Faces

  • http://cdn.thebest.gr/media/images/magMain/qizjmsofsc4ca0609f5fdc3.jpg

    ΕΦΗ ΛΟΓΓΙΝΟΥ

    ΕΦΗ ΛΟΓΓΙΝΟΥ

ΕΦΗ ΛΟΓΓΙΝΟΥ - Η πρεμιέρα της Έφης

ΕΦΗ ΛΟΓΓΙΝΟΥ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΚΡΥΓΕΝΗ  Σεπτέμβριος 2010ΣΕΛ.48

Η ΕΦΗ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ...
Η  Έφη Λογγίνου κατάλαβε από νωρίς ότι οι... αριθμοί δεν θα της έδιναν τη δημιουργική ικανοποίηση που αποζητούσε μέσα από το επάγγελμά της, γι’ αυτό και εγκατέλειψε τα έδρανα της Λογιστικής Σχολής του ΤΕΙ Πάτρας, για τα «θρανία» της δραματικής σχολής του Γιώργου Κιμούλη.
Ήταν τότε που η ίδια, όπως και η ηρωίδα της ταινίας, αποφάσισε να εγκαταλείψει την ασφάλεια του πατρικού σπιτιού και να ζήσει την περιπέτεια της δικής της ζωής. Να πραγματοποιήσει το όνειρό της, να γίνει ηθοποιός, ανεξάρτητα από τον αριθμό των τετραγωνικών, στα οποία θα εγκαθιστούσε τη νέα της ζωή.
«Στα περισσότερα δε μοιάζουμε με τη Χριστίνα, την ηρωίδα. Αλλά είμαι κι εγώ μια κοπέλα που έφυγα από το σπίτι μου, γιατί ήθελα να πάρω τη ζωή στα χέρια μου. Πήγα στην ΑΘήνα, μη γνωρίζοντας κανέναν, έχοντας μηδέν χρήματα. Σε αυτό μοιάζουμε. Επίσης, παρόλο που αγαπούσα πάρα πολύ τους φίλους μου εδώ στην Πάτρα, είχα την ανάγκη να γνωρίσω κι άλλους ανθρώπους, να ανοίξει το μυαλό μου, να μπορέσω κι εγώ να εξελιχθώ και να προοδεύσω, όπως και η Χριστίνα. Θυμάμαι ότι τον πρώτο καιρό ήμουν τόσο μόνη μου, που η βόλτα μου ήταν στο super market, το πρωί. Δεν είχα κανένα φίλο. Όταν πήγα στη δραματική σχολή άνοιξε ο κύκλος μου σιγά - σιγά. Αυτό που μου πρόσφερε η Αθήνα ήταν η δυνατότητα να πηγαίνω σε όποια παράσταση ήθελα, να βλέπω όποιον ηθοποιό θαύμαζα. Παρακολουθούσα πολύ κινηματογράφο, πήγαινα σε εκθέσεις, και ένιωσα ότι αλλάζω σιγά - σιγά, όπως η ηρωίδα που υποδύομαι. Ένιωσα δηλαδή ότι είμαι λιγότερο εγκλωβισμένη. Το τίμημα είναι κυρίως το οικονομικό. Δεν δίνονται τόσες πολλές ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους να ανοίξουν τα φτερά τους, οπότε στερείσαι κάποια άλλα πράγματα, αλλάζει η ζωή σου. Δεν έχεις το μυαλό σου μόνο στο φαίνεσθαι και στο πώς θα περάσεις καλά. Και όπως αλλάζει όλη σου η ζωή, αρχίζεις να κοιτάς προς τα μέσα και γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Πιστεύω ότι μερικές φορές, όταν βάζεις όρια στη ζωή σου, τότε βρίσκεις την ελευθερία σου. Όσο ζεις προστατευμένος κάτω από τα φτερά των γονιών σου, είναι πολύ δύσκολο να σκεφτείς τι γίνεται έξω από το σπίτι σου».
ΑΠΟ ΠΩΛΗΤΡΙΑ ΜΕΧΡΙ BABY SITTER
Δεν μου έχουν έρθει εύκολα τα πράγματα, αλλά είχα την τύχη να έχω δυο γονείς και την αδερφή μου, που με λατρεύουν και τους λατρεύω. Νομίζω ότι ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με τις επιλογές του έχει μια δύσκολη ή μια εύκολη ζωή. Για τον ίδιο. Δεν ξέρω πώς το βλέπουν οι άλλοι. Μπορεί οι άλλοι όταν με βλέπουν στην τηλεόραση, στο θέατρο, στον κινηματογράφο ή στα περιοδικά να θεωρούν ότι είμαι ένα κορίτσι που τα βρήκε όλα εύκολα, που έχει διάσημους φίλους, που κάνει βόλτες από το πρωί μέχρι το βράδυ, που δεν κάνει και καμία κουραστική δουλειά. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Πιστεύω ότι έχω διαλέξει το δύσκολο δρόμο και αυτό έχει ένα μεγάλο τίμημα. Δηλαδή βιώνω απίστευτη μοναξιά πάρα πολλές φορές, κουράζομαι πάρα πολύ για να μπορώ να κάνω τη δουλειά μου και όταν είμαι μέσα σε αυτή και παράγω έργο, και όταν δεν είμαι και χρειάζεται να κάνω κάτι άλλο, για να ζήσω. Εξάλλου, είμαι ένας άνθρωπος, που συνέχεια ψάχνω και δεν επαναπαύομαι ποτέ. Είμαι επίμονη και συνήθως ολοκληρώνω τους κύκλους. Πάντα όμως θέλω να ανοίγει ένας καινούργιος. Δεν παίρνω στα σοβαρά τον εαυτό μου και δεν μου αρέσει να μιλάω μόνο για το επάγγελμά μου, γιατί είμαι ένας άνθρωπος που έχω δουλέψει σκληρά και εκτός θεάτρου. Δουλεύω από μικρή στο μαγαζί που είχε ο πατέρας μου στη Γεροκωστοπούλου, (Bistro Issimo), αργότερα για να μπορέσω να σπουδάσω και να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη, δούλεψα ως πωλήτρια, ενώ έχω φυλάξει και παιδιά. Έχω κάνει διάφορες δουλειές εδώ στην Αθήνα, στα φοιτητικά μου χρόνια και τώρα. Οπότε έχω γνωρίσει τον κόσμο, άρα δεν παίρνω και πολύ σοβαρά τον εαυτό μου, ούτε το επάγγελμά μου. Το αγαπάω μεν, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι το κέντρο του κόσμου.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΡΙΕΡΑΣ
Δεν είμαι γυναίκα καριέρας, ούτε θέλω να γίνω. Μου αρέσει η ισορροπία στη ζωή μου. Θέλω να βρω την αγάπη, να έχω γύρω μου τους δικούς μου ανθρώπους, να δουλεύω και να μπορώ να ζω αξιοπρεπώς. Αυτό είναι το όνειρό μου. Όταν ξεκινάς μια σχολή αισθάνεσαι ότι θα κατακτήσεις τον κόσμο. Κι εγώ όταν ξεκίνησα τη σχολή, το μόνο πράγμα που με ενδιέφερε, ήταν το πώς θα πετύχω. Αργότερα όμως όταν μπήκα στο χώρο, συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω μόνο αυτό.
ΦΟΒΑΜΑΙ...
Εμένα, γιατί με εκπλήσσω κάθε μέρα. Είμαι φοβισμένος άνθρωπος, αλλά δεν φαίνεται γιατί είμαι δυναμική και συστήνομαι ως δυνατή. Δεν ξέρω αν αυτό είναι σωστό γιατί οι άλλοι περιμένουν από μένα τα πάντα. Φοβάμαι πολλά πράγματα. Και το θάνατο φοβάμαι. Προσπαθώ να τον ξορκίσω διαβάζοντας. Νομίζω ότι ένας άνθρωπος όταν μορφώνεται, διαβάζει, ενημερώνεται, κάποια στιγμή ηρεμεί και με αυτό το θέμα του θανάτου. Τα τελευταία χρόνια φοβάμαι μήπως δεν προλάβω να κάνω κάποια μικρά πράγματα, που θα μου δώσουν μικρές στιγμές χαράς. Και σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο. Θέλω κάποια στιγμή να νιώσω ήρεμη και αν τα φέρει έτσι η ζωή, να κάνω οικογένεια, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι αν δεν συμβεί, θα είμαι δυστυχισμένη, γιατί υπάρχουν και άλλα παιδιά που έχουν ανάγκη από προστασία. Έχω την τάση να βοηθάω, οπότε και αυτό να μην καταφέρω να κάνω, θα το κάνω αλλιώς. Ουσιαστικά φοβάμαι μήπως δεν προλάβω να ηρεμήσω και να απολαύσω τις μικρές καθημερινές χαρές. Γι’ αυτό προσπαθώ να μην ψάχνω να βρω τον ιδανικό σύντροφο, την ιδανική φίλη, την ιδανική δουλειά.
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ
Η Έφη γεννήθηκε στη Σουηδία και ήρθε στην Πάτρα, όταν ξεκίνησε η σχολική ζωή της. Λίγο καιρό αργότερα επέστρεψαν και οι γονείς της. Αρχικά μένει με τη γιαγιά και τον παππού της στα Προσφυγικά . Έχει χορτάσει αμέτρητες ώρες παιχνιδιού σε αυτή τη γειτονιά αλλά και στην Αγία Σοφία, όπου και εγκαταστάθηκε εν συνεχεία, η οικογένεια. Είναι από τα τυχερά παιδιά που έπαιζαν ανέμελα στους δρόμους χωρίς οι μεγαλύτεροι να φοβούνται αν θα πάθει κάτι κακό. «Έπαιξα τόσο πολύ», θυμάται. «Και νομίζω ότι αυτό είναι που με κρατάει. Το έχω ευχαριστηθεί πάρα πολύ αυτό το κομμάτι της ζωής μου».
Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο Δημοτικό σχολείο κοντά στα Προσφυγικά, συνέχισε στο 6ο Γυμνάσιο, στο Κλασικό Λύκειο και αποφοίτησε από το 6ο Λύκειο Πατρών. «Ήμουν περίεργη ως μαθήτρια. Ξεκίνησα να είμαι πολύ καλή, αλλά νομίζω ότι απομυθοποίησα το σχολείο στα μισά, δηλαδή τελειώνοντας το Γυμνάσιο απομυθοποίησα τους πάντες και δεν μου άρεσε σχεδόν τίποτα. Δεν το έδειχνα βέβαια. Στο Λύκειο ζωήρεψα. ήμουν μαθήτρια του 16, αλλά δεν πατούσα στα μαθήματα, βαριόμουν πάρα πολύ. Νομίζω ότι από τότε ήξερα ότι θέλω να ασχοληθώ με την τέχνη και δεν μπορούσαν να μου πουν κάτι η Χημεία, η Φυσική ή τα Μαθηματικά, που τα σιχαινόμουν. Τα μόνα που μου έδιναν χαρά ήταν τα θεωρητικά μαθήματα. Έχω περάσει πάρα πολύ ωραία στην Πάτρα. Έντονα χρόνια. Το καλοκαίρι ήμουν μονίμως σε μια παραλία, το χειμώνα έκανα εκδρομές στα Καλάβρυτα και αλλού, ήταν πολύ ωραία».
Η ΠΑΤΡΑ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΠΙΣΩ ΤΗΣ
Στην Πάτρα αγαπάω την ομορφιά της, τους ανθρώπους της, την ποιότητα ζωής, τις κοντινές αποστάσεις της, που σου επιτρέπουν να βρεις τους φίλους σου σε πέντε λεπτά. Από την άλλη με στενοχωρεί η ανεργία, που αναγκάζει τους ανθρώπους να φεύγουν για την Αθήνα, χωρίς να υπάρχει κανένας άλλος λόγος, το γεγονός ότι οι Πατρινοί έχουν λιγότερες επιλογές στο να δουν θέατρο και κινηματογράφο, σε σχέση με τους κατοίκους της Αθήνας. Υπάρχουν πολύ καλές ταινίες, που δεν φτάνουν ποτέ στην Πάτρα. Επίσης με στενοχωρεί το γεγονός ότι κυκλοφορούν τόσα πολλά αυτοκίνητα και το ότι πολλοί άνθρωποι δεν περπατάνε, ενώ είναι μικρές οι αποστάσεις. Θα ήθελα η πόλη να έχει ποδηλατόδρομους και οι Πατρινοί να κυκλοφορούν με ποδήλατα.

45m2
«Ανεξάρτητα από τα τετραγωνικά στα οποία μένει ένας άνθρωπος, το κυριότερο είναι να νιώθει ελεύθερος και αυτό είναι το θέμα της ταινίας», που έκανε πρεμιέρα πριν λίγες μέρες στο φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας», παρατηρεί εύστοχα η ηθοποιός. «Η Χριστίνα είναι μια νέα κοπέλα που ζει με τη μητέρα της. Έχει σπουδάσει, ωστόσο δεν καταφέρνει να βρει δουλειά, γιατί τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Παρόλα αυτά επιθυμεί να εξελιχθεί, να προοδεύσει. Ο τρόπος για να επιτύχει αυτό είναι να νοικιάσει ένα σπίτι, 45 μόλις τετραγωνικών, γιατί αυτό αντέχει η τσέπη της. Είναι ένα μεγάλο ρίσκο αυτό που παίρνει, μιας και φεύγει, χωρίς να έχει οικονομική άνεση, αφήνοντας παράλληλα, τη γειτονιά της, τους φίλους της και τη μητέρα της, που την προστατεύει με τον τρόπο της. Είναι μια κοπέλα λαϊκής καταγωγής, που λέει τα πράγματα με το όνομά τους και που προσπαθεί να βρει το δρόμο της ελευθερίας της».

Bookmark and Share

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΑΚΗΣ ΒΑΒΑΡΟΥΤΑΣΟκτώβριος 2012
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥΟκτώβριος 2012
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΟΥΡΟΥΣΙΑΟκτώβριος 2012
«Όταν αρρώστησα, βούρκωσα...»Οκτώβριος 2012
ΓΙΟΥΛΗ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥΙούλιος 2012
ΘΩΜΑΪΣ ΑΠΕΡΓΗΙούλιος 2012
TONIS SFINOSΙούλιος 2012
ΜΙΜΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥΑπρίλιος 2012
Γιάννης ΠαναγιωτόπουλοςΑπρίλιος 2012
ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΡΑΛΛΗΑπρίλιος 2012
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣΑπρίλιος 2012
Όταν η Ηρώ συνάντησε «Ψύχραιμα» τον ΑργύρηΔεκέμβριος 2011
Chris Humbert - Ένας Αμερικάνος...στην ΑθήναΔεκέμβριος 2011
ΤΟΝΙΑ ΑΒΔΕΛΟΠΟΥΛΟΥ - Κάνει την Τέχνη… ΜόδαΔεκέμβριος 2011
Μάνθος & Ανδριάνα - Μαγική βραδιάΟκτώβριος 2011
ΜΙΛΤΟΣ ΓΗΤΑΣ - Κάνει «ανακωχή» μέσω ποίησηςΟκτώβριος 2011
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΚΚΟΤΑ - «Αποφοίτησε» με άρισταΟκτώβριος 2011
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΘΑΝΟΣ - Είναι ο επόμενος μεγάλος του θεάτρου Οκτώβριος 2011
ΝΟΡΑ ΔΡΑΚΟΥ - ΚΡΙΣΤΕΛ ΒΟΥΡΝΑ - Τα «δελφίνια» του ΠατραϊκούΟκτώβριος 2011
ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΔΑΣ - Μας προσκαλεί σε δείπνοΙούνιος 2011
5 4 3 2 1

news

Η Γούναρη ξαναβρίσκει το χαμένο γόητρό της χάρη στους...μαθητές - Η γειτονιά φροντιστηρίων και των ανήσυχων 15άρηδων

Του ΤΑΚΗ Γ. ΜΑΡΤΑΤΟΥ Μπορεί η μεγαλύτερη λεωφόρος του κέντρου της Πάτρας, η οδός Δημητρίου Γούναρη δυστυχώς να μην σφύζει ιδιαίτερα από ζωή, από πλευράς κυρίως εμπορικής λόγω της κρίσης και των απανωτών λουκέτων στα εμπορικά καταστήματα και της μετατόπισης του ενδιαφέροντος και της «βόλτας» του κόσμου σε νέες «πιάτσες» της πόλης όπως ο εξαιρετικά δημοφιλής και πολυσύχναστος πλέον πεζόδρομος της Ρήγα Φεραίου...

περισσότερα
Οκτώβριος 2012

Οκτώμβιος 2012




Εσείς είστε το thebest.gr!

Στείλτε την εκδήλωσή σας στο www.thebest.gr κι εμείς...

Αποστολή εκδήλωσης!