεπτέμβριος 2009
2 1

news

Σε σοβαρή κατάσταση στο ΠΓΝΠ η η γυναίκα που τραυματίστηκε στη Σταμνά Αιτωλοακαρνανίας- Κλεμμένο δίκυκλο οδηγούσε ο Αλβανός

Η κλοπή δικύκλου αλλά και  παράνομη διαμονή στη χώρα αλλοδαπού προέκυψαν από την προανάκριση που ενεργείται από το Α.Τ. Αιτωλικού, σχετικά με το σοβαρό ατύχημα που σημειώθηκε την Παρασκευή στην παραλία της Σταμνάς, μετά από σύγκρουση δυο δικύκλων. Από την σύγκρουση τραυματίστηκαν ελαφρά οι οδηγοί των δυο δικύκλων , ένας Αλβανός και ένας Έλληνας και σοβαρά η συνεπιβάτισσα και σύζυγος του Έλληνα ...

περισσότερα
Οκτώβριος 2012

Οκτώμβιος 2012




Εσείς είστε το thebest.gr!

Στείλτε την εκδήλωσή σας στο www.thebest.gr κι εμείς...

Αποστολή εκδήλωσης!