Θέματα

  • http://cdn.thebest.gr/media/images/magMain/acqihoqaix4ca0690b02a7b.jpg

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΠΑΪΖΗ

Οι 13 σφαίρες που άλλαξαν το ...χάρτη της νύχτας στην Πάτρα

ΓΙΩΤΑ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ-ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΝΤΟΥΚΑ Σεπτέμβριος 2010ΣΕΛ.62

Αρχές της δεκαετίας του ’80 ο δεκαπεντάχρονος Ανδρέας Παΐζης, ένας ήσυχος, χαμηλών τόνων μαθητής του 3ου Γυμνασίου Πατρών ξεκινά πυγμαχία στην ΕΑΠ. Εικοσιπέντε χρόνια μετά πέφτει νεκρός, μέρα μεσημέρι στην Τριών Ναυάρχων, με δεκατρείς σφαίρες.
Πρωτόδικα το δικαστήριο απεφάνθη ότι ο Παΐζης έπεσε νεκρός από το χέρι ενός άλλου μεγάλου αστεριού της ελληνικής πυγμαχίας, του Γρηγόρη Κατσώνη.
Μεσολάβησε μια κινηματογραφική ιστορία με νονούς της νύχτας, μαχαιρώματα, εκβιασμούς, προστασία μαγαζιών, εκμετάλλευση γυναικών, μπράβους και διακίνηση ναρκωτικών.
Όλα αυτά συζητούσαν τότε οι Πατρινοί, και όλα αυτά συμπεριλαμβάνονταν στα δημοσιεύματα του τοπικού και του αθηναϊκού Τύπου.
Η Πάτρα είχε γίνει πρωταγωνίστρια σε μια ιστορία που θύμιζε κόζα νόστρα και η νύχτα της φαινόταν πως δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.
Η πολύκροτη αυτή υπόθεση δικάζεται τώρα στο δεύτερο βαθμό και η ιστορία ζωντανεύει ξανά στο Εφετείο της Πάτρας.
Οι κατηγορούμενοι επιμένουν ότι ο προστατευόμενος μάρτυρας είναι εντελώς αναξιόπιστος και τους έμπλεξε σκοπίμως, ενώ δύο δικαστήρια που έγιναν φέτος, τον Ιούνιο και το Σεπτέμβριο, θέτουν εν αμφιβόλω η εγκυρότητα των λεγόμενών του.
Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΪΖΗΣ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΦΙΛΗΣΥΧΟ ΠΑΙΔΙ
Οι συμμαθητές του Ανδρέα Παΐζη θυμούνται μια εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτή που προέκυψε μέσα από τα ρεπορτάζ και από τις μαρτυρίες πολλών ανθρώπων που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα της νύχτας.
Πολύ πριν ο Ανδρέας Παΐζης αποκτήσει το ψευδώνυμο «λιοντάρι», ήταν ένας μάλλον μέτριος αλλά όχι αδιάφορος μαθητής. Ένα ήσυχο παιδί, που σύχναζε στην πλατεία Ομονοίας και περνούσε απαρατήρητος. Έμενε κοντά στα Ψηλαλώνια (στην οδό Σισίνη) και είχε αρχίσει να ξεχωρίζει στην πυγμαχία.
«Ήταν το 1984 στις παλιές εγκαταστάσεις της ΕΑΠ (Ένωση Αθλοπαιδιών Πατρών). Ένας 17χρονος πυγμάχος, ψηλός περίπου 1,85, με μαύρα μαλλιά και χαρακτηριστικά λευκό πρόσωπο, έδινε εντολές στους συναθλητές του να του πηγαίνουν μπροστά του... τα λιγοστά όργανα γυμναστικής» λέει για τον Παΐζη η εφημερίδα Έθνος στις 23 Μαρτίου 2007 σε ρεπορτάζ με τίτλο: ο «αρχιπυγμάχος» και τα «πυγμαχάκια» στο ρινγκ της νύχτας.
«Ήταν από τους δεκάδες πυγμάχους με τους οποίους η ΕΑΠ τροφοδοτούσε τις εθνικές ομάδες όλων των κατηγοριών στην πυγμαχία και οι οποίοι στέφονταν με αρκετή άνεση πρωταθλητές».
Στον Παΐζη, άρεσε πολύ η πυγμαχία σαν άθλημα, έκανε μανιωδώς προπόνηση, είχε καλές επιδόσεις σε αγώνες και λόγω συμμετοχής στην Εθνική Ομάδα Πυγμαχίας (πρωταθλητής και βαλκανιονίκης) πέρασε στη Γυμναστική Ακαδημία χωρίς εξετάσεις.
Πτυχίο δεν πήρε ποτέ, αλλά ως φοιτητής πια στην Αθήνα, αρχίζει να κάνει παρέα με άλλους πυγμάχους, κάποιοι από τους οποίους συνδέονταν με μεγάλα ονόματα της αθηναϊκής νύχτας.
Ο Παΐζης ήταν μέχρι τότε ένα φιλήσυχο παιδί που όπως λένε όσοι τον γνώριζαν, έβαζε τη μάνα του πάνω απ’ όλα και ήταν και ολίγον προληπτικός.
Η νύχτα όμως είναι κακός σύμβουλος και ο Παΐζης φέρεται να ήθελε να είναι πρωταγωνιστής.
Φίλοι του της εποχής εκείνης, θυμούνται ότι στα πρώτα του βήματα στο χώρο αναζητούσε μανιωδώς τρόπο να κάνει γνωστό το όνομά του στη νύχτα. Και τελικά τα κατάφερε.
Η ΑΘΗΝΑ, Η ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ
«Στην Αθήνα γνωρίστηκε με έναν από τους πλέον γνωστούς μπράβους της νύχτας, ο οποίος για να συντηρείται, φέρεται να του «παραχώρησε!» μια γυναίκα την οποία εξέδιδε για να τα βγάζει πέρα. Σιγά - σιγά εντάσσεται στην ομάδα προστασίας φοιτώντας δίπλα σε σκληρούς μπράβους. Στη συνέχεια ο «προστάτης του» τον έστειλε στην Πάτρα με σκοπό να οργανώσει τη νύχτα».
Στην Πάτρα έρχεται στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
«Μέχρι τότε η προστασία ήταν κάτι το άγνωστο στην περιοχή. Ο Παΐζης γνωρίζοντας καλά το χώρο των πυγμάχων επέλεξε από αυτόν τους συνεργάτες του και αφού τους εκπαίδευσε κατάλληλα άρχισε βήμα - βήμα να οργανώνει και να επεκτείνει τη δράση του».
Μέλη της ομάδας που κατηγορήθηκε για συμμετοχή στα κυκλώματα της νύχτας εργάζονται ως πορτιέρηδες σε πασίγνωστα μαγαζιά της Πάτρας.
Πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται πίσω από τα σίδερα της φυλακής, ήταν γνωστές φυσιογνωμίες και στη λεγόμενη καλή κοινωνία της Πάτρας, που την υποδέχονταν ως πορτιέρηδες στα πιο σικ μαγαζιά της εποχής.
«Δίπλα του στενοί του συνεργάτες ήταν συναθλητές του, οι οποίοι έκαναν τη βρώμικη δουλειά. Από το 1992 και μετά, κάτω από τη μύτη της αστυνομίας η ομάδα Παΐζη εκβιάζει και παρέχει προστασία στην αρχή σε κέντρα διασκέδασης, στη συνέχεια σε λέσχες και σε μπαρ. Κάποιοι τότε υπολόγιζαν ότι εισέπραττε, το μήνα, περίπου 12 εκατομμύρια δραχμές. Ο ίδιος ο Παΐζης ανοίγει λέσχη και παράλληλα ασκεί υψηλή εποπτεία στην ομάδα, η οποία παρά τις γκρίνιες για τη μοιρασιά παραμένει ενιαία. Ο αρχηγός, άτομο ήρεμο και με έντονη προσωπικότητα, είχε καταγράψει τις …αδυναμίες οικονομικών παραγόντων της Πάτρας (γυναίκες, ουσίες) και είχε καταφέρει να τους τις ικανοποιεί αποκτώντας έτσι ισχυρές προσβάσεις. Στη συνέχεια ήρθαν τα ακριβά αυτοκίνητα, η χλιδή, ενώ στην ομάδα του προστέθηκαν και άλλοι νεαροί πυγμάχοι, όλοι από την περιοχή».
ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ, Ο ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ ΚΑΙ Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ
Δίπλα του όπως λένε μάρτυρες και υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας, είναι όλοι οι καταδικασθέντες σε πρώτο βαθμό. Όλοι σχεδόν είχαν κι από ένα ψευδώνυμο. Ο «Λούκυ Λουκ», ο «Αυτιάς», ο «Λουδοβίκος» ο «Σφίχτης»...
Ο Παΐζης φέρεται να ήταν το «Λιοντάρι», και το ψευδώνυμό του αντικατόπτριζε την αρχηγική του θέση. Αυτός ήταν ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός. Κρατούσε τις ισορροπίες, ήξερε να μην προκαλεί, είχε αρχηγικό προφίλ, έντονη προσωπικότητα, ηρεμία και ψυχραιμία στον τρόπο αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων. Έχαιρε σεβασμού.
Ο Παΐζης πέραν όλων των άλλων λέγεται ότι διατηρούσε το δικό του κώδικα τιμής και ηθικής.
Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένας αλλοδαπός δεν εισχώρησε ποτέ στην ομάδα.
«Αυτό που πουλούσε η ομάδα ήταν καταρχήν προστασία. Από τα μπουζούκια μέχρι τα περίπτερα» μας λέει υψηλόβαθμος αστυνομικός. «Η αρχική προσέγγιση των επιχειρηματιών ήταν μετριοπαθής. Έθεταν το ζήτημα της προστασίας απέναντι σε ταραξίες, ανταγωνιστές, και ανήσυχους πελάτες, με εβδομαδιαίο τίμημα. Εάν δεν πείθονταν, κάποιο χαμηλόβαθμο στέλεχος της ομάδας αναλάμβανε να τους συνετίσει. Είναι αρκετές οι περιπτώσεις νυχτερινών επιχειρηματιών που τα αυτοκίνητά τους κάηκαν ολοσχερώς, είτε υπέστησαν ζημιές με διαβρωτικά, ή στην πιο απλή περίπτωση βρέθηκαν με σκισμένα λάστιχα».
Μια άλλη μέθοδος που φέρεται σύμφωνα με την αστυνομία να ακολουθούνταν ήταν το παραλυτικό αέριο, ειδικά σε μέρες όπως το Σάββατο που τα μαγαζιά ήταν γεμάτα. «Μέσα σε δευτερόλεπτα τα κλαμπ άδειαζαν από τον κόσμο που έβγαινε έξω για να πάρει αέρα».
Γρήγορα ο έλεγχος επεκτάθηκε και στον παράνομο τζόγο, ηλεκτρονικό και μη.
Οποιαδήποτε μπαρμπουτιέρα ή λέσχη υπήρχε στην Πάτρα λειτουργούσε μόνο αφού είχε πάρει άδεια από το κύκλωμα. Υπάρχουν καταγεγραμμένες από την αστυνομία περιπτώσεις ιδιοκτητών λεσχών που υπέστησαν ξυλοδαρμούς και δέχονταν συνεχόμενες απειλές.
Εκείνη την εποχή της μεγάλης δύναμης στη νύχτα, λέγεται ότι άρχισαν και οι πρώτες έριδες, οι αποσχιστικές τάσεις στην ομάδα.
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΣΧΗ
Μέχρι τότε τα μέλη της έπαιρναν «μεροκάματο», αλλά όπως λένε ο προστατευόμενος μάρτυρας και υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας, ο Δημήτρης Περσάνης, διεκδίκησε μερίδιο της αγοράς.
Η διάσπαση είχε αρχίσει και μαζί της οι συμπλοκές ένθεν κακείθεν. Οι πυροβολισμοί έξω από γνωστό κλαμπ στο Ρίο το καλοκαίρι του 2006 και οι μαχαιριές τον Μάιο του 2004 έξω από επίσης γνωστό κλαμπ της Πάτρας ήταν κάποια μόνο από τα περιστατικά που έγιναν πρωτοσέλιδα στον τοπικό Τύπο.
Τέλη του 2004 με αρχές του 2005, σύμφωνα με τον προστατευόμενο μάρτυρα, ο Ανδρέας Παΐζης καλεί στο σπίτι του τον Δημήτρη Περσάνη που ηγείτο της ομάδας που αποσχίστηκε και μέλος της οποίας φέρεται πως ήταν και ο Κατσώνης. Εκεί ο Παΐζης φέρεται να τους έκανε την περίφημη ανάλυση περί κανόνων συμπεριφοράς, να τους είπε για το δρόμο της νύχτας που δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα, για τους κανόνες και την πειθαρχία που απαιτείται, την υποταγή στον ηγέτη και ότι στο εξής δεν θα γίνεται καμία ενέργεια χωρίς δική του έγκριση.
Ο Παΐζης φέρεται να ήταν αμετακίνητος. Αυτός θα είχε τον έλεγχο της αγοράς. Τότε βρέθηκε η λύση, λέει ο προστατευόμενος μάρτυρας: Η δολοφονία.
Ο δολοφόνος προμηθεύτηκε ένα υποπολυβόλο τύπου Σκόρπιον από την Αθήνα. Έπειτα από πολύμηνους σχεδιασμούς, χρονομετρήσεις και διερεύνηση όλων των πιθανών ενδεχομένων, στις 14 Απριλίου του 2005 ο δράστης φορώντας περούκα, ψεύτικο μουστάκι, σκούρα γυαλιά ηλίου και ένα σακίδιο τύπου λαπ τοπ στην πλάτη του, περίμενε τον Ανδρέα Παΐζη έξω από τη λέσχη του στην Τριών Ναυάρχων.
Ο Ανδρέας Παΐζης σπάνια κυκλοφορούσε μέρα τα τελευταία χρόνια. Έφτασε στη Λέσχη έπειτα από τηλεφώνημα γνωστού του που του είπε ότι θα του έφερνε κάποια χρήματα. Είπε στη γυναίκα του πως δεν θα αργήσει και έφυγε. Ο μυστηριώδης άνδρας - που εκτιμάται ότι ήταν γνωστός του για να τον πείσει να βγει μέρα -  τον  πλησίασε και τον πυροβόλησε δεκατρείς φορές. Λέγεται ότι όταν είδε ο Παΐζης το όπλο, χλεύασε «τι είναι αυτό ρε;». Αυτές ήταν οι τελευταίες του λέξεις.
Στο πάνω μέρος της Τριών Ναυάρχων, σύμφωνα με την αστυνομία, τον περίμεναν τρία άτομα, δυο άνδρες και μια γυναίκα οι οποίοι επόπτευαν την περιοχή.
Ο δράστης έφυγε πεζός, αφήνοντας πίσω του το μυστήριο.
Είχε προηγηθεί άλλη μια απόπειρα δολοφονίας του Παΐζη λίγες μέρες νωρίτερα που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, λόγω εξωγενών παραγόντων.
Ο προστατευόμενος μάρτυρας κατονομάζει ως δολοφόνο τον Κατσώνη ο οποίος - όπως λέει - δεν εμφανίστηκε στην Πάτρα για τον επόμενο ένα χρόνο και φιλοξενήθηκε σε σπίτι φίλου του πυροσβέστη στην Κινέτα. Τότε, λέει, άρχισαν οι απειλές. Δεν τα έβρισκαν μεταξύ τους στα χρήματα. Απειλείτο νέο ξεκαθάρισμα.
Θεωρώντας ότι αυτός είναι ο πιο αδύναμος κρίκος της ιστορίας και ότι τον έχουν στοχοποιήσει ως ρουφιάνο, με αποτέλεσμα να σχεδιάζεται η δολοφονία του, ο νεαρός μάρτυρας αποφασίζει να πηδήσει από τον τρίτο όροφο του σπιτιού της Κινέτας και να πάει στο Διακοπτό, όπου και γνωρίζει έναν υπαστυνόμο.
Του ζητάει να του συστήσει έναν έμπιστο αστυνομικό για να μιλήσει. Ο υπαστυνόμος τον στέλνει στον Θανάση Νταβλούρο, στον οποίο εξιστορεί με λεπτομέρειες όλες τις δραστηριότητες της ομάδας.
Μεταξύ άλλων του λέει για τις ανταλλαγές πυροβολισμών το Φεβρουάριο του 2000 στην οδό Ομήρου στην Αρόη, για τα επεισόδια σε κλαμπ της Πλαζ, τους πυροβολισμούς ανάμεσα στις αντιμαχόμενες ομάδες τον Ιούνιο του 2006, τον ξυλοδαρμό γνωστού επιχειρηματία της νύχτας στην παραλία Πατρών, αλλά και τους πυροβολισμούς τον Δεκέμβριο του 2006.
ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΩΝ
Μετά τη δολοφονία του Ανδρέα Παΐζη η αρχική ομάδα φέρεται να διασπάστηκε σε τέσσερις υποομάδες, ενώ ήρθαν για βοήθεια και μπράβοι από την Αθήνα. Τα πράγματα λέγεται ότι χόντρυναν ακόμη περισσότερο, οι εκβιασμοί έφτασαν μέχρι και σε καφετέριες.
Επιχειρηματίας μιλώντας στο «Best» εξηγεί ότι το πρόβλημα δεν ήταν τόσο το χρηματικό αντίτιμο όσο το ότι μπράβοι εμφανίζονταν στο μαγαζί του Σάββατο βράδυ «έχοντας κοπιάρει ύφος αλά Ντον Κορλεόνε, κερνούσαν όποιο τραπέζι ήθελαν και έκαναν τσαμπουκάδες επειδή κάποιος κοίταξε την κοπέλα που συνόδευαν. Εξυπακούεται ότι δεν πλήρωναν ποτέ και πουθενά, ενώ εισέπρατταν από 600 έως 3.000 ευρώ από κάθε μαγαζί».
Υπήρχε βέβαια και η άλλη πλευρά των επιχειρηματιών που όχι μόνο πλήρωναν αλλά έκαναν και παρέα με τους νονούς.
Το Best έχει στην διάθεσή του τον κατάλογο με τα μαγαζιά που εκβιάζονταν, ανάμεσά τους και κάποια από τα πιο γνωστά, δημοφιλή και αξιοπρεπή της Πάτρας.
Έπειτα από την κατάθεση του προστατευόμενου μάρτυρα και την έρευνα της αστυνομίας ήρθε και κατάθεση δεύτερου μάρτυρα, ο οποίος ωστόσο ανακάλεσε λίγο αργότερα.
Στην Πάτρα έρχεται κλιμάκιο από την Αθήνα και στις 16 Μαρτίου 2007 γίνεται το «ντου» από τις αστυνομικές αρχές. Κατά τη διάρκεια των ερευνών με βούλευμα δόθηκε άδεια για χρήση τεχνικών μέσων παρακολούθησης. Σε πρώτη φάση συνελήφθησαν 12 άτομα και στη συνέχεια δημιουργήθηκε δικογραφία για άλλα 14.
Από τα 28 άτομα οι 2 μάρτυρες έκαναν χρήση των ευεργετικών διατάξεων του νόμου και απηλλάγησαν των κατηγοριών, 24 δικάστηκαν και οι 19 καταδικάστηκαν. Ο Γρηγόρης Κατσώνης καταδικάστηκε σε ισόβια, ενώ οι υπόλοιποι έλαβαν ποινές που ξεπέρασαν συνολικά τα 200 χρόνια, παρά το γεγονός ότι οι καταστηματάρχες στην πλειοψηφία τους άλλαξαν τις αρχικές καταθέσεις τους και παρά την πρόταση του εισαγγελέα που ήταν πιο επιεικής από τις τελικές ποινές.
Το όπλο με το οποίο δολοφονήθηκε ο Παΐζης δεν έχει βρεθεί ακόμη και αναζητείται από τις Αστυνομικές Αρχές.
«ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΑΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ»
«Δεν είμαστε εγκληματίες. Καταδικάσατε τα παιδιά μας χωρίς αποδείξεις. Υπάρχει Θεός και θα φανεί η αλήθεια», ήταν ορισμένες από τις φράσεις που ακολούθησαν των έντονων αντιδράσεων και των λιποθυμικών επεισοδίων που προκάλεσε η ανακοίνωση των ποινών, από τους συγγενείς των καταδικασθέντων, ενώ ακούστηκαν και κατάρες προς την έδρα και σημειώθηκαν επεισόδια και χειροδικίες ανάμεσα σε κατηγορούμενους που έριχναν ο ένας στον άλλον την ευθύνη της καταδίκης. Το ακροατήριο που αποτελείτο στην πλειοψηφία του από συγγενείς των κατηγορουμένων πάγωσε όταν άκουσε την απόφαση του δικαστηρίου για τους εμπλεκόμενους στη δολοφονία Παΐζη. Οι δικηγόροι των κατηγορούμενων έκαναν από την αρχή λόγο για φιάσκο στηριζόμενο πάνω σε έναν αναξιόπιστο μάρτυρα.
H ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ
«Ζητώ συγγνώμη από τους κατηγορουμένους συντρόφους μου. Ήθελα να ξεφύγω από το βούρκο, φοβήθηκα γιατί απειλήθηκε η ζωή μου και γι’ αυτό μίλησα. Έχω κάνει χειρότερα πράγματα από αυτά για τα οποία κατηγορούνται σήμερα ορισμένοι. Φοβόμουν να μιλήσω από την αρχή στην αστυνομία γιατί είχα διαπιστώσει ότι ορισμένοι αξιωματικοί της «παλιάς» ασφάλειας έκαναν πράγματα που δεν συνάδουν με το επάγγελμά τους.
Ήθελα να βγω από έναν κόσμο όπου ο ένας αφαιρούσε τη ζωή του άλλου χωρίς να διστάζει». Ο βασικός υπό προστασία μάρτυρας, ο άνθρωπος στα λεγόμενα του οποίου βασίστηκαν οι αστυνομικοί και προχώρησαν στις συλλήψεις για τα κυκλώματα της νύχτας και τη δολοφονία του Ανδρέα Παΐζη, ξεκίνησε με αυτόν τον τρόπο την κατάθεσή του ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της Πάτρας στη δίκη σε πρώτο βαθμό.
Την ώρα που προσερχόταν στην έδρα, έγινε δέκτης υβριστικών φράσεων «καταδότη…δοσίλογε» από συγγενείς των κατηγορουμένων που βρίσκονταν στους διαδρόμους του δικαστικού μεγάρου. Με τη συνοδεία περισσότερων από 15 πάνοπλων αστυνομικών της ασφάλειας των δικαστηρίων και των ΕΚΑΜ μπήκε στην αίθουσα και άρχισε να εξιστορεί για περισσότερο από πεντέμισι ώρες όσα φέρεται να έζησε στο χώρο της νύχτας της Πάτρας από το 1997 και μετά, λέγοντας για τις τέσσερις διαφορετικές ομάδες των κυκλωμάτων, αναφέροντας τα ονόματά τους, για τα καταστήματα που φέρονται να εκβίαζαν και τις πρακτικές που ακολουθούσαν.
Όταν η πρόεδρος του δικαστηρίου τον ρώτησε αν ήταν παρών σε κάποια συναλλαγή με καταστηματάρχη είπε: «Μου τα έλεγαν, δεν ήμουν μπροστά σε κάποια εκβιαστική συναλλαγή. Οι ομάδες παρείχαν «προστασία» σε νυχτερινά καταστήματα και προλάβαιναν τις φασαρίες. Ο αρχηγός της ομάδας έκανε τις συνεννοήσεις με τους καταστηματάρχες και ενημέρωνε στη συνέχεια τα μέλη. Η αμοιβή κυμαινόταν ανάλογα με τη χωρητικότητα κάθε καταστήματος και καταβάλλονταν εβδομαδιαία στους εισπράκτορες» τόνισε χαρακτηριστικά, ενώ όταν ρωτήθηκε να απαντήσει γιατί συμμετείχε και αυτός, υποστήριξε ότι «ένιωσα εξουσία όταν εντάχθηκα σε μια ομάδα. Έμπλεξα χωρίς να το καταλάβω και έκανα ό,τι μου έλεγαν. Ήμουν ο πιο αδύναμος κρίκος».
Και συνέχισε:
«Ο ίδιος ο δράστης μου μίλησε για τη δολοφονία Παΐζη. Ενώπιόν μου ο Γ.Κ. ομολόγησε τη δολοφονία για το καλό της ομάδας, το πώς είχε σχεδιαστεί μαζί με τον Δ.Π, τον εφοδιασμό του όπλου από το Γ.Ρ., την εκπαίδευση που πήρε από τον στρατιωτικό Φ.Τ, την ενοικίαση από τη Ρ.Π. των δυο διαμερισμάτων «ασφαλείας» σε κοντινή απόσταση από τον τόπο του εγκλήματος, την επί μακρόν παρακολούθηση του θύματος, τη μεταμφίεση του φερόμενου ως δράστη, την τοποθέτηση της ρωσίδας φίλης του στο σημείο του στόχου και τις τηλεφωνικές ειδοποιήσεις στους ανωτέρους του. «Ρε φίλε, άλλοι έσκαψαν το λάκο του Παΐζη και εγώ έκλεισα την κόντρα που είχε ανοίξει με τον τρόπο που ήξερα. Ο Παΐζης ήταν ένα χαλίκι στα παπούτσια μας. Εγώ έφαγα το «λιοντάρι» και πρέπει να με σέβονται» ήταν σύμφωνα με το μάρτυρα ορισμένες από τις εκφράσεις που χρησιμοποίησε ο φερόμενος ως εκτελεστής. Ο μάρτυρας υποστήριξε επίσης ότι ο δράστης του είχε πει ότι σκόπευε να εκτελέσει νωρίτερα τον Παΐζη αλλά περίμενε να προμηθευτεί ένα «καθαρό όπλο» που δεν είχε ξαναχρησιμοποιηθεί και τον ανάλογο σιγαστήρα. Φέρεται επίσης να του είπε πως μετά την πράξη του πήγε στο πρώτο διαμέρισμα που βρίσκεται δυο στενά πιο μακριά από το σημείο της δολοφονίας, για να κάνει μπάνιο και να απομακρύνει
την πυρίτιδα και στη συνέχεια μετέβη στο δεύτερο διαμέρισμα της οδού Μαιζώνος. Από εκεί αναχώρησε με τη φίλη του για την Αθήνα. Το όπλο σύμφωνα με το μάρτυρα επρόκειτο να το θάψει σε χωράφι ιδιοκτησίας του αρχηγού της ομάδας Δ.Π. αλλά λόγω του ακατάλληλου εδάφους το έθαψαν στην αυλή του πατρικού σπιτιού του δράστη στη Ναύπακτο.
«Ήθελαν να με βγάλουν από τη μέση με το όπλο της δολοφονίας. Ο Γ.Κ. έφυγε για τη Ρωσία και μου είπε να διαδώσω ότι αυτός έκανε το φόνο Παΐζη και όχι ο Δ.Π. όπως υποψιάζονταν όλοι, και πως θα πρέπει να τον σέβονται γι’ αυτό. Το έκανα και δέχθηκα μετά τηλεφώνημα από τον ίδιο που μου ζητούσε να σταματήσω τις διαδόσεις γιατί το μήνυμα πήγε σε αυτούς που έπρεπε και να αφήσω τον Δ.Π. να βγει μπροστά. Κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά από τη στιγμή που με πήρε τηλέφωνο υποτίθεται από την Οδησσό αλλά διαπίστωσα ότι ήταν στην Ελλάδα. Στα τέλη του 2006 επισκέφθηκα ένα καφενείο όπου βρίσκονταν και άλλοι κατηγορούμενοι. Με έβαλαν να πάρω τηλέφωνο τον Μ.Κ. και να του πω ότι ο Γ.Κ. ζήτησε να μου παραδώσει «ένα κοστούμι με μια βαλίτσα και κουφέτα» δηλαδή το όπλο της δολοφονίας. Συνδύασα διάφορα γεγονότα και συμπέρανα ότι με έχουν στοχοποιήσει για να καλύψουν τη δολοφονία λέγοντας ότι ήμουν ρουφιάνος.
Θα με σκότωναν με το όπλο που σκότωσαν τον Παΐζη για να καλύψουν αυτό που είχε συμβεί. Ήμουν εύκολο θύμα και ο πραγματικός δολοφόνος θα είχε έτσι το σεβασμό που ήθελε από τους υπόλοιπους. Επειδή φοβόμουν τους αστυνομικούς της Πάτρας αποφάσισα να μιλήσω σε ένα φίλο μου αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ. από την Κω. Αυτός με καθοδήγησε και μου σύστησε δυο αστυνομικούς στους οποίους μίλησα στη συνέχεια» είπε ο μάρτυρας.
Αναφερόμενος στην εμπλοκή κατηγορουμένων με διακίνηση ναρκωτικών, ο μάρτυρας αναφέρθηκε με λεπτομέρειες σε ένα περιστατικό στο οποίο όπως είπε πρωταγωνίστησε χωρίς να γνωρίζει κάτι. «Το καλοκαίρι του 2005 και ενώ εργαζόμουν σε κατάστημα της Μυκόνου, ενημερώθηκα ότι συγγενικό μου πρόσωπο ενεπλάκη σε παρεξήγηση στην Πάτρα και επειδή είχα άριστη σχέση με τους αδελφούς Κ. και Α. Φ. τους ζήτησα να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση. Λίγες ημέρες αργότερα με πήρε τηλέφωνο ο Κ.Φ. και μου ζήτησε ως χάρη να παραλάβω κάτι ρούχα που θα έστελνε στο νησί με εταιρεία ταχυμεταφορών. Το παρέλαβα αλλά δεν το άνοιξα μέχρι την ημέρα που ήλθε ο Κ.Φ. στο νησί με τον αδελφό του και άλλη παρέα. Όταν το άνοιξε είδα ότι είχε μέσα μια σακούλα με χασίς και 600 χάπια έκστασις τα οποία διέθεσε στο νησί.
Γνωρίζω ότι έκαναν και διακίνηση της ουσίας Σπέσιαλ Κ. Όταν του είπα αγανακτισμένος ότι θα με έκλειναν φυλακή αν με εντόπιζαν με τα ναρκωτικά στην κατοχή μου γέλασε και δεν μου έδωσε σημασία» είπε ο μάρτυρας, ο οποίος υποστήριξε ότι κατά την άποψή του τα ναρκωτικά δεν τα είχαν για δική τους χρήση αλλά για διακίνηση. Αναλυτική ήταν η περιγραφή και του εμπρησμού του πολυτελούς αυτοκινήτου ιδιοκτήτη καφετέριας στην Αγίου Νικολάου. «Εκτέλεσα το σχέδιο που μου είχαν υποδείξει» είπε, ενώ αναφέρθηκε και σε επεισόδιο πυροβολισμών ανάμεσα στον Λ.Γ. και τον Α.Ζ. στην πλατεία Ομονοίας. Τα αίματα άναψαν επικίνδυνα στην αίθουσα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, όταν ο κατηγορούμενος Χ.Μ. κατήγγειλε στην πρόεδρο του δικαστηρίου ότι στη διάρκεια σύντομης διακοπής της διαδικασίας τον πλησίασε ένας από τους αστυνομικούς που προφυλάσσουν το μάρτυρα και τον εξύβρισε. Η πρόεδρος κατόπιν αιτήματος των συνηγόρων κράτησε τα στοιχεία του αστυνομικού ο οποίος αρνήθηκε το περιστατικό. Άλλοι κατηγορούμενοι που κάθονταν στα πίσω έδρανα της αίθουσας επιτέθηκαν στον αστυνομικό και προς στιγμήν απειλήθηκε επεισόδιο που απετράπη χάρη στην παρέμβαση των ψυχραιμότερων. Κανένας από τους κατηγορούμενους δεν αποδέχθηκε τις κατηγορίες του προστατευόμενου μάρτυρα, τον οποίο τόσο η ίδιοι, όσο και οι δικηγόροι τους αμφισβητούν ως αναξιόπιστο και γνωστό - στην πιάτσα - μυθομανή.

*Στο ρεπορτάζ έχουν χρησιμοποιηθεί στοιχεία από την εφημερίδα «Έθνος» και από τον Skaipatras. Η δίκη είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 29 Σεπτεμβρίου αλλά πιθανόν να αναβληθεί.

Bookmark and Share

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ

Η ΒΙΛΛΑ ΛΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΧΕΡΙΑΟκτώβριος 2012
ΑΓΓΕΛΟΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣΟκτώβριος 2012
Patra pays the CrisisΟκτώβριος 2012
Τα «πρωτάκια» του ΠανεπιστημίουΙούλιος 2012
ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥΑπρίλιος 2012
Οι Πατρινοί ενδοκρινολόγοι του κόσμουΑπρίλιος 2012
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΧΩΡΙΟΔεκέμβριος 2011
Αδέσποτες αγάπεςΔεκέμβριος 2011
LET’S GET PHYSICALΟκτώβριος 2011
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ - Απόσταγμα ζωήςΟκτώβριος 2011
Ζωή... ποδήλατοΟκτώβριος 2011
ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΟΣ - Ο Νίκος & η ΘέμιςΟκτώβριος 2011
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΡΟΣΟΣ - Ο Mr στοίχημα από την ΠάτραΟκτώβριος 2011
ΛΟΥΚΑΣ ΓΙΩΡΚΑΣ - Ο Λούκας, η Πάτρα, η Eurovision και ο πνευματικός τουΙούνιος 2011
ΘΩΜΑΪΣ ΑΠΕΡΓΗ - Summer GirlΙούνιος 2011
ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟΝ - Πολίτικη κουζίναΑπρίλιος 2011
ΒΙΛΑ ΚΩΣΤΑΝΤΖΑ - Ζωντανή Ιστορία Απρίλιος 2011
EMILIANO - Γλυκός ΠειρασμόςΑπρίλιος 2011
ΑΝΝΑ ΒΙΣΣΗ - «Και έχω κλάψει παρακαλέσει δυο-τρεις άντρες»Απρίλιος 2011
Η «Μεγάλη Κυρία» έγινε 120 χρόνωνΦεβρουάριος 2011
5 4 3 2 1

news

Πέμπτη σερί ισοπαλία για την Παναχαϊκή-Βλέπει με... κιάλια την κορυφή

Για 5ο συνεχόμενο παιχνίδι χωρίς νίκη έμεινε η Παναχαϊκή, η οποία αναδείχθηκε ισόπαλη χωρίς τέρματα με τον ουραγό Κισσαμικό, στα Χανιά, για την 9η αγωνιστική της Φούτμπολ Λιγκ. Αυτή ήταν η 6η ισοπαλία σε 9 αναμετρήσεις για τους «κοκκινόμαυρους», που έμειναν 13 (!) βαθμούς πίσω από την κορυφή και τον Βόλο. Διαβάστε περισσότερα στο sportin.gr Θυμηθείτε την εξέλιξη της αναμέτρησης

περισσότερα
Οκτώβριος 2012

Οκτώμβιος 2012




Εσείς είστε το thebest.gr!

Στείλτε την εκδήλωσή σας στο www.thebest.gr κι εμείς...

Αποστολή εκδήλωσης!