Cover Story

  • http://cdn.thebest.gr/media/images/magMain/yhiyhuzdpt4be7eb3c9e32d.jpg

Χρήστος Λούλης

Θέλει να γίνει πατέρας

ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΝΤΟΥΚΑ Μάϊος 2010ΣΕΛ.66

Στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από την προηγούμενη συνέντευξη που του είχα κάνει, ο Χρήστος Λούλης παντρεύτηκε, διαχώρισε τη θέση του από τη λογική του life style στην οποία προσωρινά είχε φανεί ότι ενδίδει, σταμάτησε να κάνει τηλεόραση και αφοσιώθηκε ακόμη περισσότερο στο θέατρο. Δηλαδή ωρίμασε, (θεωρεί γελοίο να τον χαρακτηρίζουν ακόμη ζεν πρεμιέ), αλλά με αυτόν το γλυκό τρόπο των ανθρώπων που δεν φαίνεται να έχουν απωθημένα. Και εξακολουθεί να είναι ακαταμάχητα γοητευτικός παίζοντας για μια ακόμη φορά έναν άνδρα που τον ερωτεύεται ένας άλλος άνδρας, στην ταινία του Παναγιώτη Φαφούτη «Παράδεισος».
Την προηγούμενη φορά που είχες έρθει στην Πάτρα λόγω ΔΗΠΕΘΕ, είχες μείνει αρκετά. Πώς είχες περάσει;
Είχα μείνει δύο μήνες περίπου, αλλά σε δύο δόσεις. Την πρώτη φορά ήταν χειμώνας, έμενα στα Βραχνέικα και πηγαινοερχόμουν κάθε μέρα, ενώ τη δεύτερη φορά έμενα σε ξενοδοχείο στο κέντρο. Κοίτα, εγώ την γουστάρω πάρα πολύ την Πάτρα. Ήμουν στο κέντρο, εκεί που κυκλοφορεί ο πολύς ο κόσμος, είχα περάσει πολύ ωραία. Νομίζω πως έχει αλλάξει πάρα πολύ από τότε, γιατί έχουν περάσει πέντε χρόνια.
Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο;
Ενδιάμεσα έχω έρθει δυο - τρεις μέρες λόγω καλοκαιρινών παραστάσεων. Πρώτα απ’ όλα στο κέντρο άλλαξαν οι όψεις κάποιων κτιρίων, ανακαινίστηκαν. Δεύτερον άλλαξε πάρα πολύ το κομμάτι του λιμανιού, προς Βραχνέικα. Ο δρόμος που έφτιαχναν, μάλλον έγινε, έτσι; Γιατί τότε μας ταλαιπωρούσε. Βλέπω να γίνεται μια προσπάθεια. Βέβαια γίνεται της κακομοίρας από τους λαθρομετανάστες…
Σε θυμάμαι ένα βράδυ στο Χάραμα, σε τρελά κέφια με τον Αιμίλιο Χειλάκη να χορεύετε επάνω στην πίστα. Και σκεφτόμουν ότι για τους ηθοποιούς τα ταξίδια έχουν και κάτι από πενταήμερη, από φοιτητική ζωή…
Από κάποια στιγμή και μετά το βαριέσαι όλο αυτό, αλλά είναι πολλές φορές που συσσωρεύεται η κούραση και η κλεισούρα μέσα σε ένα θέατρο, οπότε θέλεις να ξεδώσεις. Η αλήθεια είναι ότι γουστάρω πολύ τη δουλειά μου γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Για το ότι κάνω ταξίδια, για το ότι ας πούμε ξαφνικά εγώ μια Τρίτη, όπως σήμερα, ήρθα στην Πάτρα. Είναι ένας απ’ τους λόγους που δεν αλλάζω τη δουλειά μου με τίποτα.
Πες μου για τον «Παράδεισο».
Υποδύομαι έναν εστιάτορα ο οποίος έχει bar restaurant στην Πάτρα. Η ταινία είναι σπονδυλωτή. Βλέπουμε διάφορες ιστορίες που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού. Καρναβάλι στην Πάτρα δεν έχω ζήσει, αλλά φαντάζομαι ότι στη διάρκειά του οι άνθρωποι υιοθετούν μια άλλη συμπεριφορά. Υπάρχουν τα πάρτυ, υπάρχει η παρέλαση, υπάρχει όλος αυτός ο χαμός, το ότι έρχεται κόσμος απ’ όλη την Ελλάδα. Είναι μια ειδική περίσταση. Η ταινία παρακολουθεί την αλλαγή που συμβαίνει στο χαρακτήρα των ανθρώπων, εκείνη την περίοδο. Το ότι χαλαρώνουν. Εγώ έχω στη δουλειά μου λοιπόν έναν σεφ, τον Νίκο, ο οποίος είναι ερωτευμένος μαζί μου.
Πάλι gay κατάσταση; Φαίνεται σε κυνηγάει…
Ναι, γάμησέ τα (γέλια). Λοιπόν ο Νίκος είναι ερωτευμένος μαζί μου. Πάμε σε πάρτυ, μασκαρεμένοι, είμαι λιώμα από μεθύσια και καταλήγει να με εκβιάζει συναισθηματικά, με μια φωτογραφία. Βλέπουμε ότι τη μια στιγμή ήμουν μαζί του αγκαλιές και ποτά και χορούς και μετά βλέπουμε τη ρήξη στη σχέση μας. Προκύπτει ότι στο Καρναβάλι, τα πράγματα ξεφεύγουν απ’ τον έλεγχο και έπειτα επανέρχονται στην κανονική τους κατάσταση με βία.
Είσαι μάλλον ο ηθοποιός με τους περισσότερους gay ρόλους τα τελευταία χρόνια. Έχεις παίξει επίσης τη γυναίκα, ενώ το καλοκαίρι θα παίξεις πάλι τον gay. Φοβήθηκες ποτέ για την εικόνα σου;
Όχι. Απλώς είναι πιο δύσκολος σαν ρόλος, γιατί πρέπει να κάνεις το θεατή να ξεχάσει ότι βλέπει δύο άντρες που τα έχουν μεταξύ τους και να παρασυρθεί από το story. Ίσως πάλι όλη αυτή η δυσκολία υπάρχει μόνο στο μυαλό μου και το κοινό δεν έχει κανένα τέτοιο πρόβλημα.
Σε ενοχλεί αυτό που συμβαίνει στον ελληνικό κινηματογράφο; Εννοώ ότι χώρες με πολύ σοβαρότερα προβλήματα και λιγότερες υποδομές από την Ελλάδα, έχουν κάθε χρόνο υποψηφιότητες στα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Χώρες όπως η Αργεντινή, δε σου λέω για το Ιράν που έχει δημιουργήσει σχεδόν σχολή…
Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι εμείς παρότι έχουμε μεγαλύτερο εισόδημα από όλους αυτούς, σαν κράτος είμαστε μπάχαλο. Πιο μπάχαλο και απ’ το Ιράν και απ’ την Αργεντινή και απ’ όλα. Είμαστε άλλος λαός. Φαίνεται ας πούμε ότι το Ιράν το ενδιαφέρει να προσέξει την κινηματογραφική του παραγωγή. Μην ξεχνάς ότι το Ιράν έχει ένα καθεστώς που είναι σκληρό με τους κατοίκους του. Δεν έχουν απόλυτη ελευθερία να πουν τη γνώμη τους. Σε αυτές τις συνθήκες η καλλιτεχνική παραγωγή, αναγκάζεται να γίνει πιο εφευρετική. Γι’ αυτό το λόγο βρίσκει φόρμες, βρίσκει σενάρια. Όταν είχαμε και εμείς τη χούντα είχαμε τέτοια παραδείγματα. Τώρα που ζούμε σε μια, σε εισαγωγικά ελευθερία, έως ασυδοσία, φαίνεται πως δεν ενδιαφέρει κανέναν, ούτε τους σκηνοθέτες τους ίδιους να πουν κάτι ουσιαστικό. Θεωρούν ότι αυτά που θέλουν να πουν είναι ουσιαστικά, αλλά δεν είναι. Από τα σενάρια που παίρνω στα χέρια μου ζήτημα είναι αν δύο στα δέκα είναι καλά. Τα οχτώ είναι «πίπες». Και είναι «πίπες» γιατί θεωρεί ο καθένας σκηνοθέτης ότι μπορεί και να γράφει, ότι είναι λογοτέχνης, ότι το δικό του θέμα αξίζει τον κόπο και όλο αυτό με μεγάλη σοβαροφάνεια και καθόλου ουσία.
Το σενάριο στην ταινία του Φαφούτη φαντάζομαι ότι θα σου άρεσε για να συμμετέχεις.
Μου άρεσε και το σενάριο και ο Παναγιώτης, γιατί πέρα απ’ το σενάριο το θέμα είναι πώς μιλάς και πώς συνεννοείσαι με το σκηνοθέτη. Εγώ στον Παναγιώτη είδα μια διάθεση μη σοβαροφανή. Μου είπε κοίταξε να δεις, αυτό είναι το σενάριο, γι’ αυτό θα μιλήσει η ταινία. Δεν μου είπε ότι θα μιλήσουμε για φιλοσοφικά ζητήματα, για την ελευθερία, τη δημοκρατία, για το τι είναι θάνατος και τι είναι ζωή. Γιατί η τέχνη δεν είναι μόνο αυτά. Μπορείς να μιλήσεις γι’ αυτά και με πολύ απλά λόγια. Ο Παναγιώτης κατέβασε λίγο τον πήχη των προσδοκιών, γιατί όλοι οι άλλοι νομίζουν πως θα πάρουν Όσκαρ. Προσπαθεί να κάνει απλά μια ταινία. Το θεωρούσα πολύ ωραίο και τίμιο από έναν άνθρωπο ο οποίος έχει γράψει ένα πολύ ωραίο σενάριο. Είναι πολύ ανθρώπινο και ήθελα να δοκιμαστώ σε αυτό το πράγμα. Να κάνουμε όλοι μαζί κάτι που να αξίζει τον κόπο.
Στο εξωτερικό θα σε ενδιέφερε να δοκιμαστείς, όπου τα πράγματα είναι καλύτερα;
Με ενδιέφερε σε θεωρητικό επίπεδο πάντα. Με ενδιέφερε με την έννοια ότι το ονειρευόμουνα, όταν ήμουν είκοσι χρονών, αλλά εφόσον δεν το έκανα τότε, πάει να πει ότι δεν το ήθελα πραγματικά. Όταν βγήκα απ’ τη σχολή άρχισαν να μου πηγαίνουν πολύ καλά τα πράγματα στη δουλειά. Δούλεψα αμέσως με ανθρώπους πολύ σημαντικούς στο θέατρο και πάντα έλεγα, κάτσε να κάνω και αυτό και μετά. Μετά έβλεπα κάτι άλλο και έλεγα, να κάνω και αυτό και μετά να το σκεφτώ και μετά …πέρασαν δέκα χρόνια.
Πιστεύεις ότι είναι εύκολο να τα καταφέρει ένας Έλληνας στο Χόλιγουντ; Τα τελευταία χρόνια είδαμε αρκετούς να πηγαίνουν.
Και εγώ πήγα και έκανα μπάνιο στις πισίνες.
Αυτό πιστεύεις ότι κάνουν;
Δεν ξέρω τι κάνουν οι άνθρωποι, όμως το να πας εκεί δεν είναι τίποτα. Βγάζεις ένα εισιτήριο και πας. Και εγώ έχω πάει στο Los Angeles.
Έχουν φτιάξει όμως σπίτια, έχουν…
Ναι, κοίταξε αν έχεις λεφτά να χαλάσεις, φτιάχνεις σπίτια και τέτοια. Καταλαβαίνω τους ανθρώπους που θέλουν να βγουν έξω και να πάνε κάπου όπου τα πράγματα είναι πιο ανθρώπινα και πιο μεγάλα, αλλά ξέρεις εγώ είμαι της άποψης ότι αν μπορείς να κάνεις κάτι, να το κάνεις στο χώρο σου. Στο σπίτι σου πρώτα. Και αν δεν μπορείς να το κάνεις, πήγαινε αλλού. Οι άνθρωποι που πήγαν έξω δεν θεωρώ ότι είχαν στερηθεί την ευκαιρία. Αν συνέβαινε αυτό, δεν θα τους γνωρίζαμε. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους ξέρουμε, που έχουν πάει στο Βερολίνο, που έχουν πάει στην Αμερική, που έχουν πάει στην Αγγλία, στη Γαλλία, παντού. Χορευτές, ηθοποιοί, μουσικοί. Έχω ένα φίλο που ζει στην Ολλανδία γιατί γράφει συμφωνική μουσική, κλασική, με μοντέρνα λογική όμως, τύπου Arvo Part που στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Και σου λέει εγώ θέλω να κάνω αυτό, στην Ελλάδα δεν υπάρχει, οπότε θα πάω έξω να το κάνω που μου δίνεται η ευκαιρία.
Πιστεύεις δηλαδή ότι το κάνουν από ματαιοδοξία οι περισσότεροι;
Δεν ξέρω, δεν είμαι στο μυαλό τους, ούτε μπορώ να κρίνω κανέναν. Εγώ απλά λέω ότι προσωπικά θα προτιμούσα, εφόσον έχω τις ευκαιρίες, να μιλάω τη γλώσσα μου. Αυτό που έχω καταλάβει για μένα είναι ότι μ’ αρέσει που είμαι εδώ και αναπνέω τον αέρα αυτόν και μιλάω τη γλώσσα μου, γιατί ξέρεις, σαν ηθοποιός με τη γλώσσα σου πολεμάς. Τώρα μακάρι, οι άνθρωποι που έχουν πάει στο εξωτερικό να τα καταφέρουν.
Έχει κανείς απ’ τη νέα γενιά προδιαγραφές να κάνει καριέρα έξω;
Ναι, βέβαια, γιατί όχι. Θα μπορούσε ο καθένας. Δεν ξέρω ποιος πιο πολύ. Μάλλον αυτός που το ’χει ανάγκη πιο πολύ. Έχω την αίσθηση ότι όταν πας έξω πρέπει να πας για κάτι διαφορετικό και όχι απλά για την πιο πλούσια εκδοχή αυτού που ήδη κάνεις εδώ, γιατί τότε είναι λίγο κούφιο. Δηλαδή γιατί πας έξω; Για να μπορούν στις ταινίες που παίζεις να βάζουν εφέ;
Ίσως για να σε γράφει το αμερικάνικο HELLΟ, κι όχι μόνο το Ελληνικό.
Αν γουστάρεις το αμερικάνικο Hello πάει να πει ότι γουστάρεις και το ελληνικό HELLO. Κατάλαβες το θέμα ποιο είναι; Γι’ αυτό το θεωρώ λίγο περίεργο και θέλει μια προσοχή.
Εσένα πάντως σου ήρθαν από την αρχή όλα σχετικά εύκολα.
Εύκολα με την έννοια ότι δεν ήταν ανάγκη να περιμένω 5-6 χρόνια μέχρι να παίξω τον πρώτο μου ρόλο, έπαιξα αμέσως.
Όλο αυτό με την ξαφνική αναγνωρισιμότητα πώς το βίωσες;
Το βίωσα ολόκληρο. Το ρούφηξα όλο μέσα μου και έφτυσα τα κουκούτσια. Τα κουκούτσια είναι ο κίνδυνος να πιστέψεις ότι φτιάχτηκες, ότι είσαι γαμώ τα παιδιά και βρίσκεσαι στην κορυφή. Αυτό ήταν ένα ρίσκο. Κατάλαβα ότι η δουλειά μου είχε πολύ μεγαλύτερο βάθος από όσο πίστευα στην αρχή. Είδα ότι σε αυτό το βάθος εγώ είμαι πολύ μικρός. Αυτό δεν ήταν κουκούτσι. Αυτό ήταν που με βοήθησε να φτύσω τα κουκούτσια. Αυτό ισχύει για μένα. Κάποιος άλλος μπορεί να το γουστάρει αυτό το πράγμα.
Τελευταία σε ρωτάνε συνέχεια στις συνεντεύξεις για το θέμα της ηλικίας. Διάβασα για μια κοπελίτσα που σου είπε ότι γέρασες. Όταν κάνεις αυτή τη δουλειά, ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα;
Η δουλειά η δικιά μου είναι τόσο γεμάτη και τόσο συναρπαστική που δεν περνάει ο χρόνος. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το περιστατικό με το κοριτσάκι στην Καβάλα. Τις περισσότερες φορές με χαρακτηρίζουν ως ζεν πρεμιέ. Θα μου πεις, όταν δολοφονήθηκε ο Σεργιανόπουλος τα περιοδικά λέγανε «δολοφονήθηκε ο ζεν πρεμιέ», κι ήταν 50 χρονών ο άνθρωπος. Είναι γελοίο όλο αυτό. Είναι σαν να λέμε πέθανε ένα κοριτσάκι, η Άννα Καλουτά. Ο ζεν πρεμιέ είναι ο καινούριος, ο νέος, αυτό ακριβώς σημαίνει στα γαλλικά. Όταν εγώ λέω ότι δεν είμαι ζεν πρεμιέ το λέω με την έννοια ότι δεν είμαι καινούριος στο χώρο, δεν με ανακαλύπτουν τώρα, δεν λέω στον κόσμο ελάτε ανακαλύψτε με. Προσπαθώ να πορευτώ με την ψυχή μου και το σώμα μου που μεγαλώνει. Αυτός είναι ο αγώνας μου τώρα κι όχι το να με ανακαλύψουν. Τα κοριτσάκια αυτούς τους ζεν πρεμιέ έχουν στο μυαλό τους, 20αρηδες, 25αρηδες που τώρα βγαίνουν. Όλο αυτό το πράγμα ήμουν κάποτε. Τώρα δεν θεωρώ ότι είμαι. Δεν με πειράζει, γιατί δεν δουλεύω έτσι, δεν καλώ περιοδικά και κάμερες όταν βγαίνω να με φωτογραφίσουν, ούτε παίζω το παιχνίδι της δημοσιότητας.
Αυτόν τον παροξυσμό που συνέβη με το διαζύγιο της Μενεγάκη πώς τον είδες;
Όπως όλα τα άλλα. Όπως όταν την έβλεπα να πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ, έτσι την είδα να παίρνει διαζύγιο. Όπως είπε ο Χριστός, μάχαιραν έδωσες μάχαιραν θα λάβεις.
Κινδύνευσες να παρασυρθείς ειδικά στο ξεκίνημά σου σε ένα τέτοιο στυλ ζωής;
Ναι, είναι τα κουκούτσια που σου λέω. Όταν για παράδειγμα με κολάκευαν άνθρωποι που ουσιαστικά δεν έβλεπαν εμένα. Ήταν άνθρωποι που είχαν έρθει στο σούπερ μάρκετ και απλά είχαν σταθεί στο ράφι μου για λίγη ώρα. Μετά θα έφευγαν αλλά ευτυχώς γύρισα το κεφάλι μου πριν φύγουν αυτοί.
Αν σε προλάβουν, τότε μάλλον σε πειράζει.
Ναι, πάλι καλά που πρόλαβα και το γύρισα, τους «έχεσα» μέσα μου πριν το κάνουν αυτοί.
Το ρόλο του ωραίου στην προσωπική σου ζωή τον έχεις παίξει;
Ναι, αρκετά. Όταν ο περίγυρος σου φέρεται έτσι, είναι δύσκολο, ειδικά όταν είσαι νέος, να μην το ακολουθήσεις. Κάπου το πιστεύεις και εσύ και είναι θέμα τύχης ή μοίρας ή μυαλού ή ανάγκης να μείνεις εκεί ή να προχωρήσεις.
Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με την υποκριτική;
Δεν είχα κανένα όνειρο να γίνω ηθοποιός, ούτε κανείς από την οικογένειά μου είναι καλλιτέχνης. Θυμάμαι μόνο τον εαυτό μου να βαριέται εύκολα. Αυτά που μου άρεσαν ήταν μαγικά. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω αν είναι η τέχνη που με συνέπαιρνε. Θα μπορούσε να είναι η επιστήμη και τώρα που έχουν περάσει αρκετά χρόνια πιστεύω ότι είναι το ίδιο πράγμα η επιστήμη και η τέχνη. Και στα δύο εξερευνείς. Είσαι ένας Ιντιάνα Τζόουνς και καλείσαι να πας σε ανεξερεύνητες περιοχές για να το μεταφέρεις στους υπόλοιπους ανθρώπους. Αυτό μου άσκησε πολύ μεγάλη γοητεία. Μεγαλύτερη από το να γινόμουν στέλεχος τράπεζας, γιατί σπούδαζα οικονομικά σε μια πολύ καλή σχολή στον Πειραιά. Τώρα θα ήμουν στέλεχος, ένα golden boy.
Αν ήσουν golden boy θα είχες πρόβλημα αυτή την περίοδο.
Θα τα είχα βγάλει στην Ελβετία τα λεφτά μου όπως κάνουν όλοι. Από όλα αυτά, από τα λεφτά, την εξουσία, με γοήτευσε το ανεξερεύνητο.
Βγάζουν λεφτά οι Έλληνες ηθοποιοί;
Κάποιοι βγάζουν πάρα πολλά λεφτά. Όταν παίρνεις 15 χιλιάρικα το επεισόδιο και κάνεις 30 επεισόδια το χρόνο και μετά κάνεις και ένα θέατρο και περιοδεύεις σε όλη την Ελλάδα και κάνεις 50 παραστάσεις και βγάζεις από κάθε παράσταση 10 - 15 χιλιάρικα. Κάνε την πρόσθεση…
Εσύ έχεις βγάλει λεφτά;
Λεφτά τέτοια δεν έχω βγάλει, αλλά ποτέ μην λες ποτέ. Έχω βγάλει όμως αρκετά και μπορώ να ζήσω αξιοπρεπώς και ακόμη καλύτερα από αξιοπρεπώς. Δεν έχω παράπονο, υπάρχουν ηθοποιοί που περνάνε πολύ πιο δύσκολα από μένα στη ζωή τους. Την πέρασα βέβαια την στριμωγμένη περίοδο, όταν ήμουν στη σχολή. Και στον ΟΑΕΔ έχω πάει, αλλά δεν χρειάστηκε να φάω φακές γιατί δεν είχα να πληρώσω το νοίκι μου.
Άλλη δουλειά έχεις κάνει;
Ναι έχω κάνει. Βοηθούσα τον πατέρα μου στο μαγαζί που έχει ακόμη και τώρα με ταμειακές μηχανές, κομπιούτερ. Δεν ήμουν πολύ δραστήριος, απλά το έκανα τα καλοκαίρια. Τα πρώτα λεφτά που έβγαλα εκτός του πατέρα μου ήταν όταν έπαιζα μουσική σε μια μπουάτ, με κάτι φίλους από τον Κορυδαλλό, πάλι καλλιτεχνικού τύπου.
Η οικονομική κρίση σε έχει επηρεάσει;
Οι ηθοποιοί που παίζουν στα σίριαλ έχουν τρελαθεί γιατί κόβονται το ένα μετά το άλλο. Παλιά γινόντουσαν 30 σίριαλ τη χρονιά, τώρα γίνονται 5 και επιπλέον έχουν πέσει τα κασέ. Εμένα δεν με έχει επηρεάσει πολύ, γιατί δεν ήμουν κάθε χρόνο στην τηλεόραση ώστε να έχω δεμένο το γάιδαρό μου και να έχω φτιάξει μια ζωή με τζιπ και σπίτια, που τώρα δεν θα ήξερα τι να την κάνω. Εγώ πάντα ήμουν στο θέατρο, οπότε δεν με έχει επηρεάσει. Με έχει επηρεάσει στο πώς βλέπω το μέλλον. Όλοι θα στριμωχτούμε. Τη μια στιγμή είμαι απαισιόδοξος και από την άλλη είμαι αισιόδοξος. Ίσως να είναι καλό να γίνουμε πιο φτωχοί μπας και θυμηθούμε πώς είναι να βγαίνεις μια βόλτα έξω. Να μην σε ενδιαφέρει μόνο η τηλεόρασή σου, η σπιταρόνα σου. Βλέπω τους μετανάστες στην Κυψέλη και μου θυμίζουν πώς ήταν εκεί που μεγάλωσα. Επειδή οι άνθρωποι δεν είχαν την τηλεορασάρα τους και το home cinema, έβγαιναν στο δρόμο με ένα κρασάκι ή καφέ ή τάβλι και μίλαγαν. Ήταν πιο απλά τα πράγματα, πιο ευτυχισμένα και τώρα βλέπω τους μετανάστες να κάνουν το ίδιο, να κάθονται στους δρόμους. Και μέσα μου ελπίζω να γίνουμε λίγο έτσι όλοι.
Δεν θυμώνεις δηλαδή με όλο αυτό που συμβαίνει στα οικονομικά της Ελλάδας; Με τον κίνδυνο να γίνουμε Αλβανία;
Θυμώνω πάρα πολύ με το λαό ολόκληρο. Και με αυτούς που κλέψανε, αν και όλοι κλέψαμε. Πιο πολύ θυμώνω που δεν μπορούν να πιάσουν έναν να τον πάνε στη φυλακή, αλλά δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι όλο αυτό που ζούσαμε δεν ήταν πραγματικό, γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχαμε γίνει κάτι πολύ παραπάνω από την Αλβανία. Δηλαδή αν γίνουμε Αλβανία δεν θα πάμε πίσω, απλώς θα φανεί αυτό που είμαστε πραγματικά. Δεν ήμασταν ποτέ Ισπανία για να γίνουμε τώρα Αλβανία. Και είναι πολύ πιο σημαντικό στη ζωή μας να μπορούμε να βγούμε στο πάρκο όπως οι άνθρωποι που βλέπω, από το να έχουμε τη τζιπάρα. Γιατί το πάρκο σού δημιουργεί όμορφες αναμνήσεις, ενώ το τζιπ θα το πετάξεις σε 5 χρόνια. Όλοι μπήκαμε σε αυτό το τριπ. Τουλάχιστον θα έχουμε ο ένας τον άλλον, αλλά είμαστε και Έλληνες οπότε ο ένας επιβουλεύεται τον άλλον και αυτό με κάνει απαισιόδοξο γιατί στην Αργεντινή που μπήκε στο ΔΝΤ ξεσηκώθηκε ο λαός και καθαίρεσε την Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός αναγκάστηκε να φύγει με ελικόπτερο για να μην τον λιντσάρουν.
Πώς νιώθεις ως παντρεμένος, παιδιά θες να κάνεις;
Ναι θέλω. Με τη γυναίκα μου μέναμε μαζί και πριν παντρευτούμε οπότε δεν έχει αλλάξει κάτι. Μόνο τα παιδιά θα αλλάξουν κάτι και αυτό το θέλω ναι.

Bookmark and Share

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΝΙΚΟΣ & ΤΑΣΙΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥΟκτώβριος 2012
ΧΑΡΑ ΠΑΝΤΑΖΑΤΟΥ – ΜΑΡΛΑΦΕΚΑΙούλιος 2012
ΧΡΗΣΤΟΣ ΨΑΡΙΑΔΗΣΑπρίλιος 2012
ΑΡΤΕΜΙΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ - Περιμένει ΓιοΔεκέμβριος 2011
ΗΛΙΑΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ - H Star της Πάτρας Οκτώβριος 2011
ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΜΑΡΛΑΦΕΚΑΣ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΟΣΣΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΝΗΣ - «Λουξαρουν» ταχύτηταΙούνιος 2011
ΝIKOS APOSTOLOPOULOS - «Ο Nikos ντύνεται γαμπρός»Απρίλιος 2011
ΑΘΗΝΑ ΜΑΞΙΜΟΥ & ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΕΙΛΑΚΗΣ - Επιστρέφουν στον τόπο του...ευτυχήματοςΦεβρουάριος 2011
ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΚΟΥΚΙΟΥ - Η Σία θέλει να παντρευτείΔεκέμβριος 2010
Οι Εκλογες τους πηγαινουν πολύΝοέμβριος 2010
Γιώργος Κιμούλης εναντίον Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη ή Milo Tindle VS Andrew WykeΣεπτέμβριος 2010
ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΤΖΟΥΛΑΤΟΣΙούλιος 2010
ΜΑΡΙΑ ΦΛΩΡΑΤΟΥΙούνιος 2010
ΝΙΝΑ ΛΟΤΣΑΡΗΑπρίλιος 2010
Ζεν πρεμιέ παίκτης - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΙΤΣΕΛΗΣΜάρτιος 2010
ΕΦΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ - ΚΑΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ - First LadyΦεβρουάριος 2010
Καρέ της... ΝτάμαςΔεκέμβριος 2009
Όλα στον αέραΝοέμβριος 2009
ΗΡΩ ΛΕΧΟΥΡΙΤΗ «Έτσι είμαι εγώ…» Οκτώβριος 2009
Κατσικόπουλος-Φούρας οδηγούν το Super RallyΣεπτέμβριος 2009
2 1

news

Πάτρα: Έφυγε νωρίς η Γεωργία Κασκαμπά – Αφήνει πίσω άνδρα και δυο παιδιά

Μια νέα γυναίκα, μόλις 33 ετών, έχασε τη μάχη που έδινε όλο το προηγούμενο διάστημα για να κρατηθεί στη ζωή. Η Γεωργία Κασκαμπά άφησε την τελευταία της πνοή, αφήνοντας πίσω δυο μικρά παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τον Αντώνη, και τον σύζυγό της Παναγιώτη Ρίζο. Η Γεωργία Κασκαμπά ήταν γνωστή και αγαπητή στην περιοχή της Αγυιάς στην Πάτρα, όπου διατηρούσε καφετέρια. Η κηδεία της θα γίνει τη Μ. Τρίτη 23 Απρ...

περισσότερα
Οκτώβριος 2012

Οκτώμβιος 2012




Εσείς είστε το thebest.gr!

Στείλτε την εκδήλωσή σας στο www.thebest.gr κι εμείς...

Αποστολή εκδήλωσης!